Goudjakhals is een ketting van migrantenverhalen. Ieder verhaal laat een gezicht zien dat schuilgaat achter de ‘migrantenstroom’. Het boek gaat van de fonkelnieuwe grachten van Amsterdam in de Gouden Eeuw en de zonnige, dansende eilanden Aruba en Curaçao naar de kapotgeschoten straten van Beirut en Aleppo en de erbarmelijke omstandigheden in een opvangkamp op Lesbos. Ignacio schrijft over liefde en familie, maar ook over de eenzaamheid van een Palestijn met een gebroken hart en een Iraanse Koerd die in onmogelijke omstandigheden vriendschap sluit met Kunstmatige Intelligentie (AI). Goudjakhals, dat de late zeventiende eeuw tot de nabije toekomst omspant, behandelt politieke en sociale tegenstellingen, het kafkaëske lot van de illegaal en de bootvluchteling, maar vooral ook de zachte krachten die, volgens Henriette Roland Holst, uiteindelijk zullen overwinnen. Noem het een mozaïekvertelling, een hybride roman of een book of voices. Goudjakhals is één verhaal met vele gezichten, één lied uit vele kelen die, dwars door tijd en ruimte heen, hun gebroken stem laten zingen.
Julien Ignacio (1969) studeerde af als literatuurwetenschapper en reisde vier jaar door Azië, West-Afrika, de Cariben, Zuid-Amerika en het Midden-Oosten. Hij publiceerde theaterstukken, korte verhalen en ontving de El Hizjra Toneelprijs voor Hotel Atlantis. Hij is medeoprichter van theatergroep tgDakota, redactielid van het literaire tijdschrift Tirade en geeft Nederlandse les aan expats en vluchtelingen.
Werkelijk prachtige bundel verhalen van mensen die om allerlei uiteenlopende redenen hebben moeten migreren. Ongelofelijk diverse stijlen en plots, met een imposant creativiteit in rijk taalgebruik. Zeker een aanrader - en als je mij niet gelooft, lees dan de recensie in de Groene Amsterdammer.
Het is allemaal nogal simpel: een boek dat op intelligente wijze refereert aan het werk van Burial en Boards Of Canada krijgt sowieso vijf sterren. Dus hierbij.
Maar ook zonder die referenties had Goudjakhals deze score gekregen. Dit is de Cloud Atlas van Nederlandse bodem. Nee, oké, het is niet zó mathematisch ingenieus in elkaar gezet qua vorm en structuur. Maar het zijn wel een handvol prachtige verhalen die op onverwachte momenten aan elkaar raken, en zo een caleidoscopisch geheel vormen (afgezien van het verhaal over Gerard van het Reve, een kleine dissonant die voor mij de illusie verbrak). Prachtig geschreven, prachtig verzonnen, en zeer, zeer overtuigend uitgewerkt.
Dus: koop gewoon dit boek. Je gaat houden van Palestijnen, Arubanen, ggz-cliënten, moeders, kinderen, dieren, alles en iedereen die hard moet vechten om een plek te krijgen. Als dit niet het vakantieboek van 2025 wordt, dan eet ik mijn collectie platen van Boards Of Canada en Burial op.
Lijdt beetje aan debutantenstijl: schrijver wil meteen tonen dat hij alles kan. Resultaat: een overdaad aan metaforen, moderne taal, engels, plat amsterdams etc. Gelukkig wel een woordenlijst met Papiamento begrippen. Verhaal over Tarek te overdadig chaotisch voor mij. Lady Gaga veel beter al is het einde met het woordkruis raadselachtig.
Zes verhalen over migratie en vluchtelingen die daarmee thematisch verbonden zijn maar elk een geheel eigen stem en stijl hebben. Sterk geschreven en beklijvend.
In de podcast 'drie boeken' van Wim Oosterlinck spreekt Dalilla Hermans (afl 239) vol lof over dit boek van kortverhalen met als thema migratie. Terecht! 'De GPS' en de verhalen 'Chatilat Road' met daaraan gekoppeld 'De host' over de Palestijnse Tarek zijn echt onder mijn huid gekropen.
De originele stijlen en mooie zinnen maken het een artsy geheel!
Niet alle verhalen uit dit boek waren even sterk, maar van GPS (een toekomstverhaal, maar op ware feiten gebaseerd) en De host (een spannende zoektocht naar een Palestijnse graffitikunstenaar, door middel van interviews en korte verhalen) vond ik de mooiste. Deze jongen heeft een dissociatieve persoonlijkheid, gevormd door trauma's uit het verleden en in de hoedanigheid van één van zijn identiteiten, pleegde hij een vreemd feit. Het verhaal wordt steeds verder ontrafeld, heel intrigerend. Andere experimenten, zoals een reeks vertellingen in zogenaamd 17e-eeuws Nederlands vond ik minder geslaagd. Het leest nu eenmaal niet zo soepel, die taal, en na een tijdje dwaal je af. De voorkant van dit boek, graffiti op de NDSM-werf, is weergaloos mooi.
Iemand gebruikte “mozaïekroman” en dat omschrijft Goudjakhals perfect. De verzameling migratieverhalen is vernuftig verweven, het ene al sterker dan het andere. De veelheid aan literaire genres haalde me te vaak uit de leesflow en het niet gebruiken van Algemeen Nederlands knettert sowieso in mijn taalpuriteinse brein. Al bij al graag gelezen en de verhalen zetten aan tot nadenken over de wereld die we gecreëerd hebben.
Dit boek gekocht na een interview met de auteur bij Linnaeus’ boekhandel. Aanrader! Leuk korte verhalen, en leuk die bijzondere perspectieven vanuit wie/wat de verhalen geschreven zijn. Ze hebben, allemaal op een hele andere en soms onverwachte manier, te maken met migratie. GPS, Tarek en Het silvere koord waren mijn favorieten.
Goudjakhals heeft als ondertitel Songs of Freedom. Het zijn dan ook stuk voor stuk verhalen over mensen die uit hun omgeving verstoten zijn. De hoofdmoot wordt gevormd door het drama rond de Palestijn Tarek uit Beiroet die na een studie aan de Rietveldacademie in een gat valt, waar niet zo gemakkelijk meer uit te komen is. Zwarte Sjaan, een hoertje uit de zeventiende eeuw, dat opgehangen wordt tijdens een bezoek van tsaar Peter de Grote, vertelt in straattaal over haar tragische leven als zwart kind in een weeshuis. Volgens de schoolmeester moet ze blij zijn met haar kleurtje. Julien Ignacio geeft niet alleen een stem aan de verschoppelingen van deze wereld, maar bedient zich ook van verschillende moderne middelen, zoals de podcast. Hij kan echter ook een traditioneel verhaal schrijven, zoals over Ma Mercedes die verstoten is uit Curacao, een rumshop runt op Aruba en heeft heimwee naar haar jongste zoon die in Nederland gestudeerd heeft. Indringend en beeldend, deze bundel!
Indringende mozaïekroman over migratie. Zo divers als de vertellers zijn die Julien Ignacio aan het woord laat in Goudjakhals, een ding hebben ze gemeen met elkaar: ze zijn allemaal ontworteld. Knap verweven in de opeenvolging van de verhalen is wat het betekent om al dan niet te kunnen thuiskomen. Alle verhalen en elementen zijn schakels in de ketting van identiteit en migratie. De goudjakhals uit de titel is een dier dat zich in Nederland alleen als zwerfgast laat zien. Hij prijkt in graffiti op de omslag van deze roman. Graffitikunstenaar Tarik laat het meest van alle personages in deze mozaïekroman zien hoe kapot je kunt gaan, door oorlogsgeweld, maar ook door bureaucratie en onverschilligheid. Een bijzonder hecht gecomponeerd en raak geschreven roman.