Rytm życia zawiera eseje z pogranicza filozofii i medycyny, rozważające mechanizm powstawania i rozwoju patologicznych form ludzkiego postępowania w różnych sytuacjach życiowych np. sprawowania władzy czy uwięzienia. Antoni Kępiński (1918-1972)- legendarny lekarz, jeden z najwybitniejszych polskich psychiatrów i filozofów współczesnych, życie poświęcił bez reszty chorym psychicznie, dwa lata przed śmiercią, nieuleczalnie chory, zapisał przemyślenia wieloletniej praktyki lekarskiej. Tak powstały klasyczne nie tylko w psychiatrii, ale i we współczesnej humanistyce książki: Psychopatologia nerwic, Rytm życia, Schizofrenia, ż psychopatologii życia seksualnego, Melancholia, Lek, Psychopatie.
Ta moja rozmowa z Kępińskim, bo tak nazywam czytanie książek, zaszczepiła mi w głowie wiele ideii. Uzmysłowiłem sobie jak łatwo mówić , że się ma pojęcie o ludziach psychicznie chorych kiedy tak naprawde nie ma się żadnej wiedzy, bo ja wcześniej żadnej nie miałem. Co więcej, pokazuje jak łatwo myśleć o sobie iż jest się w pełni zdrowym, ale czy się jest? Kępiński pokazuje chorobe psychiczną pod wieloma kątami, pokazuje ją z wielu perspektyw życia. Jest wątek obozów koncentracycjnych ale jest i wątek świata codziennego, jest wątek szpitala i normalnego życia zwykłego obywatela. Strach przed śmiercią, brak zrozumienia życia, próba ucieczki, zamaskowania się i uniknięcia tego co nas wszystkich czeka. Rozmyta odpowiedzialność. O tym właśnie pisze Kępiński. Choroby psychiczne pojawiają się w wielu miejscach i na wielu płaszczyznach, tak jak to ukazuje nawiązując do problemu alkoholizmu w polsce i problemu zażywania tabletek psychotropowych w innych krajach. Książka wyraźnie pokazuje problemy z jakimi ja sam się stykam w życiu codziennym, pokazuje jak z nimi sobie radzić jako człowiek przez okazanie zrozumienia dla drugiego człowieka, i jak dbać o własny umysł tak aby samemu nie paść ofiarą błędów myślowych w naszym umyśle.