ทานยาหลังอาหาร แล้วดื่มน้ำตามากๆ

by จิราภรณ์ วิหวา

สิบสองเรื่องสั้นบำบัดสำหรับคนไม่ถนัดฟูมฟายชิ้นนี้ คือผลงานรวมเรื่องสั้นเล่มแรกของผู้ช่วยบรรณาธิการสาวแห่งนิตยสาร a day ผู้ฝักใฝ่และให้ความสนใจในประเด็นของความสัมพันธ์ จิราภรณ์เป็นนักเขียนหน้าใหม่ที่มีสำนวนภาษาเฉพาะตัวรวมถึงเนื้อหาที่มีกลิ่นเฉพาะ เรื่องเล่าของเธอเชื่อมโยงกับเหตุการณ์หลายสถานการณ์ที่อยู่บนพื้นฐานความจริงคละกันไปกับความเหนือจริง บางเรื่องอ่านแล้วอึดอัด บางเรื่องอ่านแล้วอมยิ้ม เต็มไปด้วยเรื่องแปลกที่ไม่ธรรมดา จุดร่วมที่เห็นได้ชัดอย่างหนึ่งของแต่ล่ะเรื่องราวคือความแตกร้าวและความเปราะบางของตัวละครที่ต่างก็อาศัยเกาะเกี่ยวอยู่ร่วมกันในสังคมด้วยความสัมพันธ์ที่หลากหลายซึ่งต่างต้องระเนระนาดไปกับผลลัพธ์อันย่ำแย่ของความสัมพันธ์ที่พังพินาศ น่าแปลกที่บางตัวละครกลับเพิกเฉยในความโศกเศร้า ความผิดหวัง กระทั่งเลือกเส้นทางมุ่งไปสู่หายนะของชีวิต หรือนี่จะเป็นเคล็ดบำบัดของผู้ไม่ถนัดการฟูมฟาย ก็อาจจะเป็นไปได้

152 pages, Paperback

First published March 1, 2011

About the author

- เต้ คือชื่อเล่นของ จิราภรณ์ วิหวา นักเขียนสาวอารมณ์ดีผู้ชอบของเก่า เมืองเก่า
- ปัจจุบันสวมบทเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการนิตยสาร a day และเป็นผู้ช่วยผู้จัดการร้าน ‘Yellow Submarine’
- เต้เพิ่งมีพ็อคเกตบุ๊คของตัวเองเล่มแรกในชื่อ ‘ทานยาหลังอาหาร แล้วดื่มน้ำตามากๆ’ ครั้งแรกพิมพ์กับสำนักพิมพ์มหาสมุด และครั้งที่สองพิมพ์กับสำนักพิมพ์แซลมอน
- สำหรับใครที่อยากรู้จักตัวอักษรของเธอเพิ่มเติม แนะนำให้ติดตามนิตยสาร a day คอลัมน์ Memoryville, คอลัมน์ซอย และ คอลัมน์อื่นๆ ที่มีเครดิตของเธอปรากฏอยู่
- นอกจากเธอจะมีฝีมือในการเขียนหนังสือแล้ว ว่ากันว่าเธอยังมีฝีมือในการทำอาหารด้วย
- หากอยากติดตามผลงานการทำอาหารของเธอ แนะนำให้ไปที่ร้าน Yellow Submarine
- ทำความรู้จักกับ จิราภรณ์ วิหวา เพิ่มเติมได้ที่
Facebook: www.facebook.com/wiwajira
Blog : http://Kitsch-me-five.exteen.com

_________
ข้อมูลจาก : http://www.salmonbooks.net/authors/%E...

Reviews

[Muggle Mat · Rating 4 out of 5]

รวมเรื่องสั้น...ที่ทำให้รู้ว่ามีคนแบบเราอยู่เยอะมาก จะเหงาก็ไม่เหงา เพราะจัดการกับความเหงาได้ แม้จะด้วยตรรกะประหลาดๆ ก็ตาม ชอบความเรียลของตัวละคร เพราะชีวิตคนก็เป็นแบบนั้นจริงๆ แต่ละคนมีความติสต์แตก แตกต่างกันไป

[loonchies · Rating 5 out of 5]

สิบสามเรื่องสั้นบำบัด สำหรับคนไม่ถนัดการฟูมฟาย

ไปดูความสัมพันธ์ของใครหลายคนที่สุดท้ายแล้วมันก็เศร้า แต่ว่าชีวิตก็ต้องไปต่อแหละนะ
ไม่รู้เราจะอ่านเรื่องคนอื่นเศร้าไปแล้วเราจะเศร้าน้อยลงและรู้สึกดีขึ้นเหรอ?
ว่าแต่เศร้าคืออะไร แล้วรู้สึกยังไงถึงจะเรียกว่าเศร้ากันนะ?

“เมื่อไรก็ตามที่เราอยากพูดเรื่องใหม่ แต่ยังไม่ใจแข็งพอจะจบเรื่องเก่า ย่อหน้าช่วยเราได้เสมอ”

ใช้ภาษาดีจัง
เอาสิ่งต่าง ๆ รอบตัวมาร้อยเรียงบรรยายได้เยี่ยมมากเลย
แล้วก็ไม่รู้ว่าถ้าไม่ได้เกริ่นไว้ตั้งแต่คำนำเราจะรู้สึกว่าเออ หนังสือมันพูดถึงสิ่งแวดล้อม/สังคมสมัยเมื่อสิบกว่าปีก่อนไหมนะ เพราะประสบการณ์ตัวละครหลาย ๆ อย่างก็ทำให้เรารู้สึกถึงสมัยเด็ก ๆ จริง ๆ
อาจจะเป็นอีกความรู้สึกนึงพอเรามาอ่านเล่มนี้สิบห้าปีให้หลังหนังสือออก
ถ้าเราอ่านตอนนั้นเราคงจะรู้สึกไปอีกแบบไหมนะ มันคงจะเป็นเรื่องที่เป็นปัจจุบันของตอนนั้น แต่พอมาอ่านตอนนี้ มันก็กลายเป็นอดีตไปเสียแล้ว
แต่ก็คิดว่าถ้าอ่านตอนหนังสือออก เราอาจจะไม่อินกับเรื่องราวหลาย ๆ อย่างเพราะเราก็เพิ่งวัยรุ่นต้น ๆ ยังไม่ได้เจอเรื่องอะไรที่ทำให้รู้สึกร่วมกับตัวละครเท่าไร
มาอ่านตอนนี้สิน่าจะเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมนะ

ชอบเรื่อง

“จงเติมความตายลงในช่องว่าง”
ถ้าติด trigger warning หน่อยก็จะดีมาก
บรรยายความคิดตัวละครชัดสุด ๆ เรื่องราวรอบข้างที่อยู่ในช่วงเวลาที่ตัวละครตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง
การประมวลผลประกอบการชีวิตอัตโนมัติ
//บางทีก็คิดว่าเอ้ะ ทำไมช่วงนี้ได้อ่านแต่เรื่องที่เกี่ยวกับความตายหว่า แต่เอาจริงชีวิตประจำวันก็ได้พบพาลความตายอยู่เรื่อย ๆ นี่นะ // อือ ชั้นโอเค
“เวลาที่ต้องกรอกแบบฟอร์ม คุณทำยังไงกับข้อที่ไม่มีคำตอบ?”
เราชอบตอนจบมาก

“เหนียว”
เรื่องราวความรักสมัยเด็กผ่านสื่อแทนความห่วงใยอย่างข้าวเหนียวหน้าเนื้อ การได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง…จะเป็นอย่างที่ตั้งใจได้ไหมนะ
//ชอบจังหวะเรื่องนี้ ขำแห้ง 55

“จุดและจบ”
“ชั้นชอบระยะห่าง เพราะชั้นชอบเวลาที่ได้คิดถึงเขา”
บางทีประโยคนี่ก็เป็นเรื่องย่อของเรื่องสั้นนี้ได้
ชอบที่พูดถึงอาชีพนักทำแผนที่และคอนเซปต์จุดและเส้นตรงทางคณิตศาสตร์
เอามาสร้างเรื่องได้เก๋มากเลย

“เปราะเปลือก”
“ความบอบบางจะสูญเสียสถานะของมันไป เมื่อความแหลกสลายเข้ามาแทนที่เท่านั้น?”
Ibuprofen ปลาทอง เภสัชกรกำลังจะแตกสลาย
เอ็นดูส่วนประกอบในเรื่องนี้
จบตลก อ่านละยิ้มเลย 55

โดยรวมคือเราชอบแทบทุกเรื่อง
จังหวะจะโคนเจ๋งมาก

[nich · Rating 4 out of 5]

เหมาะแก่การอ่านช่วงเวลาสิ้นปีเพื่อตกตะกอนความคิดในชีวิตสุด ๆ

[Kitti · Rating 3 out of 5]

นี่มันแผ่นซิงเกิล

[bam2gr · Rating 4 out of 5]

อ่านเพลิน มีอะไรคิดทุกตอน ชอบที่อารมณ์มันดึง ๆ หน่วง ๆ ไม่ได้ตีไปทางไหนชัดเจน แถมคุณนักเขียนเขาเก็บรายละเอียดเรื่องนู้นนี้ได้น่าสนใจมาก

[nisemono偽者 · Rating 2 out of 5]

อ่านจบแล้ว รู้สึกว่าไม่ใช่ทางของผมเลย ว่ากันตามตรงก็คือเป็นเรื่องราวเรื่องสั้นที่ออกจะนักคลั่งรักเกินไปหน่อย (ถึงแม้จุดประสงค์ที่ซื้อเล่มนี้มาเพราะว่าต้องการอ่านอะไรแนวๆนี้ก็ตาม) แต่ละเรื่อง รู้สึกกั๊กๆ ไม่สุดสักทาง เหงาก็ไม่สุด เศร้าก็ไม่สุด จึงรู้สึกแปลกๆตอนอ่าน ใน web เล่มนี้ out of stock นานมากๆๆๆๆๆๆ ก็เลยเกิดความคาดหวังสูงมาก แต่นั่นแหล่ะ สำหรับนักคลั่งรัก level สูงกว่าผม อาจจะบูชาหนังสือเล่มนี้ขึ้นหิ้งเลยก็ได้นะ แต่ถ้าวัดจาก level ของผม มันดูคลั่งรักมากเกินไป 55555555

[Jabont Chamikorn · Rating 4 out of 5]

เนื้อเรื่องให้คิดตาม ภาษาที่ใช้ทำให้วางไม่ลง แต่บางครั้งและหลายๆครั้ง ต้องอ่านใหม่ทั้งย่อหน้า
มีเสน่ห์ที่เหมือนทำให้เรารู้จักและรักตัวละคร แล้วก็พรากหายไปอย่างดื้อๆ โดยไม่บอกอะไรเลย
ช่างน่าเจ็บปวดยิ่งนัก

[นราวิชญ์ ประเทืองสุขพงษ์ · Rating 4 out of 5]

เป็นรวมเรื่องสั้นกึ่งๆ จะเซอเรียล บางเรื่องรู้สึกธรรมดา แต่หลายเรื่องก็ทำให้เรารู้สึกร่วมได้มาก หลายเรื่องเหมือนจะให้คำตอบที่น่าสนใจกับคำถามสำคัญของชีวิต มีสัญญะเยอะพอควร อ่านเวลาเศร้าๆ อึนๆ นี่ช่วยบรรเทาได้ดีเลยจริงๆ

[Runz Sama · Rating 5 out of 5]

เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้น ทั้งคู่.. อ่านสนุกมาก ตัวละครแต่ละเรื่องมีความติสสูง...ชอบ!..555555

[Nuné · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้โดนแนะนำมาเพราะอยากอ่านเรื่องเกี่ยวกับอาหาร พอมาอ่านก็ความคิดแรกคือมันอาหารตอนไหนวะ (โอเค eventually มันก็มีอาหารแหละ) แต่ความคิดที่สองคือ เชี่ย ชอบสัส (พูดบนวิน ลองนึกภาพตาม นั่งรถติดอยู่บน grab ย่านอโศกความรู้สึกเหมือนนานหลายสิบนาที แดดร้อนเผา ๆ แล้วอุทานดังมากจนพี่วินหันมา งง ใส่)

เป็นเรื่องสั้นแรก ๆ ในชีวิตที่ชอบ เป็นเรื่องที่อ่านแล้วนึกถึงคนนู้นคนนี้ เหตุการณ์นู่นนี่ในชีวิตไปหมด อ่านแล้ว nostalgic ทั้ง ๆ ที่เล่มนี้แม่งออกมาตอนเ���าอายุ 3-4 ขวบเอง อ่านแล้วรู้สึกกึ่ง ๆ ดีใจที่ความรู้สึกเรามีสาเหตุ(ไม่เชิง)สักที คือ เหมือนเรารู้สึกแบบที่เรารู้สึกตอนอ่านเล่มนี้ตลอดเวลามาทั้งชีวิต(อันสั้น)ของเรา แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ความรู้สึกนั้นถูก recognize และเกิดขึ้นโดยมีอะไรกระตุ้น (ถึงแม้ว่ามันจะเป็น constant ก็ตาม) งง ปะ เป็นรีวิวที่ไม่ค่อย helpful เลย 55555555555 แต่ก็ขายเล่มนี้ได้หลายเล่มนะ ถ้าใครอ่านรีวิวนี้แล้ว intrigued ก็อยากให้ลองละกัน ขอบคุณ ขอโทษที่หยาบคายนิดหน่อย (?) ชอบสัส ฉันอีโม

[Tao Anantachai · Rating 3 out of 5]

เป็นเรื่องสั้นที่สะท้อนสังคมที่ดูจริงจนถึงปัจจุบัน
อ่านแล้วรู้สึกหดหู่และลุ้นตลอดว่าตัวละครจะแก้ปัญาในสถานการณ์นั้นๆ อย่างไร

โดยส่วนตัวผมชอบตอน "ทานยาหลังอาหาร แล้วดื่มนํ้าตามากๆ" ที่สุด
ซึ่งผู้ป่วยอาการปางตายที่เดิมเป็นคนแข็งกร้าว ไม่ยอมใคร พบพานกับสิ่งที่ทำร้ายจิตใจ
ตั้งแต่ เพื่อนร่วมงานเกลียดชัง กับการสร้างความเสียใจให้กับคนที่ไว้ใจ
เธอรู้สึกผิด รู้สึกกระอักกระอ่วน จนกลายเจ็บปวดและกลั่นกรองให้กลายเป็น
คนที่อดทนกับความเจ็บปวด จนวันหนึ่งเธอไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป
จากตอนที่เธอเหยียบเศษจานจนเท้าเหวอะ เธอตอบกับหมอว่า "เธอไม่ได้ป่วย เธอไม่เป็นอะไร" ทำนองนี้
หากมองในอีกแง่คือ เธออาจจะยังไม่ไว้ใจใครมากกว่า แม้กระทั่งหมอที่เริ่มจะสนิทกับเธอขึ้นบ้าง
เนื่องจากในอดีตเธอไม่เคยมีเพื่อนเลย
แต่ด้วยความดีของหมอก็งับแง้มหัวใจให้เธอเปิดให้จนได้ จนยอมรับการผ่าตัดและจบด้วยดี

หากแต่ว่าบางเรื่องมีโครงเรื่องคล้ายคลึงกันไปหน่อยไม่งั้นคงให้ 4 แล้ว

[Drn.Reading · Rating 3 out of 5]

สิบสองเรื่องสั้นบำบัดสำหรับคนไม่ถนัดฟูมฟายเล่มนี้ จัดว่ามีความติสท์ของตัวละครสูง ชอบความติสท์ ความเรียลของตัวละครมากๆ "ทานยาหลังอาหาร แล้วดื่มน้ำตามากๆ" เล่มนี้พูดถึงเรื่องความสัมพันธ์และเรื่องธรรมดาที่คนธรรมดาอย่างเราๆ อาจจะประสบพบเจอได้ในแต่ละวัน มีทั้งเรื่องที่สมจริงและเหนือจริง มีทั้งเรื่องเหงา เศร้า อึดอัด สับสน แต่เรื่องราวเหล่านั้นกลับสามารถช่วยเราปลดปล่อยความรู้สึกและบรรเทา เยียวยาในวันที่เหงา เศร้า เปราะบางและอาจจะมีน้ำตาได้อย่างไม่น่าเชื่อ เพราะเหล่าตัวละครติสต์ๆ ในสิบสองเรื่องสั้นเล่มนี้เหมือนกำลังมาเป็นปันความเศร้าและความเสียใจของกันและกันให้แก่เรา ซึ่งอาจจะเหมาะกับการบำบัดสำหรับผู้ไม่ถนัดการฟูมฟายก็ได้

"เลิกจับจดอยู่กับเรื่องที่จัดการไม่ได้ซะบ้าง ใจดีกับตัวเองหน่อย จะเอาอะไรนักหนากับชีวิต บ้านนี้เมืองนี้มันเอื้อให้เธอมีชีวิตได้เท่านี้แหละ" — หญิงวัยราวๆ ห้าสิบ

[Book Beforebed_ · Rating 3 out of 5]

สิ่งที่โดดเด่นในเล่มนี้คือสำนวนการเล่าเรื่อง ภาษาที่ใช้คือทำให้เรื่องสั้นที่ดูไม่มีอะไร มีอะไรขึ้นมาได้ บางครั้งต้องอ่านย่อหน้าเดิมซ้ำๆ เพราะลูกเล่นคำค่อนข้างลึกซึ้งนิดนึง

เรื่องราวต่างๆในหนังสือเล่มนี้ บางตอนค่อนข้างหดหู่และเศร้าเล็กหน่อย แต่ไม่ใช่เศร้าแบบสะเทือนใจ มันเป็นฟิลลิ่งที่แบบ ว่างเปล่า ซึมๆ แต่ก็เข้าใจและยอมรับได้ ส่วนใหญ่แต่ละเรื่องจะจบแบบปลายเปิด คิดว่าแต่ละคนคงตกตะกอนความรู้สึกในรูปแบบที่ต่างกันไป เพราะผ่านอะไรมาไม่เหมือนกัน บางคนก็อาจจะไม่อิน

[Meaw T. · Rating 4 out of 5]

หนังสือรวมเรื่องสั้นเกี่ยวกับมนุษย์ การเติบโตและความสัมพันธ์ซึ่งไม่จำเป็นต้องมีตรรกะถูกต้องมากมาย สะท้อนความเป็นจริงในการมีชีวิตอยู่ของมนุษย์อย่างน่าประหลาดใจ

บางครั้งเราอาจจะสงสัยการที่เพื่อนอยู่ดีๆก็เลิกคบกันไป การที่คนรักกันมาดีๆก็หายจากกันไป หรือการที่ใครสักคนในชีวิตตัดสินใจทำอะไรที่เรารู้สึกว่าไร้เหตุผลซะเหลือเกิน สุดท้ายแล้วล้วนเป็นอย่างตัวละครในหนังสือเล่มนี้ ถึงเวลามันก็แค่เกิดขึ้นด้วยความเป็นมนุษย์ที่เอาแน่เอานอนไม่ได้เท่านั้นเอง และมนุษย์ก็ทำได้แค่ใช้ชีวิตบิดๆเบี้ยวๆกันต่อไป

[SIRINDHORN · Rating 3 out of 5]

ปกติไม่ค่อยจะเศร้ากับอะไรมากมาย และก็ไม่ชอบอ่านหนังสือเรื่องเศร้าๆ หนังสือเล่มนี้ถือว่าเป็นเรื่องเศร้าเล่มแรกเลยก็ว่าได้ อ่านไปก็บ่นไปว่ากับตัวละครแต่ละตัว ในโลกนี้มันมีคนแบบนี้ด้วยหรือ(วะ)
วิธีการเล่นคำของคนเขียนก็สุดจะฉวัดเฉวียน
ต้องบอกว่าบุญโขที่อ่านได้จนจบเล่ม แต่ก็ยังไม่วายคิดว่ามันมีคนแบบนี้ในโลกด้วยหรือ(วะ)
อะไรมันจะเศร้าได้ขนาดนั้น...

[Neennimmarn · Rating 5 out of 5]

อ่านฉบับพิมพ์ใหม่ ปี 63 ที่เพิ่มบทสุดท้ายเป็นบทพิเศษเข้ามา
เห็นตัวเองในงานเขียนพี่เต้-จิราภรณ์ เสมอ ;-;

[Pongsak Sarapukdee · Rating 3 out of 5]

บางเรื่องไม่ชัดเจน บางเรื่องลึกลับ บางเรื่องงงๆ ควรกินยาหลังอาหารแล้วดื่มน้ำตามมากๆ

[Yanisa Lertsirimunkong · Rating 3 out of 5]

รวมเรื่องสั้นที่ตัวเอกส่วนใหญ่จมอยู่กับความเศร้าและเลี้ยงความเศร้านั้นไว้โดยไม่ยอมปล่อยไปจนระบบความคิดแปรปรวนกลายเป็นความเพ้อฝันไม่ปล่อยวาง ไม่ใช่แนวเท่าไร ใจไม่นิ่งพออ่านแล้วดิ่งได้เลย

[Z-mon · Rating 3 out of 5]

3.5

[sparksfly_8 · Rating 5 out of 5]

ชอบที่แต่ละเครื่องไม่เคยจะคาดเดาตอนจบได้
ตอนที่ชอบเป็นพิเศษคือมินิบัส82และจงเติมความตายลงในช่องว่าง