Λογοτεχνία πλούσια σε περιγραφή, επιλογή θεσπέσιων λέξεων από τον συγγραφέα και πάνω απ 'όλα ευθυγράμμιση διαλεκτικής μετέωρης γραφής, αριστουργηματική πεζογραφία που φέρνει μια μορφή ποίησης στην ανάγνωση. Τι ευτυχία!!ευχαριστώ
M.Tournier.
Το βιβλίο
τούτο είναι μια απόλαυση, μια εγκεφαλική γαστρονομία ...
Τα μετεωρολογικά φαινόμενα που αφυπνίζουν και καθορίζουν την πνευματική και ψυχική μας ενάργεια, τη μεταρσίωση του υλικού, την εξάχνωση των σωμάτων που καίγονται απο την αιολική γλώσσα της κρυπτογραφίας και τηρούν ευλαβικά το τελετουργικό της δίδυμης οντότητας, κάθαρση, εξιλέωση, απολύμανση απο αναπνοές ξένων σωμάτων, μετά αγκαλιά σε στάση νεογνών και απολύτρωση της ιεροτελεστίας που δίνει με κατάνυξη η θεϊκή κοινωνία του σπέρματος του άλλου που είναι εσύ, του Εγώ σου που είναι ο άλλος και είστε ένα, ένα κυτταρικό υπερτέλεια δομημένο πλάσμα με δυο καρδιές και μία ψυχή. Ο Ζαν Πωλ, οι Ζαν Πωλ.
Ο Michel Tournier αναπτύσσει μερικά από τα αγαπημένα του θέματα στο Les Météores: σκουπίδια, ομοφυλοφιλία, αλλά κυρίω�� αδελφοποίηση. Το θέμα των διδύμων περιγράφεται μέσω δύο χαρακτήρων στο μυθιστόρημα και για τους ειδικούς είναι ένα από τα πιο λαμπρά και σχετικά κείμενα που περιγράφουν την ψυχολογία των ομοζυγωτικών διδύμων, τη σχέση τους και τις σχέσεις τους με άλλους.
Έζησα με τον δανδή των σκουπιδιών και γνώρισα μαζί του τον πολιτισμό που θάβεται καθημερινά μέσα στις χωματερές της αστικής πολιτισμικής ανεπάρκειας. Ο τρόπος με τον οποίο περιγράφει την ανθρώπινη κατάσταση σε όλη της την ευθραυστότητα είναι ο λόγος για τον αξίζει να καταλάβεις πως τα βιολογικά σκουπίδια, τα οικιακά απόβλητα φανερώνουν μέσα απο την σαπίλα και την αποξήρανση τα μυστικά των οικογενειακών φυλακών, τα πλούτη, τη φτώχεια, την υγεία και την ευημερία, τα ανθρώπινα πάθη, τα πανανθρώπινα λάθη, τα οικουμενικά διαλεκτικά της κάθε ράτσας, απο την πρεμιέρα στην αποτελεσματικότητα.
Όλη η χωνεμένη ανθρωπιά μέσα στο βασίλειο των σκουπιδιών, όλη η Ιστορία του πλανήτη πάνω και κάτω απο χωματερές και τύμβους υγειονομικής ταφής, χώροι απρόσιτοι, σιχαμεροί, απόβλητοι, και τόσο μα τόσο ανεξάρτητοι που μπορούν να ζήσουν πριν και μετά την ύπαρξη της φυσικής οντότητας. Συγκομιδή και αποκομιδή απορριμμάτων, διακομιδή σε χρωματιστές και μυρωδάτες χωματερές θανάτου και Αναστάσης. Πως να ήταν, αν ήταν αλλιώς.
Ακόμη και η υποβαθμισμένη, κατεστραμμένη φύση των χωματερών και της αποσύνθεσης, του διαβρωμένου αστικού τοπίου και των εγκαταλειμμένων βιομηχανιών, των αποψιλωμένων δασικών εκτάσεων και της προϊούσας εδαφικής διάβρωσης ιδεατά δεν οφείλει απλώς να είναι παρούσα στη σύγχρονη λογοτεχνία αλλά και να υποδηλώνει το πώς θα μπορούσαν να ήταν τα πράγματα αν ο πολιτισμός και η ανάπτυξη είχαν ακολουθήσει διαφορετική πορεία.
Πράγματι, είναι μια ιστορία αγάπης που ξεφεύγει από τη σύμβαση, η οποία πηγαίνει προς τα πίσω, αν θέλετε, με κοινωνικούς κανόνες, μια αγάπη που είναι τόσο φυσική και τόσο ασυνήθιστη ... πόσο όμορφη!
Εποχές, μετεωρολογικά, αστρονομικά.μαθηματικά, ομοφυλοφιλικά, διττά, μοναδικά, ουράνια σώματα, μετέωρα φαινόμενα,το Άγιον πνεύμα. Η φύση. Ο ανατολίτης θεός. Ο απροσμέτρητος χρόνος που φανερώνει τις αποκλίσεις και τις συμβάσεις των λόγων και των έργων μέσω του πνεύματος που πάντα είναι γνωστό για την παρουσία της απουσία του.
Ένα κλωστουφαντουργίο, ένα ίδρυμα για άρρωστα παιδάκια απο αυτα που διανοητικά πλησιάζουν τη διαταραχή, απο τα ευγενέστατα και ευφυέστατα αυτιστικά παιδιά της μαθηματικής διάνοιας μέχρι τα ανάπηρα τερατόμορφα πλασματάκια που τρομάζουν ακόμα και τα δικά τους είδωλα σε αντικατοπτρισμό.
Τα εργοστάσια του Παρισιού και τα Απορρίμματα της διαβολικά παραγωγικής πραγματικότητας.
Απορριμματοφόρα φουσκωμένα απο σκουπίδια σαν παχύδερμα ακολουθούν μια πομπή σκοτεινή και μυστηριώδη. Τα ανατρεπόμενα οχήματα προχωρούν αργά με τη μούρη κολλημένη στα οπίσθια του μπροστινού τους, απο την όχθη του Σηκουάνα μέχρι την πλατφόρμα μιας ζυγαριάς, σταματούν προτού κατευθυνθούν σε μια μεγάλη αλάνα για να αρχίσουν το μπαλέτο τους
μπρος -πίσω, μπρος - πίσω και στο τέλος δεκατρία απο αυτά αποσπώνται και κατευθύνονται με τον κώλο σε μια τάφρο. Είναι τόσο μεγάλη που χωράει να πετάξεις μέσα και σπίτια, οι καρότσες ανασηκώνονταν τα Απορρίμματα κατρακυλούν. Η τάφρος αυτή είναι ο προθάλαμος της κόλασης. Τα απόβλητα γλιστρούν στις φλόγες μαζί με την προσωπικότητα τους, τις αναμνήσεις, τις γλώσσες, τις αποχρώσεις, τις προτιμήσεις και τις απέχθειες τους. Ειναι μια λυσσαλέα ισοπεδωτική εκμηδένιση κάθε φινέτσας,κάθε λεπτής διαφοράς,κάθε στοιχείου που κάνει την ύπαρξη μοναδική και αναντικατάστατη.
Κι εγώ αγαπώ τους ανθρώπους που υπηρετούσαν και υπηρετούν αυτά τα μέρη σε όποια γωνιά του κόσμου. Φαντάζομαι τον οδηγό του απορριμματοφόρου να δίνει εξηγήσεις ουρλιάζοντας, ανάμεσα σε τριξίματα, τραντάγματα και βρυχηθμούς και εγγράφεται μέσα στην παθητική μου μνήμη μια λατρεία για αυτούς τους Ζοφερούς εκμηδενιστές που οδηγούν τα θαύματα μέσα στην κόλαση που βασιλεύει ο θάνατος.
Τα μετεωρολογικά με φόβισαν με όλα τα ακραία ατμοσφαιρικά φαινόμενα. Έχουν μια ιερότητα, που δεν προβλέπεται ούτε διαψεύδεται.
Ο μαθηματικός ουρανός των αστρονόμων είναι ιερός ως τόπος του Πατέρα. Η γη των ανθρώπων είναι ιερή ως τόπος του Υιού. Μεταξύ των δυο, ο νεφελώδης και απρόβλεπτος ουρανός της μετεωρολογίας είναι ο τόπος του Πνεύματος που συνδέει ουρανό με γη. Είναι μια βουερή και ζωντανή σφαίρα που τυλίγει τη γη σαν μανδύας, γεμάτος παρορμήσεις και στροβιλισμούς, και ο μανδύας αυτός είναι πνεύμα, σπόρος και λόγος
«Πόσο είναι διαπεραστικά τα απογεύματα του φθινοπώρου ! Αχ! διαπεραστικά μέχρι να πονέσεις! γιατί υπάρχουν κάποιες ηδονικές αισθήσεις των οποίων η αοριστία δεν αποκλείει την ένταση … και δε βρίσκεται ακίδα πιο μυτερή από εκείνη του Απείρου.
Μεγάλη ευχαρίστηση για κείνον που βυθίζει το κοίταγμα του μέσα στο απέραντο του ουρανού και της θάλασσας! Μοναξιά,σιωπή,
άφθαστη αγνότητα του γαλάζιου! Ένα μικρό ιστιοφόρο τρεμουλιάζει στον ορίζοντα, και με τη μικρότητα του και την απομόνωσή του μιμείται την αγιάτρευτή μου ύπαρξη, μονότονη μελωδία της φουσκοθαλασσιάς , κι όλα τα πράγματα σκέφτονται για μένα, ή εγώ σκέφτομαι γι’ αυτά < γιατί μέσα στο μεγαλείο του ονείρου , το εγώ γρήγορα χάνεται! … σκέφτονται, λέω, όμως μουσικά και γραφικά , χωρίς λεπτολογίες, χωρίς συλλογισμούς, χωρίς συμπεράσματα.
Κάθε φορά , αυτές οι σκέψεις, που βγαίνουν από μένα ή εφορμούν από τα πράγματα , γίνονται γρήγορα πολύ έντονες. Η ενέργεια μέσα στην ηδονή δημιουργεί μια αδιαθεσία και μια θετική οδύνη. Τα νεύρα μου πολύ τεντωμένα δε δίνουν πια παρά κραδασμούς παραπονιάρικους και οδυνηρούς .
Και τώρα το βάθος του ουρανού με καταπλήσσει …η διαφάνειά του με εξαγριώνει . Η αναισθησία της θάλασσας, το αμετάβλητο του θεάματος , με αγανακτούν…Αχ! πρέπει για πάντα να υποφέρουμε, ή για πάντα να αποφεύγουμε το ωραίο ; Φύση , γόησσα , χωρίς οίκτο, αντίπαλε που πάντοτε νικάς , άφησέ με! Σταμάτα να βάζεις σε πειρασμό τους πόθους και την περηφάνειά μου. Η σπουδή του ωραίου είναι μια μονομαχία όπου ο καλλιτέχνης κραυγάζει από τρόμο προτού να νικηθεί».
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.