Με τον Έρνστ Μπλοχ, η ουτοπική σύλληψη του κόσμου μεταβάλλεται σε αρχετυπική συνείδηση του ατόμου, σε οντολογία της πιθανότητος που υπολανθάνει μέσα στο εγώ και του επιτρέπει, μέσω της ενεργού δράσεως, να καταστεί αυτό που ακόμη δεν είναι, να καταστεί δηλαδή η εκπλήρωση του πραγματικού του Είναι. Το άτομο αποκαλύπτει τον εαυτό του μέσα από τη μη εμπειρική πραγματικότητα, μέσα από τη δράση του που κατευθύνεται προς το μέλλον, μέσα από την ισχύ της φαντασιακής προβολής αυτού που ακόμη δεν είναι, αλλά που μπορεί να είναι και που συνιστά το όραμα της νέας πραγματικότητος η οποία θα γεννηθεί. [...]
Ernst Bloch was one of the great philosophers and political intellectuals of twentieth-century Germany. Among his works to have appeared in English are The Spirit of Utopia (Stanford University Press, 2000), Literary Essays (Stanford University Press, 1998), The Utopian Function of Art and Literature: Selected Essays (1987), and The Principle of Hope (1986).
Η διορατική ματιά του Μπλοχ παρέχει μια σειρά από σημαντικές και χρήσιμες παρατηρήσεις για το πώς η έννοια της ουτοπίας και του μέλλοντος (το όχι-ακόμη) αλληλοεπιδρά καθοριστικά σε σχέση με την επαναστατική προοπτική. Ειδικά η συνέντευξη που βρίσκεται στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου, είναι, συν τοις άλλοις, και εξαιρετικά επίκαιρη.