Οι "Ανθρώπινες μύγες" ήταν η πρώτη μου επαφή με τα βιβλία των εκδόσεων "Φανταστικός Κόσμος" και επίσης η πρώτη μου επαφή με τη νουάρ αστυνομική σκανδιναβική λογοτεχνία..Είμαι ενθουσιασμένη και για τα δύο αυτά γεγονότα,δε θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερη εισαγωγή,πραγματικά!
Ο Χανς Ούλαβ Λάλουμ είναι το νέο αίμα στην σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνία και το βιβλίο «Οι ανθρώπινες μύγες» αποτελεί την πρώτη του λογοτεχνική απόπειρα, αλλά και το πρώτο βιβλίο της σειράς με ήρωες τον επιθεωρητή ντετέκτιβ της αστυνομίας Κόλμπιορν Κρίστιανσεν και την Πατρίσια Μπόρκμαν.
Σαφώς επηρεασμένος από το ύφος και τη γραφή της Άγκαθα Κρίστι και του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, ο συγγραφέας υφαίνει στο βιβλίο αυτό το καταλληλότερο σκηνικό για τους δικούς του ήρωες, μια ατμόσφαιρα που θυμίζει παλιό, καλό νουάρ: μια πολυκατοικία, ένα πτώμα, όλοι οι ένοικοι ύποπτοι, κανένας προφανής ένοχος. Παρόλο που αρχικά κανείς δε φαίνεται να έχει ισχυρό κίνητρο για τη δολοφονία, όσο προχωρούν οι σελίδες κι αποκαλύπτονται τα ένοχα μυστικά που κρύβονται πίσω από τις οι κλειστές πόρτες των σπιτιών, τόσο πιο ενδιαφέρον αποκτά η ιστορία.
Ο Λάλουμ, εκτός από συγγραφέας, είναι επίσης και ιστορικός, με ειδίκευση στην περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι επομένως απόλυτα φυσικό να έχει συμπερι��άβει πολλές αναφορές σχετικά με την εποχή εκείνη στα βιβλία του. Στις «Ανθρώπινες Μύγες» ο δολοφονημένος είναι ένας ήρωας της Αντίστασης, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι ένοικοι του κτιρίου συνδέονται, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, με εκείνη την εποχή. Το πόσο πολύ έχουν επηρεαστεί οι ζωές τους αποκαλύπτεται στον αναγνώστη με τρόπο συναρπαστικό, και οι εκπλήξεις δεν σταματούν παρά μόνο στις τελευταίες σελίδες.
Άλλη μια ενδιαφέρουσα πτυχή του βιβλίου, αλλά και απόδειξη του πόσο ο συγγραφέας του αγαπά το ιστορικό παρελθόν, είναι το γεγονός πως η πλοκή του τοποθετείται το 1968. Η αφήγηση είναι σε πρώτο πρόσωπο, κι ο αφηγητής δεν είναι άλλος παρά ο ίδιος ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου, ο ντετέκτιβ Κρίστιανσεν. Μέσα από τα δικά του μάτια παρατηρούμε τις εξελίξεις, τα όσα συμβαίνουν γύρω του, το πώς αντιδρούν και τι συναισθήματα έχουν οι υπόλοιποι ήρωες, ειδικά κάθε φορά που μία νέα αποκάλυψη έρχεται στο φως. Και παρόλο που, κάθε φορά που συναντάμε σε ένα βιβλίο πρωτοπρόσωπη αφήγηση, πάντα υπάρχει ένας μικρός κίνδυνος να γίνει αυτή μονοδιάστατη και βαρετή, εδώ σίγουρα δεν υπάρχει φόβος να συμβεί κάτι τέτοιο: η ματιά του επιθεωρητή δίνει άλλη βαρύτητα στην ιστορία, ‘μπάζει’ τον αναγνώστη ολοκληρωτικά στην υπόθεση, τον κάνει συνεργό του ντετέκτιβ και είναι σαν να ζει την ιστορία κι ο ίδιος. Σαν να συμμετέχει στην έρευνα, σαν να είναι παρών σε όλες τις εξελίξεις. Οι οποίες ακολουθούν η μία την άλλη, αποκαλύπτονται απροειδοποίητα και ευρηματικά, κάνοντας την υπόθεση ολοένα πιο περίπλοκη για τον ντετέκτιβ, αλλά και συναρπαστική για τον αναγνώστη.
Η γραφή του βιβλίου είναι εξαιρετικό δείγμα αστυνομικής λογοτεχνίας και φαίνεται πως ο συγγραφέας πέτυχε το στόχο του: ένα καλό νουάρ, που θυμίζει ανάλογα των κλασικών εκπροσώπων του είδους. Μυστήριο, ιστορία, κρυμμένα πάθη και μυστικά, ενοχές, πρόσωπα που κρύβουν το δικό τους σκοτάδι πίσω από το φιλικό τους χαμόγελο. Οι χαρακτήρες είναι επίσης εξαιρετικά καλογραμμένοι, όλοι τους: σ’ αυτούς περιλαμβάνονται άτομα κάθε ηλικίας και κοινωνικής ομάδας, δεμένοι σ’ ένα ακατανόητο ίσως σύνολο, με μόνο φανερό κοινό στοιχείο μια πολυκατοικία, η οποία τους φιλοξενεί όλους. Βέβαια, όσο ξετυλίγεται το ιστορικό κουβάρι της υπόθεσης, τόσο πιο φανερό γίνεται πως τα φαινόμενα απατούν. Ο αναγνώστης θα γνωρίσει πολλές φορές τους ήρωες του βιβλίου, αφού μετά από κάθε νέα εξέλιξη που αφορά την υπόθεση, αποκαλύπτεται μια νέα πτυχή του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς τους.
Φυσικά δεν θα μπορούσε κάποιος να μην κάνει ιδιαίτερη αναφορά και στους δύο κεντρικούς ήρωες του βιβλίου, ένα εντελώς αταίριαστο φαινομενικά δίδυμο: από τη μία, ο ντετέκτιβ επιθεωρητής Κρίστιανσεν και από την άλλη η νεαρή, καθηλωμένη σε αναπηρικό καρότσι, Πατρίσια. Ένα δίδυμο γεμάτο αντιθέσεις. Ο Κρίστιανσεν αντιπροσωπεύει τη δράση, τον έξω κόσμο, την καθημερινότητα. Συνηθισμένος να συναναστρέφεται καθημερινά με κάθε είδους ανθρώπους, αναλαμβάνει το πρακτικό κομμάτι της έρευνας. Η Πατρίσια, από την άλλη, είναι το λαμπρό μυαλό – τόσο έξυπνη και διορατική, που μερικές φορές εκνευρίζεσαι όταν ανακαλύπτεις πως ήταν και πάλι σωστή στις υποθέσεις και τις ερμηνείες της. Αποκομμένη από τον κόσμο και κλεισμένη στο σπίτι της, κινεί από εκεί τα νήματα και υποδεικνύει στον ντετέκτιβ ποια θα πρέπει να είναι η επόμενη κίνησή του. Δύο άνθρωποι εντελώς διαφορετικοί, που όμως σε ό,τι αφορά την έρευνα, μοιάζουν σαν δύο κομμάτια παζλ που ενώνονται επιτυχώς και σχηματίζουν την σφαιρική, τελική εικόνα.
Οι «Ανθρώπινες μύγες» είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να ελπίζει ένας συγγραφέας για το πρώτο λογοτεχνικό ‘παιδί’ του, και ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να ζητήσει ο αναγνώστης, ψάχνοντας για ένα καλό αστυνομικό νουάρ. Ατμοσφαιρικό, συναρπαστικό, ευρηματικό, εγκεφαλικό, γεμάτο ανατροπές και ικανοποιητικές δόσεις ιστορίας, το βιβλίο αυτό υπόσχεται να ικανοποιήσει ακόμα και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.