What do you think?
Rate this book
Johan et Pirlouit #13
Le Sortilège de Maltrochu
Dernier Johan par Peyo et dernier album chez Dupuis. Ce livre là est une réussite. Johan et Pirlouit viennent au secours du gentil chevalier Thierry, amoureux de la belle Genenvièvre de Boisjoly. Le seul problème est que le méchant Maltrochu a transformé le damoiseau ... en chien.
Même la science du mage Homnibus pourrait bien ne pas suffire....
Même la science du mage Homnibus pourrait bien ne pas suffire....
64 pages, Hardcover
First published January 1, 1970
1 person is currently reading
33 people want to read
About the author
Peyo
1,204 books145 followersPierre Culliford, known as Peyo, was a Belgian comics artist, perhaps best known for the creation of The Smurfs comic strip.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
January 25, 2020
Wie is/zijn de bekendste Belg(en) ter wereld? Een moeilijke vraag, maar...
Misschien is het wel heel toepasselijk dat de kans groot is dat het stripfiguren zijn. Met dank aan Peyo, die ze voor het eerst ruim zestig jaar geleden liet opdraven. Ze waren piepklein, felblauw, droegen witte kleren (behalve één, die droeg rood) en zagen er allemaal hetzelfde uit (behalve die ene, die had een baard): de Smurfen.
Ze kwamen voor het eerst ten tonele in 1958 - ja, al zo lang geleden - en deden dat in Johan en Pirrewiet, een van de grote klassieke stripreeksen die België kent. Dat was in Album 9, De Fluit met Zes Smurfen - waarbij Peyo zich meteen amuseerde door het woord 'gaten' te vervangen door 'smurfen'. De toon was meteen gelegd.
Later verschenen er nog een aantal verhalen, waar Peyo half bij betrokken was, maar oorspronkelijk waren het er maar dertien. Opvallend kort, eigenlijk, voor een reeks met deze status.
In het allereerste begin was het trouwens alleen Johan, Pirrewiet verschijnt pas in de reeks in Album 3 (De Dwerg in het Rotsbos) en voegt zijn naam bij de reeks vanaf deel 4. In die eerste strips is de scenarist ook nog duidelijk op zoek naar zijn tekenstijl. Zoals wel vaker het geval was, zeker toen, waren de personages lange bonenstaken. Het was pas vanaf Album 3 à 4 dat ze iets gedrongener werden en normalere proporties aangemeten kregen.
Er zit humor in de strips, van die typische humor die we gewend zijn uit het hele Dupuis-aanbod. Je merkt dat het nog niet helemaal ontwikkeld is; J&P zijn oude personages, uit de jaren 50 nog. De echte hoogtijdagen, met Franquin en de typerende groteneuzenstijl, kwamen pas later, en daarmee werd ook de humor verder ontwikkeld. Deze reeks kwam dus net iets te vroeg om de humor ten volle te incorporeren, maar hij is er al wel.
Wat mij wel een beetje tegenstaat aan deze reeks, is dat het soms een beetje te gewoontjes lijkt. Zelfs voor die tijd. En ook de tekeningen lijken wel iets te missen, alleen kan ik er niet de vinger op leggen wat dat dan zou zijn. De avonturen zijn misschien net iets te onavontuurlijk voor wat wij gewend zijn.
De voorbije jaren zijn ook van deze reeks integrales verschenen. Die heb ik zelf (nog) niet bekeken, maar ze zijn ook van Dupuis en daarvan is ondertussen allang geweten dat ze altijd zorg dragen voor de opmaak, dat ze waarschijnlijk wel een nieuwe lettering (en vertaling) hebben, en dat het dossier meestal diepgaand en uitgebreid is. Dus ik kan me niet voorstellen dat dat bij Johan en Pirrewiet niet zo zou zijn.
Misschien is dit niet de beste reeks die ooit uit Robbedoes is voortgekomen, maar zeker als je bedenkt dat we nu zeventig jaar later zijn, is het opvallend hoe goed deze reeks al bij al de tijd heeft doorstaan.
Misschien is het wel heel toepasselijk dat de kans groot is dat het stripfiguren zijn. Met dank aan Peyo, die ze voor het eerst ruim zestig jaar geleden liet opdraven. Ze waren piepklein, felblauw, droegen witte kleren (behalve één, die droeg rood) en zagen er allemaal hetzelfde uit (behalve die ene, die had een baard): de Smurfen.
Ze kwamen voor het eerst ten tonele in 1958 - ja, al zo lang geleden - en deden dat in Johan en Pirrewiet, een van de grote klassieke stripreeksen die België kent. Dat was in Album 9, De Fluit met Zes Smurfen - waarbij Peyo zich meteen amuseerde door het woord 'gaten' te vervangen door 'smurfen'. De toon was meteen gelegd.
Later verschenen er nog een aantal verhalen, waar Peyo half bij betrokken was, maar oorspronkelijk waren het er maar dertien. Opvallend kort, eigenlijk, voor een reeks met deze status.
In het allereerste begin was het trouwens alleen Johan, Pirrewiet verschijnt pas in de reeks in Album 3 (De Dwerg in het Rotsbos) en voegt zijn naam bij de reeks vanaf deel 4. In die eerste strips is de scenarist ook nog duidelijk op zoek naar zijn tekenstijl. Zoals wel vaker het geval was, zeker toen, waren de personages lange bonenstaken. Het was pas vanaf Album 3 à 4 dat ze iets gedrongener werden en normalere proporties aangemeten kregen.
Er zit humor in de strips, van die typische humor die we gewend zijn uit het hele Dupuis-aanbod. Je merkt dat het nog niet helemaal ontwikkeld is; J&P zijn oude personages, uit de jaren 50 nog. De echte hoogtijdagen, met Franquin en de typerende groteneuzenstijl, kwamen pas later, en daarmee werd ook de humor verder ontwikkeld. Deze reeks kwam dus net iets te vroeg om de humor ten volle te incorporeren, maar hij is er al wel.
Wat mij wel een beetje tegenstaat aan deze reeks, is dat het soms een beetje te gewoontjes lijkt. Zelfs voor die tijd. En ook de tekeningen lijken wel iets te missen, alleen kan ik er niet de vinger op leggen wat dat dan zou zijn. De avonturen zijn misschien net iets te onavontuurlijk voor wat wij gewend zijn.
De voorbije jaren zijn ook van deze reeks integrales verschenen. Die heb ik zelf (nog) niet bekeken, maar ze zijn ook van Dupuis en daarvan is ondertussen allang geweten dat ze altijd zorg dragen voor de opmaak, dat ze waarschijnlijk wel een nieuwe lettering (en vertaling) hebben, en dat het dossier meestal diepgaand en uitgebreid is. Dus ik kan me niet voorstellen dat dat bij Johan en Pirrewiet niet zo zou zijn.
Misschien is dit niet de beste reeks die ooit uit Robbedoes is voortgekomen, maar zeker als je bedenkt dat we nu zeventig jaar later zijn, is het opvallend hoe goed deze reeks al bij al de tijd heeft doorstaan.
September 10, 2022
Peyon viimeiseksi Johannes ja Pirkale -tarinaksi jäänyt "Sysivuoren kirot" edustaa mitä mainiota lasten seikkailusarjakuvaa! Keskiaikainen kaksikkomme auttaa nyt puhuvaksi koiraksi loihdittua prinssiä vapautumaan kirouksestaan ja saamaan puolisokseen sydämensä valitun. Smurffit ovat nekin mukana menossa. Voi kun näistä saataisiin uusintapainoksena vaikka joku mukava integraali...
January 10, 2009
In Bahasa it was translated as :
"Sihir Bozerik" / "Magic of Bozerik"
It was a cute story about a prince who turned into dogs because of some potion that his rivals gave, in order to take over his lands and marry his fiance...
"Sihir Bozerik" / "Magic of Bozerik"
It was a cute story about a prince who turned into dogs because of some potion that his rivals gave, in order to take over his lands and marry his fiance...
January 30, 2021
See Le Sire de Montresor for comments on the series.
I have a 1976 hardback reprint in French from Dupuis. Originally published in 1967, this is again a long 60 page episode, but it’s not as full of events as the other two episodes I have read. It’s a sweet but slow story of Johan and Pirlouit helping a knight turned into a dog by his rival in love, with the help of the Smurfs. There’s plenty of humour, but little action and not much suspense. But nevertheless the story is very well put together and flows well, and the art is more detailed than before. There is a lone main female character in this episode, the sweetheart in dispute, even if her role is mostly one of a spectator. Sadly, this is the last episode by Peyo before his death.
A good read, but not as good as previous episodes.
I have a 1976 hardback reprint in French from Dupuis. Originally published in 1967, this is again a long 60 page episode, but it’s not as full of events as the other two episodes I have read. It’s a sweet but slow story of Johan and Pirlouit helping a knight turned into a dog by his rival in love, with the help of the Smurfs. There’s plenty of humour, but little action and not much suspense. But nevertheless the story is very well put together and flows well, and the art is more detailed than before. There is a lone main female character in this episode, the sweetheart in dispute, even if her role is mostly one of a spectator. Sadly, this is the last episode by Peyo before his death.
A good read, but not as good as previous episodes.
February 15, 2026
Questa è una bella storia adatta alla celebrazione della festa commercialmente nota come San Valentino. Non solo c'è la parte romantica, ma, come il vero Valentino fu un soldato, è una storia di lotta e di amicizia.
I Puffi, ed il Grande Puffo in particolare, fanno una comparsata un poco come deus ex-machina come al solito nelle avventure del duo.
Le gag di Solfamì trasformato in cane sono decisamente molto divertenti anche dopo 55 anni dalla prima pubblicazione.
Nel complesso l'albo merita le 4 stelle.
I Puffi, ed il Grande Puffo in particolare, fanno una comparsata un poco come deus ex-machina come al solito nelle avventure del duo.
Le gag di Solfamì trasformato in cane sono decisamente molto divertenti anche dopo 55 anni dalla prima pubblicazione.
Nel complesso l'albo merita le 4 stelle.
June 11, 2017
Beh, simpatico.
Solfamì in versione cane è favoloso. Riesce anche ad essere più digeribile in questo modo. Mi piace anche perché ci sono tanti bau in questa storia.
OK, magari in questo volume ci sono più tavole con i Puffi rispetto alle sette fontane. Ancora non capisco, però, tutto questo mischiare due serie diverse tra di loro. Non so quanto senso abbia
Solfamì in versione cane è favoloso. Riesce anche ad essere più digeribile in questo modo. Mi piace anche perché ci sono tanti bau in questa storia.
OK, magari in questo volume ci sono più tavole con i Puffi rispetto alle sette fontane. Ancora non capisco, però, tutto questo mischiare due serie diverse tra di loro. Non so quanto senso abbia
December 7, 2020
Mitä pidemmälle sarja eteni, sitä simppelimmäksi se meni. Söpöä, mutta vähän liian yksinkertaista.
February 23, 2014
Pada zaman dahulu kala, di sebuah desa subur makmur di mana rakyatnya baik dan ramah, berdirilah kastil yang menara-menaranya menjulang tinggi ke angkasa dengan megah. Penguasa kastil itu bernama Sire Boisjoly, seorang penguasa yang baik hati dan dicintai rakytnya sendiri. Boisjoly memiliki anak gadis yang cantik dan menawan. Namanya Genevieve. Banyak pria yang mencoba mengambil hatinya, namun selalu ia tolak, karena hatinya milik seorang ksatria pemberani, bangsawan bernama Thierry. Mereka berdua saling mencintai dan berencana untuk menikah setelah mendapatkan restu dari ayah Genevieve, Sire Boisjoly. Namun hal yang sangat buruk dan tidak disangka-sangka terjadi pada Thierry. Baron Maltrochu yang berniat menikahi Genevieve untuk kemudian menguasai harta Sire Boisjoly. Dengan kejinya, ia memberikan racun ke dalam anggur Thierry, dan pada saat sang ksatria meminum anggur itu ....
July 29, 2011
Encore un épisode à Schtroumpfs ! Décidément ! Il faut dire que lorsqu'il s' agit de combattre des malédictions, rien ne vaut l'expérience d' un grand Schtroumpf nom d' un petit bonhomme !
March 29, 2013
Ahah bu bölümde hem Pirlui de var, hem de Şirinler bile görünüyorlar. Ne yazık ki serinin tüm ciltlerini e-kitap halinde bulamadım, eski baskılar için sahaf yolları görünüyor.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews