What do you think?
Rate this book
Ο αφανισμός των μάγων #1
Η θραύση των οστών
Καθώς υποχωρεί στη δύναμη της γυναίκας, φυλακισμένη πάντα μέσα σε κείνα τα χέρια-τανάλιες, κάτι αναπάντεχο αρχίζει ξαφνικά να συμβαίνει. Οράματα περνούν μπροστά από τα μάτια της, ένα ποτάμι βουερό, γοργό σαν αστραπή. Στο χρόνο μιας και μοναδικής ανάσας, στριμώχνεται μια συστάδα αιώνων.
Πως γίνεται να της ανήκουν τόσα πολλά;
Είναι δυνατόν να πρόκειται για αναμνήσεις;
Κι όλες να ξεπήδησαν απ' το σακούλι του ίδιου παράδοξου, τρελαμένου κόσμου;
Παλάτια κι ερείπια, λαμπερά βασίλεια κι απέραντοι ερημότοποι, πρόσωπα, ουρανοί, στεριές, θάλασσες, όλα ένα πλήθος αμέτρητο, έρχονται και φεύγουν στη στιγμή, μια ποικιλία που παραλύει εξίσου το νου και την καρδιά: βλέπει στρατούς να πολεμούν και ν' αφανίζονται· μάγους να κόβουν από τη ρίζα βουνά και να τα εκτοξεύουν στα ουράνια· δάση να χτυπιούνται με υγρή φωτιά και να γίνονται στάχτη· παρακολουθεί σκλάβους να θανατώνουν βασιλείς που κυβέρνησαν για χιλιάδες χρόνια· ακούει κλάματα παιδιών που γεννήθηκαν για να πεθάνουν από γηρατειά προτού χαράξει η επόμενη μέρα.
Κι ύστερα μαθαίνει για έναν άντρα, έναν ήρωα, που ξεκίνησε να πολεμήσει τέρατα ντυμένα με κρυστάλλινες πανοπλίες...
Πως γίνεται να της ανήκουν τόσα πολλά;
Είναι δυνατόν να πρόκειται για αναμνήσεις;
Κι όλες να ξεπήδησαν απ' το σακούλι του ίδιου παράδοξου, τρελαμένου κόσμου;
Παλάτια κι ερείπια, λαμπερά βασίλεια κι απέραντοι ερημότοποι, πρόσωπα, ουρανοί, στεριές, θάλασσες, όλα ένα πλήθος αμέτρητο, έρχονται και φεύγουν στη στιγμή, μια ποικιλία που παραλύει εξίσου το νου και την καρδιά: βλέπει στρατούς να πολεμούν και ν' αφανίζονται· μάγους να κόβουν από τη ρίζα βουνά και να τα εκτοξεύουν στα ουράνια· δάση να χτυπιούνται με υγρή φωτιά και να γίνονται στάχτη· παρακολουθεί σκλάβους να θανατώνουν βασιλείς που κυβέρνησαν για χιλιάδες χρόνια· ακούει κλάματα παιδιών που γεννήθηκαν για να πεθάνουν από γηρατειά προτού χαράξει η επόμενη μέρα.
Κι ύστερα μαθαίνει για έναν άντρα, έναν ήρωα, που ξεκίνησε να πολεμήσει τέρατα ντυμένα με κρυστάλλινες πανοπλίες...
- GenresFantasy
448 pages, Paperback
First published January 1, 2013
1 person is currently reading
33 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
February 6, 2017
3.5/5
Το πρώτο αυτό μέρος επιχειρεί να μας γνωρίσει τον κόσμο, τους βασικούς χαρακτήρες και να ξεκινήσει τα γεγονότα και σε καμμία περίπτωση δεν είναι αυτοτελές. Είναι κλασσική φαντασία αλλά θα το πρότεινα σε εξοικειωμένους αναγνώστες καθώς ο αναγνώστης στην αρχή θα δυσκολευτεί με την πληθώρα φυλών, ονομάτων, τίτλων, μερών και γεγονότων μέχρι να αρχίσουν να μπαίνουν στη σειρά. Πιστεύω αν οι σημειώσεις στο τέλος με πολλά στοιχεία, που δείχνουν έναν πλούσιο και δομημένο κόσμο, είχαν ενσωματωθεί οργανικά στο κείμενο θα ήταν και πιο προσιτό και θα έρεε καλύτερα. Η ίδια παρατήρηση, δηλαδή, που κάνω συχνά σε βιβλία φαντασίας.
Η συνέχεια θα δείξει και ενδεχομένως επανέλθω.
Το πρώτο αυτό μέρος επιχειρεί να μας γνωρίσει τον κόσμο, τους βασικούς χαρακτήρες και να ξεκινήσει τα γεγονότα και σε καμμία περίπτωση δεν είναι αυτοτελές. Είναι κλασσική φαντασία αλλά θα το πρότεινα σε εξοικειωμένους αναγνώστες καθώς ο αναγνώστης στην αρχή θα δυσκολευτεί με την πληθώρα φυλών, ονομάτων, τίτλων, μερών και γεγονότων μέχρι να αρχίσουν να μπαίνουν στη σειρά. Πιστεύω αν οι σημειώσεις στο τέλος με πολλά στοιχεία, που δείχνουν έναν πλούσιο και δομημένο κόσμο, είχαν ενσωματωθεί οργανικά στο κείμενο θα ήταν και πιο προσιτό και θα έρεε καλύτερα. Η ίδια παρατήρηση, δηλαδή, που κάνω συχνά σε βιβλία φαντασίας.
Η συνέχεια θα δείξει και ενδεχομένως επανέλθω.
August 2, 2017
Δεύτερη ανάγνωση, έκδοση 2016
Ξαναδιάβασα τη Θραύση για να συνδεθώ με το επόμενο βιβλίο που θα εκδοθεί εντός του έτους.
Η νέα αυτή έκδοση διαφέρει από την προηγούμενη, αποδεικνύοντας ότι ο Στέφανος δεν φοβάται να διορθώνει, ούτε να εξελίσσεται. Η γραφή -αν είναι δυνατόν- είναι ακόμα πιο στρωτή, ακόμα πιο ρέουσα. Οι χαρακτήρες βελτιώθηκαν αρκετά, η πλοκή μου φάνηκε πολύ πιο στιβαρή, πολύ πιο στρωτή αυτή τη φορά.
Το κείμενο εξακολουθεί να είναι mental challenge, αλλά αυτό αποδεικνύει επίσης ότι ο συγγραφέας δε θα κάνει εκπτώσεις στη γραφή του για να κανακέψει τους αναγνώστες του.
Βουτήξτε.
Πρώτη ανάγνωση, έκδοση 2013
------------------------
Τελείωσα το βιβλίο εχτές το βράδυ και μου άφησε πολύ ανάμεικτες εντυπώσεις. Αντίθετα από τον τρόπο σκέψης μου, θα ήθελα πρώτα να δω τα επιμέρους σημεία του βιβλίου και μετά να αναφέρω τη συνολική εικόνα του.
Ιδέα: Μια πολύ καλή ιδέα. Πιθανόν αρχετυπική ίσως και σκέτα τυπική για επικό φανταστικό (αν και πιο πολύ του ταιριάζει ο high fantasy τίτλος).
Πλοκή: Μάλλον καλή, αλλά πιο βιαστική απ' ότι θα ήθελα. Κάποιες φορές απλά πηδάει εδώ κι εκεί, λέγοντας σαφώς πράγματα που επιβάλλεται να πει, αλλά με την ταχύτητα εναλλαγής των σκηνών μπορεί εύκολα να μπερδευτούν τα πράγματα.
Γλώσσα: Σαφής, ρέουσα, πολύ καλά δουλεμένη. Το παράπονό μου σε σχέση με τη γλώσσα έχει κυρίως να κάνει με τον τρόπο που μιλάνε οι χαρακτήρες, οπότε θα το αναλύσω με τους χαρακτήρες καθαυτούς.
Χαρακτήρες: Χμ. Ξέρεις ότι βλέπεις ένα σωρό χαρακτήρες με υπόβαθρο, όμως λείπει εκείνος που θα κάνει το μεγάλο μπαμ, που θα γίνει ο αγαπημένος του κοινού. Επίσης κι αυτό με στεναχώρησε ίσως περισσότερο από κάθε άλλο μικροελάττωμα του βιβλίου (γενικά μεγάλα ελαττώματα μάλλον δε θα βρει κανείς) είναι ότι όλοι οι χαρακτήρες μιλάνε με τον ίδιο τρόπο. Με τον ίδιο ακριβώς. Σε σημείο που κάποια στιγμή ο ίδιος συγγραφέας φαίνεται να το αντιλαμβάνεται και να προσπαθεί να τους διαχωρίσει δίνοντάς τους από ένα μικρό προφορικό "χούι", αν μου επιτρέπετε την έκφραση. Πράγμα που δεν του βγαίνει τελικά κι απλά κάνει κουραστική την ανάγνωση του συγκεκριμένου χαρακτήρα. Παράδειγμα, ο παγανιστής Ντίον μιλάει με "χμ" να παρεμβάλλονται σε μεγάλο μέρος των λόγων του ή το πνεύμα (δε θα γίνω πιο ακριβής εδώ είναι μεγάλο το θέμα) Ταρούριν, που μιλάει με "αααα" να παρεμβάλλονται στο λόγο του.
Τεχνική: Όπως είπα και στις πλοκές, το να πηδάει με ταχύτητα από τη μία σκηνή στην άλλη δείχνει ότι κάπου εκεί ανάμεσα υπήρχαν κι άλλα πράγματα που πιθανόν να κόπηκαν. Αυτό δεν κάνει το κείμενο ακατανόητο, αλλά σίγουρα το κάνει ένα mental challenge. Προσωπικά λάτρεψα την απουσία εισαγωγών και επεξηγήσεων, όπως ακριβώς είχα λατρέψει και το χάος της Black Company.
Αυτά τα αναλυτικά. Τώρα γενικά... Χμ. Είναι σαφώς ένα βιβλίο που πρέπει να υπάρχει στη βιβλιοθήκη σας. Οπωσδήποτε. Απλά κάποιες φορές η λεπτομέρεια στο σύστημα μαγείας είναι κουραστική. Θυμίζει παλιό παλπ, που δεν είναι φυσικά, σε καμία περίπτωση, απλά σου αφήνει μια τέτοια αίσθηση. Θυμίζει λίγο Michael Shea και Nifft the Lean, στο μέγεθος που έχει η μαγεία στον κόσμο. Και φυσικά αν το θέμα της αυτοπραγμάτωσης δε σε ενδιαφέρει προσωπικά, με την έννοια ότι δε θες να το κουβεντιάζεις και να το φιλοσοφείς, μπορεί κάποια στιγμή να γίνει και κάπως βαρετό.
Ξαναδιάβασα τη Θραύση για να συνδεθώ με το επόμενο βιβλίο που θα εκδοθεί εντός του έτους.
Η νέα αυτή έκδοση διαφέρει από την προηγούμενη, αποδεικνύοντας ότι ο Στέφανος δεν φοβάται να διορθώνει, ούτε να εξελίσσεται. Η γραφή -αν είναι δυνατόν- είναι ακόμα πιο στρωτή, ακόμα πιο ρέουσα. Οι χαρακτήρες βελτιώθηκαν αρκετά, η πλοκή μου φάνηκε πολύ πιο στιβαρή, πολύ πιο στρωτή αυτή τη φορά.
Το κείμενο εξακολουθεί να είναι mental challenge, αλλά αυτό αποδεικνύει επίσης ότι ο συγγραφέας δε θα κάνει εκπτώσεις στη γραφή του για να κανακέψει τους αναγνώστες του.
Βουτήξτε.
Πρώτη ανάγνωση, έκδοση 2013
------------------------
Τελείωσα το βιβλίο εχτές το βράδυ και μου άφησε πολύ ανάμεικτες εντυπώσεις. Αντίθετα από τον τρόπο σκέψης μου, θα ήθελα πρώτα να δω τα επιμέρους σημεία του βιβλίου και μετά να αναφέρω τη συνολική εικόνα του.
Ιδέα: Μια πολύ καλή ιδέα. Πιθανόν αρχετυπική ίσως και σκέτα τυπική για επικό φανταστικό (αν και πιο πολύ του ταιριάζει ο high fantasy τίτλος).
Πλοκή: Μάλλον καλή, αλλά πιο βιαστική απ' ότι θα ήθελα. Κάποιες φορές απλά πηδάει εδώ κι εκεί, λέγοντας σαφώς πράγματα που επιβάλλεται να πει, αλλά με την ταχύτητα εναλλαγής των σκηνών μπορεί εύκολα να μπερδευτούν τα πράγματα.
Γλώσσα: Σαφής, ρέουσα, πολύ καλά δουλεμένη. Το παράπονό μου σε σχέση με τη γλώσσα έχει κυρίως να κάνει με τον τρόπο που μιλάνε οι χαρακτήρες, οπότε θα το αναλύσω με τους χαρακτήρες καθαυτούς.
Χαρακτήρες: Χμ. Ξέρεις ότι βλέπεις ένα σωρό χαρακτήρες με υπόβαθρο, όμως λείπει εκείνος που θα κάνει το μεγάλο μπαμ, που θα γίνει ο αγαπημένος του κοινού. Επίσης κι αυτό με στεναχώρησε ίσως περισσότερο από κάθε άλλο μικροελάττωμα του βιβλίου (γενικά μεγάλα ελαττώματα μάλλον δε θα βρει κανείς) είναι ότι όλοι οι χαρακτήρες μιλάνε με τον ίδιο τρόπο. Με τον ίδιο ακριβώς. Σε σημείο που κάποια στιγμή ο ίδιος συγγραφέας φαίνεται να το αντιλαμβάνεται και να προσπαθεί να τους διαχωρίσει δίνοντάς τους από ένα μικρό προφορικό "χούι", αν μου επιτρέπετε την έκφραση. Πράγμα που δεν του βγαίνει τελικά κι απλά κάνει κουραστική την ανάγνωση του συγκεκριμένου χαρακτήρα. Παράδειγμα, ο παγανιστής Ντίον μιλάει με "χμ" να παρεμβάλλονται σε μεγάλο μέρος των λόγων του ή το πνεύμα (δε θα γίνω πιο ακριβής εδώ είναι μεγάλο το θέμα) Ταρούριν, που μιλάει με "αααα" να παρεμβάλλονται στο λόγο του.
Τεχνική: Όπως είπα και στις πλοκές, το να πηδάει με ταχύτητα από τη μία σκηνή στην άλλη δείχνει ότι κάπου εκεί ανάμεσα υπήρχαν κι άλλα πράγματα που πιθανόν να κόπηκαν. Αυτό δεν κάνει το κείμενο ακατανόητο, αλλά σίγουρα το κάνει ένα mental challenge. Προσωπικά λάτρεψα την απουσία εισαγωγών και επεξηγήσεων, όπως ακριβώς είχα λατρέψει και το χάος της Black Company.
Αυτά τα αναλυτικά. Τώρα γενικά... Χμ. Είναι σαφώς ένα βιβλίο που πρέπει να υπάρχει στη βιβλιοθήκη σας. Οπωσδήποτε. Απλά κάποιες φορές η λεπτομέρεια στο σύστημα μαγείας είναι κουραστική. Θυμίζει παλιό παλπ, που δεν είναι φυσικά, σε καμία περίπτωση, απλά σου αφήνει μια τέτοια αίσθηση. Θυμίζει λίγο Michael Shea και Nifft the Lean, στο μέγεθος που έχει η μαγεία στον κόσμο. Και φυσικά αν το θέμα της αυτοπραγμάτωσης δε σε ενδιαφέρει προσωπικά, με την έννοια ότι δε θες να το κουβεντιάζεις και να το φιλοσοφείς, μπορεί κάποια στιγμή να γίνει και κάπως βαρετό.
August 13, 2019
Εκρεμεί κριτική για την αναθεωρημένη έκδοση
---
Νέα σειρά φάνταζυ από Έλληνα συγγραφέα. Το έχω διαβάσει το βιβλίο εδώ και αρκετούς μήνες και είχα ξεχάσει να βάλω και εδώ κριτική
Για αρχή, το βιβλίο είναι το πρώτο του συγγραφέα και αφήνει πολλές ελπίδες για τη συνέχεια. Αναμφίβολα ο συγγραφέας έχει διαβάσει μπόλικο σύγχρονο φάνταζυ. Ειδικά οι επιρροές του από Steven Erikson δεν κρύβονται με τίποτα.
Τι εννοώ; Το βιβλίο αρχίζει χωρίς καμία εισαγωγή, με τους χαρακτήρες ενταγμένους απόλυτα στον κόσμο του και μία σωρεία ονομάτων και όρων να πέφτουν καταιγίδα στο κεφάλι του αναγνώστη. Ευτυχώς, με λίγη υπομονή, πολλά εξηγούνται κατά τη διάρκεια της δράσης. Στο να αποφύγει κανείς το πρώτο σοκ βοηθάει πολύ η στρωτή και δουλεμένη γραφή. Το ύφος δεν είναι πάντα πετυχημένο, αριστερά και δεξιά πέφτουν κάτι φαντεζίδικα (η παραλλαγή της Νεοελληνικής που οι Έλληνες συγγραφείς του είδους κόλλησαν από τις μεταφράσεις του είδους) αλλά το βιβλίο διαβάζεται δίχως λόξυγγες.
Μεγάλο συν είναι επίσης η δουλεμένη και πολύπλοκη κοσμοπλασία. Συνεχώς εμφανίζονται και νέες πληροφορίες οι οποίες φαίνονται έντεχνα δουλεμένες στο πλεχτό του κόσμου του συγγραφέα. Οι περισσότεροι χαρακτήρες μάλιστα είναι φιγούρες εξαιρετικής ισχύος, με πλούσιο παρελθόν και αξιοθαύμαστες ικανότητες, κάτι που ξεφεύγει από τα κλισέ πολλών βιβλίων του είδους.
Η πλοκή με άφησε με ανάμεικτες εντυπώσεις. Σίγουρα από πίσω υπάρχουν πολλές παράλληλες ιστορίες που κάπως ενώνονται, το θέμα είναι ότι, στις 448 σελίδες του, το βιβλίο τελειώνει απότομα ενώ τα νήματα μόλις έχουν αρχίσει να συγκλίνουν. Σαν ο συγγραφέας να έμεινε από χώρο και να είπε: ραντεβού στο επόμενο. Και μάλιστα σε ένα μάλλον ακατάλληλο σημείο. Η έλλειψη αυτή λύσης, έστω και μερικής, εμένα μου κακοφάνηκε, θέλω όμως να διαβάσω και παρακάτω.
Αυτό που βρήκα μεγάλο μείον στο βιβλίο ήταν η έλλειψη αξιομνημόνευτων χαρακτήρων. Ναι, υπάρχουν αρκετοί χαρακτήρες με πλούσιο παρελθόν και μοναδικές ικανότητες και μύθους γύρω από αυτούς και μεγάλη ιστορία, αλλά ένιωθα σα να έλλειπε ο χαρακτήρας εκείνος που θα ζωντάνευε το βιβλίο με τους διαλόγους/πράξεις του. Κάτι σα να διαβάζω τους "Κήπους του Φεγγαριού" χωρίς τον Kruppe ένα πράγμα. Ούτε και οι διάλογοι βοηθούν, μιας και οι χαρακτήρες μιλούν αρκετά παρόμοια μεταξύ τους
Συνολικά, δυνατή πρώτη προσπάθεια που αφήνει υποσχέσεις, αλλά, μόνο του, δε στέκεται τόσο καλά. Σίγουρα θα διαβάσω το επόμενο όταν εκδοθεί, έχω την εντύπωση ότι θα είναι φανερά βελτιωμένο
---
Νέα σειρά φάνταζυ από Έλληνα συγγραφέα. Το έχω διαβάσει το βιβλίο εδώ και αρκετούς μήνες και είχα ξεχάσει να βάλω και εδώ κριτική
Για αρχή, το βιβλίο είναι το πρώτο του συγγραφέα και αφήνει πολλές ελπίδες για τη συνέχεια. Αναμφίβολα ο συγγραφέας έχει διαβάσει μπόλικο σύγχρονο φάνταζυ. Ειδικά οι επιρροές του από Steven Erikson δεν κρύβονται με τίποτα.
Τι εννοώ; Το βιβλίο αρχίζει χωρίς καμία εισαγωγή, με τους χαρακτήρες ενταγμένους απόλυτα στον κόσμο του και μία σωρεία ονομάτων και όρων να πέφτουν καταιγίδα στο κεφάλι του αναγνώστη. Ευτυχώς, με λίγη υπομονή, πολλά εξηγούνται κατά τη διάρκεια της δράσης. Στο να αποφύγει κανείς το πρώτο σοκ βοηθάει πολύ η στρωτή και δουλεμένη γραφή. Το ύφος δεν είναι πάντα πετυχημένο, αριστερά και δεξιά πέφτουν κάτι φαντεζίδικα (η παραλλαγή της Νεοελληνικής που οι Έλληνες συγγραφείς του είδους κόλλησαν από τις μεταφράσεις του είδους) αλλά το βιβλίο διαβάζεται δίχως λόξυγγες.
Μεγάλο συν είναι επίσης η δουλεμένη και πολύπλοκη κοσμοπλασία. Συνεχώς εμφανίζονται και νέες πληροφορίες οι οποίες φαίνονται έντεχνα δουλεμένες στο πλεχτό του κόσμου του συγγραφέα. Οι περισσότεροι χαρακτήρες μάλιστα είναι φιγούρες εξαιρετικής ισχύος, με πλούσιο παρελθόν και αξιοθαύμαστες ικανότητες, κάτι που ξεφεύγει από τα κλισέ πολλών βιβλίων του είδους.
Η πλοκή με άφησε με ανάμεικτες εντυπώσεις. Σίγουρα από πίσω υπάρχουν πολλές παράλληλες ιστορίες που κάπως ενώνονται, το θέμα είναι ότι, στις 448 σελίδες του, το βιβλίο τελειώνει απότομα ενώ τα νήματα μόλις έχουν αρχίσει να συγκλίνουν. Σαν ο συγγραφέας να έμεινε από χώρο και να είπε: ραντεβού στο επόμενο. Και μάλιστα σε ένα μάλλον ακατάλληλο σημείο. Η έλλειψη αυτή λύσης, έστω και μερικής, εμένα μου κακοφάνηκε, θέλω όμως να διαβάσω και παρακάτω.
Αυτό που βρήκα μεγάλο μείον στο βιβλίο ήταν η έλλειψη αξιομνημόνευτων χαρακτήρων. Ναι, υπάρχουν αρκετοί χαρακτήρες με πλούσιο παρελθόν και μοναδικές ικανότητες και μύθους γύρω από αυτούς και μεγάλη ιστορία, αλλά ένιωθα σα να έλλειπε ο χαρακτήρας εκείνος που θα ζωντάνευε το βιβλίο με τους διαλόγους/πράξεις του. Κάτι σα να διαβάζω τους "Κήπους του Φεγγαριού" χωρίς τον Kruppe ένα πράγμα. Ούτε και οι διάλογοι βοηθούν, μιας και οι χαρακτήρες μιλούν αρκετά παρόμοια μεταξύ τους
Συνολικά, δυνατή πρώτη προσπάθεια που αφήνει υποσχέσεις, αλλά, μόνο του, δε στέκεται τόσο καλά. Σίγουρα θα διαβάσω το επόμενο όταν εκδοθεί, έχω την εντύπωση ότι θα είναι φανερά βελτιωμένο
November 23, 2018
Αν ο Καζαντζάκης έγραφε καθαρόαιμο φανταζί… (λίγες σκέψεις για την ‘’Θραύση των Οστών‘’ του Στέφανου Κόκκινου)
Πρώτο θετικό: η λογοτεχνική ομάδα ΑΡΠΗ. Είναι ένα dream team συγγραφέων, που δε ξέρω πώς τα κατάφεραν και μαζεύτηκαν όλοι μαζί δίχως να διαλυθούν τα headquarters από την badassίλα, μα έθεσαν το πήχη ψηλά με τα ονόματα και τους τίτλους που την αποτελούν. Είθε να αυξάνονται και να πληθύνονται οι δουλειές τους!
Δεύτερο θετικό: το τρομερό εξώφυλλο. Δια χειρός Όθωνα Νικολαϊδη, το οποίο με Brom-ίζουσα αισθητική (των παλιών καλών καιρών Magik και συγκεκριμένα Swamp) θα έκανε τον Μωρό να χαμογελά περήφανος. Η τεχνοτροπία στη πένα (ή μάλλον στον καμβά) και κάθε σκιά γεννά μορφές όσο περισσότερο κοιτάς το artwork. Απίστευτη δουλειά!
Τρίτο θετικό: ο τίτλος… ‘’Η Θραύση των Οστών’’. Κέντημα! Ποιητικότατος, σφιχτοδεμένος και η παρήχηση του ‘Σ’ είναι σαν έρπουσα απειλή (ο Ντέβαδον;), σαν οχιά που είναι έτοιμη να ορμήσει. Επικότατος δίχως να προσπαθεί!
Αν έπειτα από αυτό το χατ τρικ απογοητευόμουν, θα άνοιγα με απόλυτη ηρεμία το παράθυρο, θα κοιτούσα με poker face το κενό και goodbye boyz and ghoulz…
Το βιβλίο τώρα. Δεν είναι για τον μέσο αναγνώστη. Θα ήθελα να το βάλω με bold και υπογράμμιση, μα δεν ξέρω αν γίνεται στο φβ αυτό. Είναι το πρώτο μέρος σειράς βιβλίων, το χτίσιμο είναι αργό, οι αναφορές και οι εξηγήσεις ίσως να κουράσουν κάποιον που θέλει καλπάζουσα δράση και αμείωτο ρυθμό, οι χαρακτήρες είναι πολλοί…
ΑΛΛΆ!
Τα ονόματα είναι εύηχα και λειτουργούν (δεν θα βρεις εδώ Μπελζεμπούλζιμπαρ ή Μεντζομπεράντζαν, από τον Χανάι μέχρι τους Κουμαμπε Μαρεκούν, όλα έχουν μία πινελιά οριενταλισμού και όχι αλαμπουρνέζικου φαντασομπλά). Η σύλληψη του κόσμου, οι φιλοσοφικές προεκτάσεις που μπορεί να πάρει το φανταστικό στοιχείο, τα πάθη των ηρώων και οι γνώσεις του συγγραφέα στον αποκρυφισμό (τρίκεντρα όντα – μας κλείνει το μάτι όσοι ξέρουμε- για να μη πω για την αστρική προβολή) κάνει το όλο βιβλίο μυσταγωγικό. Είναι για λίγους και είναι μύηση. Η γλώσσα… απίστευτη! Κάποια κομμάτια είναι καθαρή ποίηση. Η μορφή των χαρακτήρων… μοναδική! Δε φοβάται να παίξει με τα χρώματα, όπως κάποιοι συγγραφείς του είδους, που θεωρούν ότι για να είναι κάτι σκοτεινό πρέπει να είναι σαν ασπρόμαυρη εικόνα με 32 φίλτρα και απορείς -σαν τον Τσανγκ στο Κομιούνιτι όταν βρήκε το σκονάκι- αν είναι απλά μονοδιάστατος ο γραφιάς ή έχει αχρωματοψία και το πάει εκ του ασφαλούς. Οι αναφορές σε μυστικιστικές γραφές της μυθολογίας… το μυαλό στο μπλέντερ! Τρελάθηκα! Μου έδωσε μια αίσθηση ότι θέλει 30 βιβλία για να τα πει όλα και όχι 3!
Θα το πρότεινα με επιφύλαξη. Αν είστε άτομο που διαβάζει πολλά βιβλία μαζί, να το αποφύγετε. Απαιτεί την απόλυτη προσοχή σας. Αν είστε άτομο που διαβάζει φανταστική λογοτεχνία του ύφους του Σαλβατόρε ή του Χάουαρντ, να το προσπεράσετε. Είναι βαθιά νερά. Αν είστε όμως Αναγνώστης, που θέλει να χαθεί σε κάτι βαθύ και να αφοσιωθεί στο κόσμο που χτίζεται μέσα του δια μέσου του συγγραφέα, τότε σπεύσατε. Αν απορήσατε ποτέ πώς θα ήταν αν ο Ντοστογιέφσκι έγραφε τους Δαιμονισμένους στη Μέση Γη, ιδού. Τώρα ξέρετε!
Stefanos Kokkinos σ ευχαριστώ για το ταξίδι! Ξεκινώ σύντομα την Εύνοια!
(13/12/2017)
Πρώτο θετικό: η λογοτεχνική ομάδα ΑΡΠΗ. Είναι ένα dream team συγγραφέων, που δε ξέρω πώς τα κατάφεραν και μαζεύτηκαν όλοι μαζί δίχως να διαλυθούν τα headquarters από την badassίλα, μα έθεσαν το πήχη ψηλά με τα ονόματα και τους τίτλους που την αποτελούν. Είθε να αυξάνονται και να πληθύνονται οι δουλειές τους!
Δεύτερο θετικό: το τρομερό εξώφυλλο. Δια χειρός Όθωνα Νικολαϊδη, το οποίο με Brom-ίζουσα αισθητική (των παλιών καλών καιρών Magik και συγκεκριμένα Swamp) θα έκανε τον Μωρό να χαμογελά περήφανος. Η τεχνοτροπία στη πένα (ή μάλλον στον καμβά) και κάθε σκιά γεννά μορφές όσο περισσότερο κοιτάς το artwork. Απίστευτη δουλειά!
Τρίτο θετικό: ο τίτλος… ‘’Η Θραύση των Οστών’’. Κέντημα! Ποιητικότατος, σφιχτοδεμένος και η παρήχηση του ‘Σ’ είναι σαν έρπουσα απειλή (ο Ντέβαδον;), σαν οχιά που είναι έτοιμη να ορμήσει. Επικότατος δίχως να προσπαθεί!
Αν έπειτα από αυτό το χατ τρικ απογοητευόμουν, θα άνοιγα με απόλυτη ηρεμία το παράθυρο, θα κοιτούσα με poker face το κενό και goodbye boyz and ghoulz…
Το βιβλίο τώρα. Δεν είναι για τον μέσο αναγνώστη. Θα ήθελα να το βάλω με bold και υπογράμμιση, μα δεν ξέρω αν γίνεται στο φβ αυτό. Είναι το πρώτο μέρος σειράς βιβλίων, το χτίσιμο είναι αργό, οι αναφορές και οι εξηγήσεις ίσως να κουράσουν κάποιον που θέλει καλπάζουσα δράση και αμείωτο ρυθμό, οι χαρακτήρες είναι πολλοί…
ΑΛΛΆ!
Τα ονόματα είναι εύηχα και λειτουργούν (δεν θα βρεις εδώ Μπελζεμπούλζιμπαρ ή Μεντζομπεράντζαν, από τον Χανάι μέχρι τους Κουμαμπε Μαρεκούν, όλα έχουν μία πινελιά οριενταλισμού και όχι αλαμπουρνέζικου φαντασομπλά). Η σύλληψη του κόσμου, οι φιλοσοφικές προεκτάσεις που μπορεί να πάρει το φανταστικό στοιχείο, τα πάθη των ηρώων και οι γνώσεις του συγγραφέα στον αποκρυφισμό (τρίκεντρα όντα – μας κλείνει το μάτι όσοι ξέρουμε- για να μη πω για την αστρική προβολή) κάνει το όλο βιβλίο μυσταγωγικό. Είναι για λίγους και είναι μύηση. Η γλώσσα… απίστευτη! Κάποια κομμάτια είναι καθαρή ποίηση. Η μορφή των χαρακτήρων… μοναδική! Δε φοβάται να παίξει με τα χρώματα, όπως κάποιοι συγγραφείς του είδους, που θεωρούν ότι για να είναι κάτι σκοτεινό πρέπει να είναι σαν ασπρόμαυρη εικόνα με 32 φίλτρα και απορείς -σαν τον Τσανγκ στο Κομιούνιτι όταν βρήκε το σκονάκι- αν είναι απλά μονοδιάστατος ο γραφιάς ή έχει αχρωματοψία και το πάει εκ του ασφαλούς. Οι αναφορές σε μυστικιστικές γραφές της μυθολογίας… το μυαλό στο μπλέντερ! Τρελάθηκα! Μου έδωσε μια αίσθηση ότι θέλει 30 βιβλία για να τα πει όλα και όχι 3!
Θα το πρότεινα με επιφύλαξη. Αν είστε άτομο που διαβάζει πολλά βιβλία μαζί, να το αποφύγετε. Απαιτεί την απόλυτη προσοχή σας. Αν είστε άτομο που διαβάζει φανταστική λογοτεχνία του ύφους του Σαλβατόρε ή του Χάουαρντ, να το προσπεράσετε. Είναι βαθιά νερά. Αν είστε όμως Αναγνώστης, που θέλει να χαθεί σε κάτι βαθύ και να αφοσιωθεί στο κόσμο που χτίζεται μέσα του δια μέσου του συγγραφέα, τότε σπεύσατε. Αν απορήσατε ποτέ πώς θα ήταν αν ο Ντοστογιέφσκι έγραφε τους Δαιμονισμένους στη Μέση Γη, ιδού. Τώρα ξέρετε!
Stefanos Kokkinos σ ευχαριστώ για το ταξίδι! Ξεκινώ σύντομα την Εύνοια!
(13/12/2017)
July 17, 2017
Είναι 3.5 τα αστεράκια, όχι 3. Τολμώ να πω πως αυτό το βιβλίο με δίχασε. Εκ πρώτης όψεως έχει όλα τα φόντα για να γίνει σημείο αναφοράς στο ελληνικό fantasy, αλλά δυστυχώς αποτυγχάνει. Ο συγγραφέας έχει ένα μεγαλεπήβολο όνειρο-σχέδιο για μια κλασική ν-λογία αλλά πιστεύω πως κάπου το χάνει λόγω απειρίας. Όλο το βιβλίο είναι ένας τεράστιος πρόλογος με δεκάδες χαρακτήρες με περίεργα ονόματα και αξιώματα να μιλάνε για μια απειλή την οποία ίσα που βλέπουμε. Λείπουν παντελώς οι σκηνές Δράσης κάτι το οποίο με κάνει να υποψιαστώ πως γίνεται σκόπιμα και εντέχνως από τον συγγραφέα, καθώς στη μία και μοναδική ανάλογη σκηνή, μια αερομαχία, δεν κατάλαβα τι έγινε. Μου άρεσε πολύ η προσπάθεια επεξήγησης της κοσμοπλασίας μέσω αποσπασμάτων 'επιστημονικών' βιβλίων όπως επίσης και οι πολλές διαφορετικές (τουλάχιστον θεωρητικά) φυλές. Δεν ξέρω αν θα συνεχίσω με τον δεύτερο τόμο όταν με το καλό βγει, αλλά θα έχω σίγουρα τον νου μου. Τι θα άλλαζα; Θα επικεντρωνόμουν σε λιγότερους χαρακτήρες και θα προωθούσα περισσότερο την πλοκή η οποία ομολογουμένως αξίζει
February 7, 2017
Σας αρέσουν ιστορίες με ένα εκατομμύριο παράξενες λέξεις και ατελείωτες ορολογίες; Αν, ναι, τότε θα σας αρέσει τούτο το βιβλίο. Αν όχι, τότε μακριά κι αγαπημένοι, γιατί, μα την πίστη μου, δεν θα βρείτε απολύτως τίποτα άλλο αξιόλογο μέσα του.
Εύγε στον συγγραφέα που σκαρφίστηκε τόσες πολλές λέξεις και παράξενες χρήσεις της μαγείας. Τι να τα κάνω όλα αυτά όμως αν δεν δίνω δεκάρα για την πλοκή ή τους χαρακτήρες; Ήταν περισσότερο σαν ντοκιμαντέρ πάρα σαν ιστορία, με σχεδόν όλα όσα λέγανε να περιγράφουν το πώς λειτουργεί τούτος ο παράξενος κόσμος, παρά με το τι θα πράξουν ή το τι νιώθουνε για αυτόν τον κόσμο.
Θα μου πεις, αυτό δεν είναι και οι περισσότερες ιστορίες επιστημονικής φαντασίας; Οι χαρακτήρες τους υπάρχουν περισσότερο σαν μια δικαιολογία για να εξερευνηθεί η χρήση κάποιας φουτουριστικής τεχνολογίας, παρά για να πούνε μια ιστορία. Μπας και Η Θραύση των Οστών κάνει το ίδιο;
Όχι, δε το κάνει, είναι ένας παράξενος κόσμος μαγείας και κάθεσαι να σπας το κεφάλι σου να θυμάσαι ένα εκατομμύριο λέξεις που δεν έχουν κάποιο νόημα πέρα από το τι αντιπροσωπεύουν. Δεν υπάρχει κάποιο ηθικό δίδαγμα να σου πει τούτη η ιστορία, δεν υπάρχουν χαρακτήρες για να συμπαθήσεις, δεν υπάρχει καν πολύ πλοκή για να λες ότι τουλάχιστον γίνανε πολλά.
Μόνο μιλάνε για να περιγράφουν παράξενα ξόρκια και πλάσματα, μόνο πάνε κάπου για να δείξουν αλλόκοτες περιοχές και φαινόμενα. Ναι, σαν εικόνες στο μυαλό σου φαντάζουν καταπληκτικές αλλά αυτό είναι μόνο. Δε σημαίνουν τίποτα πέρα του ότι είναι καταπληκτικές. Να τον βράσω τον φαντασμαγορικό κόσμο αν δεν έχω λόγο να νοιαστώ για τα προβλήματα του πληθυσμού του.
Και τι είναι αυτό που βλέπω στο τέλος του βιβλίου, θα υπάρχει λέει και συνέχεια; Αχ τέλεια, αυτό ακριβώς θέλω από την ζωή μου, να σπαταλήσω άλλες πόσες ώρες απομνημονεύοντας παράξενες λέξεις και να μη δίνω σκασίλα για το τι παίζει με τους ήρωες και την πλοκή.
Όχι, δε θα πάρω.
Εύγε στον συγγραφέα που σκαρφίστηκε τόσες πολλές λέξεις και παράξενες χρήσεις της μαγείας. Τι να τα κάνω όλα αυτά όμως αν δεν δίνω δεκάρα για την πλοκή ή τους χαρακτήρες; Ήταν περισσότερο σαν ντοκιμαντέρ πάρα σαν ιστορία, με σχεδόν όλα όσα λέγανε να περιγράφουν το πώς λειτουργεί τούτος ο παράξενος κόσμος, παρά με το τι θα πράξουν ή το τι νιώθουνε για αυτόν τον κόσμο.
Θα μου πεις, αυτό δεν είναι και οι περισσότερες ιστορίες επιστημονικής φαντασίας; Οι χαρακτήρες τους υπάρχουν περισσότερο σαν μια δικαιολογία για να εξερευνηθεί η χρήση κάποιας φουτουριστικής τεχνολογίας, παρά για να πούνε μια ιστορία. Μπας και Η Θραύση των Οστών κάνει το ίδιο;
Όχι, δε το κάνει, είναι ένας παράξενος κόσμος μαγείας και κάθεσαι να σπας το κεφάλι σου να θυμάσαι ένα εκατομμύριο λέξεις που δεν έχουν κάποιο νόημα πέρα από το τι αντιπροσωπεύουν. Δεν υπάρχει κάποιο ηθικό δίδαγμα να σου πει τούτη η ιστορία, δεν υπάρχουν χαρακτήρες για να συμπαθήσεις, δεν υπάρχει καν πολύ πλοκή για να λες ότι τουλάχιστον γίνανε πολλά.
Μόνο μιλάνε για να περιγράφουν παράξενα ξόρκια και πλάσματα, μόνο πάνε κάπου για να δείξουν αλλόκοτες περιοχές και φαινόμενα. Ναι, σαν εικόνες στο μυαλό σου φαντάζουν καταπληκτικές αλλά αυτό είναι μόνο. Δε σημαίνουν τίποτα πέρα του ότι είναι καταπληκτικές. Να τον βράσω τον φαντασμαγορικό κόσμο αν δεν έχω λόγο να νοιαστώ για τα προβλήματα του πληθυσμού του.
Και τι είναι αυτό που βλέπω στο τέλος του βιβλίου, θα υπάρχει λέει και συνέχεια; Αχ τέλεια, αυτό ακριβώς θέλω από την ζωή μου, να σπαταλήσω άλλες πόσες ώρες απομνημονεύοντας παράξενες λέξεις και να μη δίνω σκασίλα για το τι παίζει με τους ήρωες και την πλοκή.
Όχι, δε θα πάρω.
dnf
April 7, 2020*DNF*
Μετά από 90 σελίδες που φώναζαν "Worldbuilder's Disease" ομολογώ ότι αναγκάστηκα να το αφήσω.
Ο κόσμος φαίνεται να έχει αρκετό πλάτος, με διαφορετικούς λαούς, μέρη, μυθολογίες κλπ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο συγγραφέας εχει αφιερώσει χρόνο για το στήσιμο των βασικών στοιχείων. Υπάρχει και κάτι ενδιαφέρον στον κόσμο της μαγείας με αυτη να καταρτίζεται από αφηρημένες έννοιες και "στρώματα" πνευματικά. Υστερεί όμως σημαντικά σε βάθος. Το κομμάτι που συνδέει τα πάντα μεταξύ τους λείπει σίγουρα, και αυτό εξηγείται παρακάτω.
Μετά το πρώτο τέταρτο του βιβλίου, κάθε ιστορία πρέπει να έχει γίνει σαφής στον αναγνώστη. Μετά από πολλές μικρές και απότομα κομμένες σκηνές δεν μπόρεσα να βρω τη συνεκτικότητα που θα με κρατούσε. Ακόμη δεν έχω καταλάβει για ποιο λόγο πρέπει να ενδιαφερθω για τους χαρακτήρες αφού οι στόχοι, οι φιλοδοξίες, και τα ρίσκα προς αλλαγή αυτών δεν έχουν φανεί.
Χωρίς τη βασική ιστορία, και χαρακτήρες με πράγματα να κερδίσουν και να χάσουν από το πρωτο μέρος κι όλας του βιβλίου, ο κόσμος που θα μπορούσε να φαίνεται καλοχτισμενος απλά φαίνεται να περιβάλλει έναν αόρατο σκελετό. Ανέκαθεν ο σκελετός ήταν και είναι πιο σημαντικός από το περίβλημα όσον αφορά ένα μυθιστόρημα.
Η γραφή δέχεται βελτίωση αλλά είναι από τα δυνατά κομμάτια του βιβλίου. Κι αυτή όπως και η κατάρτιση του κόσμου θα αναδεικνυονταν πολυ καλύτερα αν υπήρχε ουσιαστική ιστορία πίσω από αυτο το πρώτο βιβλίο. Ακόμη και αν στο δεύτερο "Η εύνοια των στοιχείων", ή στο δεύτερο μισό του παρόντος γίνουν όλα πιο σαφή, δεν βλέπω τον λόγο μετά από έναν τόσο μεγάλο πρόλογο να συνεχίσει κάποιος με ενδιαφέρον.
Πολλά κομμάτια παρεμβάλλουν μεταξύ των σκηνών, που αποτελουν είτε εσωτερικούς μονολόγους από χαρακτήρες που δεν γνωρίζουμε, είτε καταγραφές που δεν καταφέρνουν να δημιουργησουν τις απαραίτητες υποσχέσεις γύρω από την ιστορία, ώστε αυτές να καλυφθούν αργότερα. Γενικά το θεωρώ κακή τακτική αυτό.
Βαθμολογία δεν μπαίνει, καθώς δεν το ολοκλήρωσα, και θα ήταν άδικο. Οι χαρακτήρες και η ιστορία πίσω και μπροστά από αυτούς είναι πάντα αυτό που ζητάμε σαν αναγνώστες, και γράφουμε ως συγγραφείς. Δυστυχώς Στο συγκεκριμένο είτε δεν υπάρχει είτε παρουσιάζεται πολύ αργά για τα δεδομένα μου.
Μετά από 90 σελίδες που φώναζαν "Worldbuilder's Disease" ομολογώ ότι αναγκάστηκα να το αφήσω.
Ο κόσμος φαίνεται να έχει αρκετό πλάτος, με διαφορετικούς λαούς, μέρη, μυθολογίες κλπ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο συγγραφέας εχει αφιερώσει χρόνο για το στήσιμο των βασικών στοιχείων. Υπάρχει και κάτι ενδιαφέρον στον κόσμο της μαγείας με αυτη να καταρτίζεται από αφηρημένες έννοιες και "στρώματα" πνευματικά. Υστερεί όμως σημαντικά σε βάθος. Το κομμάτι που συνδέει τα πάντα μεταξύ τους λείπει σίγουρα, και αυτό εξηγείται παρακάτω.
Μετά το πρώτο τέταρτο του βιβλίου, κάθε ιστορία πρέπει να έχει γίνει σαφής στον αναγνώστη. Μετά από πολλές μικρές και απότομα κομμένες σκηνές δεν μπόρεσα να βρω τη συνεκτικότητα που θα με κρατούσε. Ακόμη δεν έχω καταλάβει για ποιο λόγο πρέπει να ενδιαφερθω για τους χαρακτήρες αφού οι στόχοι, οι φιλοδοξίες, και τα ρίσκα προς αλλαγή αυτών δεν έχουν φανεί.
Χωρίς τη βασική ιστορία, και χαρακτήρες με πράγματα να κερδίσουν και να χάσουν από το πρωτο μέρος κι όλας του βιβλίου, ο κόσμος που θα μπορούσε να φαίνεται καλοχτισμενος απλά φαίνεται να περιβάλλει έναν αόρατο σκελετό. Ανέκαθεν ο σκελετός ήταν και είναι πιο σημαντικός από το περίβλημα όσον αφορά ένα μυθιστόρημα.
Η γραφή δέχεται βελτίωση αλλά είναι από τα δυνατά κομμάτια του βιβλίου. Κι αυτή όπως και η κατάρτιση του κόσμου θα αναδεικνυονταν πολυ καλύτερα αν υπήρχε ουσιαστική ιστορία πίσω από αυτο το πρώτο βιβλίο. Ακόμη και αν στο δεύτερο "Η εύνοια των στοιχείων", ή στο δεύτερο μισό του παρόντος γίνουν όλα πιο σαφή, δεν βλέπω τον λόγο μετά από έναν τόσο μεγάλο πρόλογο να συνεχίσει κάποιος με ενδιαφέρον.
Πολλά κομμάτια παρεμβάλλουν μεταξύ των σκηνών, που αποτελουν είτε εσωτερικούς μονολόγους από χαρακτήρες που δεν γνωρίζουμε, είτε καταγραφές που δεν καταφέρνουν να δημιουργησουν τις απαραίτητες υποσχέσεις γύρω από την ιστορία, ώστε αυτές να καλυφθούν αργότερα. Γενικά το θεωρώ κακή τακτική αυτό.
Βαθμολογία δεν μπαίνει, καθώς δεν το ολοκλήρωσα, και θα ήταν άδικο. Οι χαρακτήρες και η ιστορία πίσω και μπροστά από αυτούς είναι πάντα αυτό που ζητάμε σαν αναγνώστες, και γράφουμε ως συγγραφείς. Δυστυχώς Στο συγκεκριμένο είτε δεν υπάρχει είτε παρουσιάζεται πολύ αργά για τα δεδομένα μου.
January 28, 2016
Εδώ δεν έχει εύκολους δρόμους και επιλογές που ακολουθούν την πεπατημένη... Αν κάποιος θελει να διαβάσει fantasy, βαρύ σαν τα βιβλία του Frank Herbert(ναι ο frank herbert έγραφε fantasy), το "Η Θραύση Των Οστών" είναι ένα βιβλίο που δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής του...
Το μαγικό με αυτό το βιβλίο είναι ότι ο συγγραφέας κάνει κάτι εξαιρετικά πρωτοπορειακό κατα την ταπεινή μου γνώμη. Χρησιμοποιώντας ΟΛΑ τα γνωστα cliche του fantasy/sword and sorcery, καταφέρνει να ξεπεράσει τον σκόπελο της ρηχότητας και να δημιουργήσει ένα βιβλίο βαθύτατα πνευματικό, αλλάζοντας παράλληλα την ως τώρα οπτική που είχαμε για αυτά...
Δεν θα μιλήσω για την πλοκή, που σε καμία περίπτωση δεν είναι αμελητέα και σίγουρα συνεισφέρει στο όλο αριστουργηματικό οικοδόμημα... Δεν θα μιλήσω για την γλώσσα του βιβλίου που είναι όμορφη, καθαρή, συνεπής και εξαντλεί τα ευρηματικά της όρια με την πένα του Στέφανου Κόκκινου.
Δεν θα μιλήσω για τον πλούτο των εικόνων που υφαίνονται σε κάθε κεφάλαιο, ούτε για τον βαθύ, καινοφανή, πρωτότυπο και αυθεντικό μυστικισμό που εισηγείται ο συγγραφέας στις σελίδες του βιβλίου...
Όλα αυτά είναι εκεί μέσα και περιμένουνε τον ταξιδευτή αναγνώστη να τα βιώσει...
[λίγες πληροφορίες ακόμα:
Το βιβλίο αποτελεί την πρωτη ιστορία, της σειράς "Ο Αφανισμός Των Μάγων". Επομένως έπεται συνέχεια. Πιστέψτε με είναι ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ.
Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε με ένα μάλλον ατυχές εξώφυλλο, κατα την γνώμη μ��υ, που το αδικεί αφάνταστα... Ευτυχώς, πλέον έχει το εξώφυλλο που του αξίζει, μιας και ο τεράστιος Όθων Νικολαΐδης έφτιαξε ένα αριστούργημα που απλά αποτυπώνει το περιεχόμενό του...
Ας σημειωθεί εδώ ότι όλα τα μέλη των AHERUSIA(και δεν είμαστε λίγοι), το αγόρασαν και το διάβασαν, μένοντας απλά με το στόμα ανοιχτό]
Το μαγικό με αυτό το βιβλίο είναι ότι ο συγγραφέας κάνει κάτι εξαιρετικά πρωτοπορειακό κατα την ταπεινή μου γνώμη. Χρησιμοποιώντας ΟΛΑ τα γνωστα cliche του fantasy/sword and sorcery, καταφέρνει να ξεπεράσει τον σκόπελο της ρηχότητας και να δημιουργήσει ένα βιβλίο βαθύτατα πνευματικό, αλλάζοντας παράλληλα την ως τώρα οπτική που είχαμε για αυτά...
Δεν θα μιλήσω για την πλοκή, που σε καμία περίπτωση δεν είναι αμελητέα και σίγουρα συνεισφέρει στο όλο αριστουργηματικό οικοδόμημα... Δεν θα μιλήσω για την γλώσσα του βιβλίου που είναι όμορφη, καθαρή, συνεπής και εξαντλεί τα ευρηματικά της όρια με την πένα του Στέφανου Κόκκινου.
Δεν θα μιλήσω για τον πλούτο των εικόνων που υφαίνονται σε κάθε κεφάλαιο, ούτε για τον βαθύ, καινοφανή, πρωτότυπο και αυθεντικό μυστικισμό που εισηγείται ο συγγραφέας στις σελίδες του βιβλίου...
Όλα αυτά είναι εκεί μέσα και περιμένουνε τον ταξιδευτή αναγνώστη να τα βιώσει...
[λίγες πληροφορίες ακόμα:
Το βιβλίο αποτελεί την πρωτη ιστορία, της σειράς "Ο Αφανισμός Των Μάγων". Επομένως έπεται συνέχεια. Πιστέψτε με είναι ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ.
Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε με ένα μάλλον ατυχές εξώφυλλο, κατα την γνώμη μ��υ, που το αδικεί αφάνταστα... Ευτυχώς, πλέον έχει το εξώφυλλο που του αξίζει, μιας και ο τεράστιος Όθων Νικολαΐδης έφτιαξε ένα αριστούργημα που απλά αποτυπώνει το περιεχόμενό του...
Ας σημειωθεί εδώ ότι όλα τα μέλη των AHERUSIA(και δεν είμαστε λίγοι), το αγόρασαν και το διάβασαν, μένοντας απλά με το στόμα ανοιχτό]
May 15, 2019
Φουλ ψυχαναγκαστική δεν παρατάω ποτέ βιβλίο στη μεση. Αυτό μετά από δύο μήνες που πάσχιζα να διαβάσω μερικές σελίδες (σαν να έβγαζα ύλη ένα πράγμα) το παράτησα. Κρίμα και το οπισθόφυλλο με είχε τραβήξει πολύ!
May 7, 2017
Η Θραύση των Οστών είναι ένα δύσκολο βιβλίο, αλλά όσο χρειάζεται. Είναι ένας εντελώς καινούριος κόσμος με δικούς του κανόνες και φιλοσοφία, περίπλοκους νόμους και μία ιστορία που βασίζεται τόσο στην έμπνευση του συγγραφέα όσο και στις εσωτερικές αναζητήσεις του.
Αξίζει προφανώς τα χρήματα και τον χρόνο σου…
more: monkeybros.gr
Αξίζει προφανώς τα χρήματα και τον χρόνο σου…
more: monkeybros.gr
November 21, 2013
Ελληνική επιστημονική φαντασία.
Υπάρχει.
Κι όμως.
Υπάρχει.
Κι όμως.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews