What do you think?
Rate this book
Vaveyla #1
Sönmüş Aldebaran
Kader kan kaybetmeye başladığında, bunun sebebi ölümün yeni bir roman yazmak için kaderin kanını kullanmasıydı. Lavin, hayatının son sayfasında olduğunu hissediyordu. Fakat son sayfanın onu yeni bir romanın başlangıcına götüreceğinden bihaberdi. Kardelen’in, ardında soru işaretleri bırakan ölümüyle, Lavin de Kardelen’in abisi Kartal da bir kumar masasına oturdular. Zaten her şeylerini kaybetmişlerdi, daha fazla kaybedemeyeceklerine emindiler. Aynadaki yansımalarının bile sahte olacağı karanlık bir yola çıktıklarında, savaşacakları canavarlar, onları o aynanın içinde birbirine hapsedecekti.
Zaman, Lavin ve Kartal’ı birbirlerine değil, bir aynaya bakıyormuş gibi hissettirmek için hemen enselerinde, ölümü sırtına atarak onların peşinden giderken, bir yıldız da gökyüzünde onları takip ediyordu.
Her şey bir ölümle başladı.
Ölüm, nefreti takip etti.
Nefret, intikamı körükledi.
Ve aşk, hepsini alaşağı etti…
Zaman, Lavin ve Kartal’ı birbirlerine değil, bir aynaya bakıyormuş gibi hissettirmek için hemen enselerinde, ölümü sırtına atarak onların peşinden giderken, bir yıldız da gökyüzünde onları takip ediyordu.
Her şey bir ölümle başladı.
Ölüm, nefreti takip etti.
Nefret, intikamı körükledi.
Ve aşk, hepsini alaşağı etti…
624 pages, Paperback
Published June 1, 2023
12 people are currently reading
112 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
August 24, 2024
kartal'ın tribini çekeceğime dünyanın yükünü çekerdim
August 25, 2023
Bu kitabın benim için tek anlamı acı..
Her anlamda kalbimi çok kırıyor.💔 Her Kardelen sahnesinde ayrı ağlamam 😭
Kartal ve Lavin benim için her Binnur karakteri gibi çok özel bir yere sahip.
Kaçıncı okuyuşum bilmiyorum ama beni her seferinde çok derin bir buhrana sokuyor 😂kalbim çok acıyor. İlk kitap harika bir yerde bitti ve bundan sonrası daha da harika.
Ayrıca bu kitapta canımı acıtan bir diğer şey Yunus Emre....sadece bu kadar 💔💔💔😭😭
Her anlamda kalbimi çok kırıyor.💔 Her Kardelen sahnesinde ayrı ağlamam 😭
Kartal ve Lavin benim için her Binnur karakteri gibi çok özel bir yere sahip.
Kaçıncı okuyuşum bilmiyorum ama beni her seferinde çok derin bir buhrana sokuyor 😂kalbim çok acıyor. İlk kitap harika bir yerde bitti ve bundan sonrası daha da harika.
Ayrıca bu kitapta canımı acıtan bir diğer şey Yunus Emre....sadece bu kadar 💔💔💔😭😭
November 5, 2023
Wattpad de okuduğum kitapları buraya girmiyordum normalde nedense gireyim dedim sonuçta okudum.
Bu kitabı bence yazra çok uzatmış ben erkek karateri hiç sevmedim ben kadın karakterlere önce kötü davranıp sonra iyi davranan karakterleri sevmiyorum ya Kartal da tam benim sevmediğim bir karakterdi aslında kitapla ilgili pek birsey hatırlamıyorum.Bence çok iyi değildi meraktan okumuştum herkes seviyor diye.
Bu kitabı bence yazra çok uzatmış ben erkek karateri hiç sevmedim ben kadın karakterlere önce kötü davranıp sonra iyi davranan karakterleri sevmiyorum ya Kartal da tam benim sevmediğim bir karakterdi aslında kitapla ilgili pek birsey hatırlamıyorum.Bence çok iyi değildi meraktan okumuştum herkes seviyor diye.
January 1, 2024
onceden tanisiyo olmalari ve o sahnelerin de eklenmesi cok guzel 😭
April 16, 2025
Vaveyla/ Sönmüş Aldebaran 1
9/10 ✨ 4,5/5 ✨
Selamlar 🙋🏼♀️ #heraybirromantik grubum için seçtiğim, okurken beni duygudan duyguya sürükleyen bir kitapla geldim bugün.
Açıkçası okumaya korkuyordum çünkü herkes ağlıyordu. Ağladım diyemem ama gözlerim doldu diyebilirim. Ama böyle söylediğime bakmayın her anlamda karakterlerin yaşadıkları ve psikolojileri oldukça acıklı. İstemeden bağ kuruyorsunuz zaten. Ve sanırım yazarın tarzı da bu. Yaralı karakterler yazmayı seviyor. Hiç yarası olmasa bile bir karakterin derinliğini güzel yaratıyor.
Vaveyla, ortak bir kayıp yaşamış iki karakterin sessiz çığlıkları aslında. İkisi de kardeşini kaybetti. Birinin minik meleği, canından bir parçaydı. Diğerinin ailesi yerine koyduğu Aldebaran'dı. Ama sonra o Aldebaran söndü. Kardelen, giderken arkasında ciddi bir enkaz bıraktı. Mutlu anılar, yutkunmalarına müsaade etmeyen acılara dönüştü. Kartal Alaşan ve Lavin Sönmez ellerinden alınan canın intikamı için bir araya geldi. Kartal kendine bir söz vermişti. Kardeşine bunu yapanları bulmadan uyuyamazdı. Lavin ise Kardelen'e bir söz vermişti. Kartal'a göz kulak olmazsa gözüne uyku girmezdi.
Kartal'ı da Lavin'i de sevdim. Çok sevdim hatta. Ama ikisine karşı aynı zamanda bir öfke besliyorum. Yaşadıklarını anlıyorum. Çok iyi anlıyorum. Ama yine de ikisini de sarsıp kendilerine getirmeyi çok istedim. Kitap boyunca didiştiler. Kartal zor bir karakter ama Lavin ondan daha da zor bir karakter. Her gece birbirlerinin yaralarını sardılar ama güneş doğduğunda yine kavga ettiler.
Tabii peşlerinde oldukları bir katil de var. Yalnız çok fazla olay olduğunu söyleyemem bu kitapta. Yol katettiler ama katili bulmaya yaklaşamadılar bile. Bildiğim kadarıyla 4 kitaptan oluşacak seri. O yüzden bu durumu normal karşıladım. Tam bir giriş kitabıydı.
Onun dışında ikili arasındaki uyum ve çekime erimedim desem yalan olur 🫠🤫 dediğim gibi her şeye rağmen sevdim yani. Şimdi tek korkum mutsuz sonla falan bitmesi, aman Allah korusun 😂 yan karakterler de olaya renk kayıyordu onları okumak çok keyifliydi. Lavin'in donukluğunu anlıyorum ama bazen bu kadar donuk olması beni gıcık ediyor 😂
Yazarın kalemine aşina olanlar bilir, yazar betimlemeyi ve ağdalı dili çok sever. Açıkçası ben de severim 😍 ama bazı yerlerde tekrara kaçtığını söylemezsem olmaz. Genel olarak ben kitabı çok beğendim ya 😍 bölümler uzundu ama akıp gidiyordu yani. Nasıl bittiğini anlamıyorsunuz. Şimdi ikinci kitaba geçeceğim bakalım neler olacak 💋
9/10 ✨ 4,5/5 ✨
Selamlar 🙋🏼♀️ #heraybirromantik grubum için seçtiğim, okurken beni duygudan duyguya sürükleyen bir kitapla geldim bugün.
Açıkçası okumaya korkuyordum çünkü herkes ağlıyordu. Ağladım diyemem ama gözlerim doldu diyebilirim. Ama böyle söylediğime bakmayın her anlamda karakterlerin yaşadıkları ve psikolojileri oldukça acıklı. İstemeden bağ kuruyorsunuz zaten. Ve sanırım yazarın tarzı da bu. Yaralı karakterler yazmayı seviyor. Hiç yarası olmasa bile bir karakterin derinliğini güzel yaratıyor.
Vaveyla, ortak bir kayıp yaşamış iki karakterin sessiz çığlıkları aslında. İkisi de kardeşini kaybetti. Birinin minik meleği, canından bir parçaydı. Diğerinin ailesi yerine koyduğu Aldebaran'dı. Ama sonra o Aldebaran söndü. Kardelen, giderken arkasında ciddi bir enkaz bıraktı. Mutlu anılar, yutkunmalarına müsaade etmeyen acılara dönüştü. Kartal Alaşan ve Lavin Sönmez ellerinden alınan canın intikamı için bir araya geldi. Kartal kendine bir söz vermişti. Kardeşine bunu yapanları bulmadan uyuyamazdı. Lavin ise Kardelen'e bir söz vermişti. Kartal'a göz kulak olmazsa gözüne uyku girmezdi.
Kartal'ı da Lavin'i de sevdim. Çok sevdim hatta. Ama ikisine karşı aynı zamanda bir öfke besliyorum. Yaşadıklarını anlıyorum. Çok iyi anlıyorum. Ama yine de ikisini de sarsıp kendilerine getirmeyi çok istedim. Kitap boyunca didiştiler. Kartal zor bir karakter ama Lavin ondan daha da zor bir karakter. Her gece birbirlerinin yaralarını sardılar ama güneş doğduğunda yine kavga ettiler.
Tabii peşlerinde oldukları bir katil de var. Yalnız çok fazla olay olduğunu söyleyemem bu kitapta. Yol katettiler ama katili bulmaya yaklaşamadılar bile. Bildiğim kadarıyla 4 kitaptan oluşacak seri. O yüzden bu durumu normal karşıladım. Tam bir giriş kitabıydı.
Onun dışında ikili arasındaki uyum ve çekime erimedim desem yalan olur 🫠🤫 dediğim gibi her şeye rağmen sevdim yani. Şimdi tek korkum mutsuz sonla falan bitmesi, aman Allah korusun 😂 yan karakterler de olaya renk kayıyordu onları okumak çok keyifliydi. Lavin'in donukluğunu anlıyorum ama bazen bu kadar donuk olması beni gıcık ediyor 😂
Yazarın kalemine aşina olanlar bilir, yazar betimlemeyi ve ağdalı dili çok sever. Açıkçası ben de severim 😍 ama bazı yerlerde tekrara kaçtığını söylemezsem olmaz. Genel olarak ben kitabı çok beğendim ya 😍 bölümler uzundu ama akıp gidiyordu yani. Nasıl bittiğini anlamıyorsunuz. Şimdi ikinci kitaba geçeceğim bakalım neler olacak 💋
August 22, 2023
#vaveyla
“Ne kadar kazanırsak kazanalım, tüm zaferlerimizin zemini bir kaybediş..”
“-Acıya mı alıştırdın kendini?
Yaşamaya alıştırdım.
-Peki ya acı?
Yaşamak zaten acıdır.”
Kitabın biyerinde şu cümle geçiyordu; ‘İnsanları bir kitaba benzetiyorum. Her kitabın sonu içindekilerdir. Kendimizi içimizdekilerle bitiriyoruz.’ Gerçekten hayat da böyle değil mi?
Okuduğum her kitabında beni uçurumun kıyısına sürüklemeyi başarıyor Binnur. Sonra öyle bir yaşam enerjisi sunuyor ki sadece manzarayı izlemekle yetiniyorum. Bazı eserlerde kelimelerin tarifi zor kalıyor yoruma dökerken yine öyle bir hikayeyle buluşturdu bizi. Sevginin, bağlılığın, dostluğun tercümanı gibiydi her bir satır. Bazen intikam ateşiyle yandık, bazense duygu selinde boğulmakla kaldık. İşte böyle bir mesele bizimkisi..
Ruhun bedeni terkederken kopardığı ölüm vaveylası gibi…
Ölüm bir çığlığın sonlanan tiz hıçkırığındaydı Lavin için. Önce anne ve babasını kaybetmiş sonra hayatta tek sahip olduğu en yakını dostu, kardeşi Kardelen’i. Hayatının belki de son sayfasında olduğu bir tokat gibi yüzüne çarpmıştı ama son sayfanın aslında onu yeni bir romanın başlangıcına götüreceğinden habersizdi.
Kardelen’in ölümünün şaibesi ve ardında bıraktığı soru işaretleri hem Lavin için hemde Kardelen’in abisi Kartal için büyük bir savaşın ilk izlenimi gibiydi. Bu savaş belki de kendi içlerindeydi ama yine de girmekten çekinmediler. Çünkü artık kaybedecek hiç bir şeyi kalmamış insanlardı. Kaybedecek bir şeyi olmayan insanlar için yaşam artık daha kolaydı belki de. Gözü kara korkusuz oluyordu insan. Ölümle başlayan herşey intikam ve nefretle yola devam ediyordu. Bu yol karanlık, bu yol ölüme giden yoldu belkide. Ama herşey Kardelen için diyerek bu savaşın onları bitirme olasılığı olsa da geri dönüşleri yoktu. Karanlık olan bu yolda savaşacakları canavarlar olsa da ölüm olsa da aslında birbirlerinin aynası olup aşkın yenilgisine uğrayacaklardı. Aşkın hepsini alaşağı edeceğinden habersiz…
“Artık benim dünyamda güneş siyah doğuyor, gece gökyüzünü beyaza boyuyordu…”
“Ne kadar kazanırsak kazanalım, tüm zaferlerimizin zemini bir kaybediş..”
“-Acıya mı alıştırdın kendini?
Yaşamaya alıştırdım.
-Peki ya acı?
Yaşamak zaten acıdır.”
Kitabın biyerinde şu cümle geçiyordu; ‘İnsanları bir kitaba benzetiyorum. Her kitabın sonu içindekilerdir. Kendimizi içimizdekilerle bitiriyoruz.’ Gerçekten hayat da böyle değil mi?
Okuduğum her kitabında beni uçurumun kıyısına sürüklemeyi başarıyor Binnur. Sonra öyle bir yaşam enerjisi sunuyor ki sadece manzarayı izlemekle yetiniyorum. Bazı eserlerde kelimelerin tarifi zor kalıyor yoruma dökerken yine öyle bir hikayeyle buluşturdu bizi. Sevginin, bağlılığın, dostluğun tercümanı gibiydi her bir satır. Bazen intikam ateşiyle yandık, bazense duygu selinde boğulmakla kaldık. İşte böyle bir mesele bizimkisi..
Ruhun bedeni terkederken kopardığı ölüm vaveylası gibi…
Ölüm bir çığlığın sonlanan tiz hıçkırığındaydı Lavin için. Önce anne ve babasını kaybetmiş sonra hayatta tek sahip olduğu en yakını dostu, kardeşi Kardelen’i. Hayatının belki de son sayfasında olduğu bir tokat gibi yüzüne çarpmıştı ama son sayfanın aslında onu yeni bir romanın başlangıcına götüreceğinden habersizdi.
Kardelen’in ölümünün şaibesi ve ardında bıraktığı soru işaretleri hem Lavin için hemde Kardelen’in abisi Kartal için büyük bir savaşın ilk izlenimi gibiydi. Bu savaş belki de kendi içlerindeydi ama yine de girmekten çekinmediler. Çünkü artık kaybedecek hiç bir şeyi kalmamış insanlardı. Kaybedecek bir şeyi olmayan insanlar için yaşam artık daha kolaydı belki de. Gözü kara korkusuz oluyordu insan. Ölümle başlayan herşey intikam ve nefretle yola devam ediyordu. Bu yol karanlık, bu yol ölüme giden yoldu belkide. Ama herşey Kardelen için diyerek bu savaşın onları bitirme olasılığı olsa da geri dönüşleri yoktu. Karanlık olan bu yolda savaşacakları canavarlar olsa da ölüm olsa da aslında birbirlerinin aynası olup aşkın yenilgisine uğrayacaklardı. Aşkın hepsini alaşağı edeceğinden habersiz…
“Artık benim dünyamda güneş siyah doğuyor, gece gökyüzünü beyaza boyuyordu…”
July 29, 2023
ay ben gerçekten bşn okumaktan keyif alıyorum ya🥹ara sıra yoklayan wattpad okuma isteğimi tamamen karşılıyor😅vaveyla’yı zaten wattpadde okumustum ama beni rahatsız eden kısımları vardi😐kartal’ın ilk 25-30 bölüm full time hödük olması gibi🫣yalan yok kitapta yine atışıyolar, kartal öküzlük falan yapıyor ama daha seviyeli(?) bir biçimde..wattpaddeki halinin yedi yıla dayanmış olmasına veriyorum😝düzenlenmiş hali misssss gibi olmuş, mantık hataları gitmiş her sey cuk oturmus falan baya keyifliydi okuması🥹kardelen bebeğinin geçtiği her yerde ağlamak geldi içimden ya😭😭çok üzülüyorum😭😭kartal ve lavin’in sürekli atışması ama ortak acılarında birleşmeleri, slow-burn diyebilecegim yakınlaşmaları baya yükseltiyor okurken😋bir an önce ikinci kitabı da çıkar umarım çünkü ben bebek bir yunus emre okumak istiyorum??? zaten daha önceden okuyup bildiğim bir konu olmasına rağmen yine aynı heyecanla okudum, bşn bu işi biliyor ya🤩🤩
December 18, 2025
3 sene önce bu kitaba başladığımdaki gibi değilim değiştim büyüdüm artık kitaplara bakış açım daha farklı eskiye nazaran bazı sahneler çok cringe geldi açıkçası ve bazı bölümler çıkarılmış ve değiştirilmiş gibi hissettim tabi 3 sene önce okuduğum için çok fazla hatırlamasamda bazı sahneleri okuyunca adete geçmişe gittim her şeye rağmen not the best but not the worst demek istiyorum serinin diğer kitapları açık ara daha iyi o yüzden devam edicem
November 21, 2025
lavin ve kartal karakterlerini gerçekten çok sevdim. lavinin kendini ezdirmemesi çok güzeldi. kartal karakteri de beni kıkırdayan liseli bir ergene çevirdi. bunlara rağmen biraz fazla uzatılmıştı. bir sürü olay oluyor ama aynı anda da hiçbir şey olmuyor kitapta. iki yüz sayfa daha kısa olabilirmiş.
January 11, 2025
Ölürüm sana aşıgam yani of of
July 13, 2025
çok güzel bir hikaye olmuş
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 13 of 13 reviews