Philippe Diepvents is schrijver, lezer en columnist en durft al eens te fronsen omwille van de wereld. Zijn debuutroman, Bobby Ewing Blues, verscheen in 2013 bij de Nederlandse uitgeverij De Brouwerij. Daarna volgden Vallen in Liefde (2015) en Groter dan ons (2019) bij Manteau/Angéle (Standaard Uitgeverij). Enkele jaren werkte hij als redacteur en ‘deegrol’ mee aan de opstart van het online magazine Charlie. Naast regelmatige bijdragen aan dat magazine, was hij een tijdje columnist voor De Wereld Morgen. Hij schrijft regelmatig opiniestukken voor kranten en andere media. In het echte leven probeert hij een steen in de rivier te verleggen als hoofd studiedienst van de Vlaamse vleugel van de socialistische vakbond ABVV. Meestal slaapt hij op zijn linkerzij. In onbewaakte momenten denkt hij soms dat alles alsnog goed zal komen met de wereld.
Citaat : Alma en ik. Emily en Pol. Even lijken de verhalen mekaar te raken, vervagen de lijntjes waarbinnen we toch niet willen kleuren en worden hun dromen één en dezelfde. Door de kracht van twee mijmerende vrouwenharten, één kloppend en één niet. Review : Bobby Ewing is een personage uit de Amerikaanse soapserie Dallas. De rol werd vertolkt door caramelboy Patrick Duffy van aan de start van de serie tot aan het einde, enkel in het negende seizoen was hij slechts één aflevering te zien toen hij tijdelijk de show verlaten had. Aan het einde van seizoen 1984/85 liet Duffy weten dat hij de serie wilde verlaten. Zijn personage werd niet vervangen door een andere acteur, maar er werd besloten om hem te laten sterven. Voor de serie was dit geen goede zet, want een populair personage verdween. De kijkcijfers daalden van de tweede naar de zesde plaats. Men (eigenlijk tegenspeler J.R.) kon Duffy overtuigen om terug te keren.
De schrijvers zaten met de handen in het haar omdat Bobby dood was en er werd niets beters op gevonden dan het hele seizoen 1985/86 een droom te laten lijken van Pamela. Pamela staat op en hoort iets in de douche en gaat ervan uit dat het haar verloofde is, maar als ze de deur opent staat Bobby in de douche als cliffhanger aan het einde van het negende seizoen.
Dit zeer populaire personage van Bobby Ewing bleek een bron van inspiratie te zijn voor de debuterend Gentse schrijver Philippe Diepvents (Antwerpen 1977). En wanneer je de roman helemaal geconsumeerd hebt ga je dat alles lezer nog een goede vondst vinden. Het verhaal wordt verteld door een personage dat voor deze gelegenheid de naam Boris aanneemt. Vijf jaar na het overlijden van zijn vrouw is Boris het verlies van zijn vrouw Alma nog altijd niet te boven. Alma was een niet onverdienstelijk schrijfster en zij was de vrouw van zijn leven. Samen hadden ze een dochter Bobby die nu echter alleen woont. Door het aanslepend rouwproces om Alma is Boris zijn creativiteit en inspiratie kwijt geraakt. Maar in een wereld waar alles te koop is en voor elk dipje een medicijn bestaat, is slechts één ding schaars: creativiteit. Tot nu.
Er komt een pil Mental Muse die scheppingskracht en inspiratie biedt. Fantasie voor de gewone man. Wanneer Boris op een avond van de jonge laborante Emily hoort over de ontwikkeling van een drug die de verbeelding prikkelt, kan hij zich dan ook niet bedwingen. Hij steelt een doosje prototypepillen Mental Muse uit haar tas, in de hoop daarmee te ontsnappen aan de realiteit van een onverwerkbaarbaar rouwproces en zijn herinneringen opnieuw tot leven te wekken.
De drug voert Boris niet alleen naar zijn verleden met Alma, maar ook naar een vervormde versie van Emily. Hoe meer pillen hij slikt, hoe meer zijn eigen verleden samensmelt met dat van Emily. Aanvankelijk is het buitengewoon prikkelend zijn brein op deze manier te voelen werken maar de black-outs die hij steeds meer krijgt beginnen hem steeds meer te verontrusten. En daarmee slaat de twijfel toe: wat is waarheid en wat is fantasie? Wie stuurt de bizarre e-mails die hij sinds kort ontvangt? En is er een verband tussen de black-outs die hij steeds meer krijgt en de seriemoorden die een sfeer van terreur over de stad werpt?
Philippe Diepvents hoeft zeker geen Mental Muse te gebruiken want over inspiratie en creativiteit beschikt hij meer dan voldoende. Iets te veel zelfs. Een iets strakkere schrijfstijl zou zeker geen overbodige luxe geweest zijn. Het verhaal sleept regelmatig omdat het te vol zit. Dus lezer zeker niet voortijdig afhaken want dan ga je de puike ontknoping missen en dat zou zeer jammer zijn. In zijn totaliteit is Bobby Ewing Blues een boek dat je zeker moet gelezen hebben en Philippe Diepvents een naam om te onthouden voor de toekomst.
De opzet van het verhaal met de pillen voor creativiteit en de wending op het einde deden men wenkbrauwen wat fronsen. Wel mooie dingen gelezen over de liefde. "Dat de essentie van een relatie steeds neerkomt op gradaties van geborgenheid. 'ik hou van jou' staat synoniem voor 'Zal je me kwetsen'. En dat de ultieme graad van geborgenheid, van liefde, geen vraag is maar een zekerheid. Hier kwetst men niet. Of beter: hier kwetst men wel, maar het maakt geen moer uit. "
Een verhaal over een man die de dood van zijn vrouw moeilijk kan verwerken en gaat experimenteren met pillen die creativiteit zouden aanwakkeren. Goed gevonden en leuk geschreven, de betere vakantielectuur.
Zeer fijne lectuur. Spannend verhaal, met originele en onverwachte ontknoping. Didn't see that one coming ... Met tussendoor herkenbare en subtiele maatschappijkritiek. Benieuwd naar meer van deze auteur.
Vele hoofdstukken maken geen boek. Vreemd eigenlijk. Maar telkens ik het gevoel heb (eindelijk) helemaal mee te zijn, raakt de auteur mij weer kwijt. Te veel in één keer gewild? Jammer, want hier en daar bevat BEB best wel mooie overpeinzingen en gevatte observaties.