Een roman over vrouwenvriendschap en zelfliefde, geschreven in de typische Van Royenstijl: monter, weinig omfloerst en vol humor.
Yvonne de Graaf is gelukkig getrouwd met haar jeugdliefde Maarten, heeft twee tienerkinderen en een vrijwilligersbaan bij de Vogelopvang. Op Facebook heeft ze 34 vrienden, maar in werkelijkheid beschouwt ze Mona als haar enige en beste vriendin. Wanneer Mona het op Yvonne's veertigste verjaardag laat afweten én ze een wel heel opmerkelijk cadeau krijgt van haar kinderen, verandert de zachtaardige Yvonne in een daadkrachtige vrouw die niet langer met zich laat sollen.
Heleen van Royen, geboren in 1965, schreef de bestsellers De gelukkige huisvrouw, Godin van de jacht, De ontsnapping, De mannentester en Sexdagboek, die bijna allemaal succesvol werden verfimd en bewerkt voor theater. In totaal verkocht ze tot nu toe ruim 1.7 miljoen boeken en in 2017 maakte ze de ontroerende documentaire 'Het doet zo zeer' over de dementie van haar moeder. Ze woont samen met Bart Meeldijk.
Wat was dit nou weer? Er werd de hele tijd gefatshamed en blijkbaar is 82 kg al obese? Dit boek laat het rare wereldbeeld van mevrouw Van Royen wel weer zien.
Het was weer een ervaring zal ik maar zeggen. Wel weer de heerlijke schrijfstijl van Heleen
Blijkbaar had ik dit boek nooit gelezen. Grappig verhaal met een ietwat irritante en zielige vrouw als hoofdpersoon. Hoop in ieder geval niet zo te worden als ik veertig ben.
Geen fan van Van Royen, maar dit boek heb ik ergens gevonden. Een eenvoudig boek over een ongelukkige huisvrouw met obesitas. Ik wachtte op een plottwist die helaas nooit is gekomen.
Yvonne de Graaf, een grijze muis, naïeve huisvrouw met overgewicht, getrouwd, moeder van twee tieners, vrijwilligster bij de vogelopvang en met één hartsvriendin: Mona. Ze wordt veertig en heeft de rottigste verjaardag in haar leven. Alles gaat mis en iedereen laat haar in de steek. Ze besluit het over een andere boeg te gooien en niet langer de onnozele hals te zijn. Het bijzondere verjaardagscadeautje van haar kinderen helpt haar daar wel enigszins bij. Yvonne is door Heleen van Royen bedacht voor Verboden Vruchten, maar verdiende meer vond de schrijfster. Dus kreeg ze een heel tweeluik waarvan dit het eerste deel is. Wat verwacht je van Heleen van Royen? Geen diepgaande literatuur, maar wel wat seks, een beetje vunzigheid, veel humor en vooral een lekker gek en goed leesbaar verhaal. Dat krijg je! Je denkt na het lezen van dit boek na bij alles wat je op Facebook doet en kijkt waarschijnlijk na een grote boodschap altijd achterom in de pot. De schrijfstijl is heerlijk vlot en de personages zijn ondanks alles levensecht. Knap hoe ze dat toch voor elkaar krijgt. Een heerlijk boek voor tussendoor, puur ter ontspanning en vermaak. Het open einde is alleen wat frustrerend. Ja, het is deel 1 van een tweeluik, maar waar blijft deel 2? Schiet eens een beetje op met schrijven Heleen, want ik wil het tweede deel over Yvonne ook lezen!
Het boek viel mij een beetje tegen. Het verhaal leest heel snel maar mist inhoud. Een vrouw die 40 jaar wordt, getrouwd is en 2 kinderen heeft en te dik is, krijgt als verjaardagscadeau een personal trainer. Advies: elke keer als je trek krijgt bevredig je jezelf met een vibrator, slik een dieetpil, eet geen vet en koolhydraten. Doordat ze dat laatste wel doet krijgt ze blauwe poep die enorm stinkt. En dan is er ook nog een goede vriendin die zwanger is van een andere vriendin als draagmoeder. Het verhaal eindigt met: wordt vervolgd... Jammer.
DNF. Op 30% dacht ik: waarom blijf ik het proberen?! Ik ben ermee gestopt. Heleen is een populaire schrijfster, misschien dat ik het daarom blijf proberen.. Maar feit is, dat ik haar schrijfstijl niet bij mij vind passen. Bij dit boek werd ik er zelfs een beetje depri van en kreeg ook te maken met een soort weerzin om te lezen omdat ik de hoofdpersoon totaal niet kon begrijpen. Lezen moet wel leuk blijven, dus voor mij is het de laatste poging geweest..
Net op het moment dat je heerlijk in het verhaal zit is het afgelopen. Eerst lijkt er ruimte voor een tweede boek maar na het nieuwe einde gelezen te hebben, blijkt het eigenlijk maar een half hoofdstuk te zijn. Onvolwaardig einde van in beginsel een goed boek.
'Verboden vruchten' smaakten naar meer en NOT disappointed at all!! Té grappig en zeker ook confronterend voor een ieder met moeite het stellen van grenzen en gezonde keuzes in de ruimste zin van het woord.
Wat een raar boek. Het leest heel makkelijk en er zitten grappige stukken in, maar er is geen echte leuke verhaallijn wat het boek de moeite waard maakt. Jammer!
Yvonne is huisvrouw, in de typische zin van het woord. Ze doet boodschappen, laat de hond van de buren uit, heeft vrijwilligerswerk bij de vogelopvang en kookt. Verder fantaseert ze over Simon en eet ze vooral heel veel.
Ik heb me nog nooit zo geërgerd aan een hoofdpersonage, als ik nu heb gedaan bij Yvonne. Naïef en lui als ze is, veranderd ze helemaal niet in een "daadkrachtige vrouw" zoals de cover beschrijft. Ze maakt een paar opmerkingen naar voormalig hartsvriendin Mona, en daar blijft het verder bij. Wat Heleen onder "daadkrachtig" verstaat, is mij een raadsel. Misschien komt dat nog in het vervolg, want het boek eindigt met een 'to be continued.' Ook zo leuk.
Het is wel een leuk verhaal. Alleen denk ik dat het mij niet heel lang bij zal blijven. Oorspronkelijk was dit boek het eerste deel van een tweeluik. Daarom heb ik gewacht met lezen. Onlangs zag ik dat deel twee er niet komt. Daarom heeft Heleen van Royen het einde iets herschreven, zodat het boek geen open einde meer heeft. Mijn versie van het boek had nog het oude einde, maar via Facebook is het laatste hoofdstuk te lezen. Toch vind ik het wel jammer dat er geen deel twee komt. Ik ben wel benieuwd of het plan van Yvonne en Mona lukt. Al snap ik het ook wel dat als Heleen van Royen geen inspiratie voor deel twee had het boek er niet gekomen is.
Vooraf had ik lichte hoop dat het mij zou vergaan als bij De gelukkige huisvrouw. Dat boek is erg populair (geweest) en dat gold ook voor de verfilming (niet gezien). Uiteindelijk vond ik dat er in De gelukkige huisvrouw veel meer lagen zaten dan je snel aan de oppervlak zou verwachten. Bij De hartsvriendin heb ik die verdieping niet gevonden. Mijn hoop is nu gevestigd op deel 2. Geen idee wanneer dat gaat verschijnen.
Heleen heeft een vlotte schrijfstijl, het blijft vaak ook wat aan de oppervlakte zweven, maar dat was niet erg. Ik schreef het al eerder: boeken van Heleen vergelijk ik af en toe met het eten van fastfood: op zijn tijd best lekker, maar niet elke dag. (quote uit mijn leeservaring, die volledig te vinden is op mijn eigen blog)
Ik had van dit boek erg veel verwacht, de recensies waren erg positief en dus was dit een boek dat ik moest lezen. Helaas viel het voor mij enorm tegen, het is langdradig, weinig verrassend en bovendien is het einde zeer slecht, doordat je het hele boek gelezen hebt en vervolgens nog moet wachten op deel twee om alles te weten te komen. Jammer!