Με φόντο το φτωχό σε υλικά αποθέματα αλλά πλούσιο σε ανθρώπινες και πνευματικές ζυμώσεις ιταλικο Νότο, αυτό το σύνθετο λογοτεχνικό έργο αντιμετωπίζεται με τη φαινομενικά περιορισμένη αλλά στην πραγματικότητα διευρυμένη και προνομιούχα οπτική γωνιά ενός τρελού οραματιστή. Τροφοδοτεί τις πικρές και σαρκαστικές σκέψεις πάνω στις σύγχρονες συνθήκες διαβίωσης, αλλά ταυτόχρονα δίνει χώρο και στα αιώνια ερωτηματικά. Αυτή η διττή ένταση, αφηγηματική και θεωρητική, γοητεύει σε διαφορετικά και συνάμα συμπληρωματικά επίπεδα. Συνεισφέρει επίσης στην ασυνήθιστη γοητεία και στη συγκινησιακή υποβολή του μυθιστορήματος, που γεννιέται από τον πλούτο των ιδεών του, αλλά και στην πνευματική πρόκληση, που γεννιέται από τις συγκρούσεις των προσώπων.
Ενώ ξεκίνησα το βιβλίο με υψηλές προσδοκίες, με κουρασε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να διαβασω τις πρώτες 180 σελίδες του βιλίου και τις τελευταίες 30, αφήνοντας τις ενδιάμεσες 20 σελίδες αδιάβαστες. Ο συγγραφέας πρωτοπόρος για την εποχή του, εξετάζε μεσω της μυθοπλασίας, το γεγονός οτι η ψυχική ασθένεια συνορεύει με την μεγαλοφυϊα. Φλύαρο θα το έλεγα, για τα δικά μου γούστα.