What do you think?
Rate this book
Tejo: de lotgevallen van een geëmancipeerde man
Tejo is een satirische roman waarin we kennismaken met Tejo - voorheen Theo - een gefeminiseerde man, die breien te gek vindt, bewust knuffelt en actief niet neukt. Een stuurloze dertiger die zijn functioneren als man, als mens, als partner en als opvoeder voortdurend ter discussie stelt. Tejo is een man van deze tijd.
101 pages, Paperback
First published November 1, 1983
2 people are currently reading
29 people want to read
About the author
Koos Meinderts
99 books18 followersKoos Meinderts groeide op in Den Haag. Na de middelbare school vertrok Meinderts naar Leiden voor een studie pedagogiek. Die studie brak hij voortijdig af en hij begon met schrijven.
De samenwerking tussen Meinderts en zijn schoolvriend Harrie Jekkers is begonnen rond 1980. Beiden woonden destijds in Utrecht. Aanvankelijk bestond de samenwerking uit het schrijven van liedteksten voor de popgroep Het Klein Orkest, de inmiddels opgeheven band waarin Jekkers gitaar speelde en zong.
In 1983 maakte Meinderts zijn debuut met het kinderboek Mooi meegenomen. In datzelfde jaar verscheen van Meinderts en Jekkers het satirische boek Tejo, De lotgevallen van een geëmancipeerde man. In 1985 verscheen hun tweede boek, Uit de school geklapt, een satire op het onderwijs. Voor de NCRV-televisie schreven Meinderts en Jekkers de gelijknamige serie. Vanaf 1988 schreven Jekkers en Meinderts samen vele liedjes en drie theatervoorstellingen met Jekkers als uitvoerend artiest.
In 2000 stond Harrie Jekkers samen met Koos Meinderts in het theater. In Jekkers & Koos, Het verhaal achter de liedjes vertellen Jekkers en Meinderts hoe hun samenwerking destijds tot stand kwam en het verhaal achter de vele liedjes die ze samen schreven. In het boek Achter de duinen zijn hun liedjes voor het eerst bijeengebracht, samen met een cd met daarop vijf nog nooit eerder uitgebrachte nummers.
Koos Meinderts woont nog steeds in Utrecht.
De samenwerking tussen Meinderts en zijn schoolvriend Harrie Jekkers is begonnen rond 1980. Beiden woonden destijds in Utrecht. Aanvankelijk bestond de samenwerking uit het schrijven van liedteksten voor de popgroep Het Klein Orkest, de inmiddels opgeheven band waarin Jekkers gitaar speelde en zong.
In 1983 maakte Meinderts zijn debuut met het kinderboek Mooi meegenomen. In datzelfde jaar verscheen van Meinderts en Jekkers het satirische boek Tejo, De lotgevallen van een geëmancipeerde man. In 1985 verscheen hun tweede boek, Uit de school geklapt, een satire op het onderwijs. Voor de NCRV-televisie schreven Meinderts en Jekkers de gelijknamige serie. Vanaf 1988 schreven Jekkers en Meinderts samen vele liedjes en drie theatervoorstellingen met Jekkers als uitvoerend artiest.
In 2000 stond Harrie Jekkers samen met Koos Meinderts in het theater. In Jekkers & Koos, Het verhaal achter de liedjes vertellen Jekkers en Meinderts hoe hun samenwerking destijds tot stand kwam en het verhaal achter de vele liedjes die ze samen schreven. In het boek Achter de duinen zijn hun liedjes voor het eerst bijeengebracht, samen met een cd met daarop vijf nog nooit eerder uitgebrachte nummers.
Koos Meinderts woont nog steeds in Utrecht.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
August 11, 2013
Ik ken Harrie Jekkers als cabaretier (dankzij dvd’s geniet ik nog regelmatig van zijn voorstellingen) en als zanger van Het Klein Orkest (waarvan ik ook nog regelmatig cd’s draai). In zijn voorstellingen vertelde hij al over zijn verleden als leraar. Maar dat hij voor die tijd ook een boek geschreven heeft, wist ik eigenlijk niet. Maar goed, de humor van Jekkers (en Meinderts, want die heeft als ik het goed heb ook meegeholpen bij het schrijven van zijn voorstellingen) spreekt mij erg aan, dus vol enthousiasme begon ik aan het boek.
Als je al vaker op dit blog geweest bent, heb je vast wel gemerkt dat ik iets heb met taal. Groot was mijn schok dan ook toen ik merkte dat het hele boek in een soort van jaren-zeventig-spellingregelloze spelling stond. Remco Camperts “Het leven is vurrukkeluk”, dat werk. De introductie sprak wat dat betreft al boekdelen:
“Tejo, een satiriese roman waarin we kennis maken met TEJO, (voorheen Theo), een gefeminiseerde man, die breien té gek vindt, bewust knuffelt en aktief niet neukt. Een stuurloze dertiger die zijn funktioneren als man, als mens, als partner en als opvoeder voortdurend ter diskussie stelt.”
Nadat ik een paar keer diep adem had gehaald, mijn van ellende kromgetrokken tenen weer in model had geslagen, en had besloten dat ik tóch wilde doorzetten (ik kom immers niet graag terug op gedane toezeggingen), ben ik dus braaf verder gaan lezen.
Het boek staat – naast deze “O wat zijn we lekker dwars en recalcitrant!”-spelling – bol van de clichés. De clichés zijn echter zodanig uitvergroot, dat je je afvraagt hoe het zo ver heeft kunnen komen. Met Tejo, vooral. De arme man doet nooit iets goed, zijn vrouw – oh pardon, de moeder van zijn kind – oh pardon, de moeder van het kind dat uit hun toen nog liefdevolle relatie is voortgekomen maar natuurlijk verder een volkomen op zichzelf staand individu is, en vooral niemands eigendom – en dat geldt natuurlijk ook voor die moeder/vrouw – dwingt hem tot de meest absurde denkwijzen, en het kind dat inmiddels een verveelde puber is die vooral eens wat oprechte liefde en aandacht van zijn ouders wil snapt er sowieso niks van. U ziet aan de vorige zin ongeveer de toon van het boek. Hoofdpersoon Tejo wringt zich in zulke enorme bochten, om te voorkomen dat hij iets fout doet, dat het onvermijdelijk is dat hij aan het eind van die bocht toch weer iets fout blijkt te hebben gedaan.
Het boek is komisch bedoeld, maar doet vooral uitermate gedateerd aan. Niet alleen door de spelling, die voor mij het lezen uitermate vermoeiend maakte, maar ook door het ouderwetse thema. Geen enkele weldenkende vrouw zou zich heden ten dage zo opstellen tegen haar partner, en iedere man die zo over zich laat lopen en zo met zich laat sollen als Tejo zou geen moment staande blijven in de huidige maatschappij. Ik zie dat het 20 jaar geleden misschien nog wel leuk zou zijn geweest, maar nu is het dat domweg niet meer. Zelfs als je zelf die tijd hebt meegemaakt, is het niet meer leuk om te lezen, vermoed ik.
Ik kan het dan ook met de beste wil van de wereld geen aanrader noemen. Misschien voor Jekkers-liefhebbers, die het willen lezen omdat het een boek van Jekkers is. Maar dan nog… Nee, sorry.
Als je al vaker op dit blog geweest bent, heb je vast wel gemerkt dat ik iets heb met taal. Groot was mijn schok dan ook toen ik merkte dat het hele boek in een soort van jaren-zeventig-spellingregelloze spelling stond. Remco Camperts “Het leven is vurrukkeluk”, dat werk. De introductie sprak wat dat betreft al boekdelen:
“Tejo, een satiriese roman waarin we kennis maken met TEJO, (voorheen Theo), een gefeminiseerde man, die breien té gek vindt, bewust knuffelt en aktief niet neukt. Een stuurloze dertiger die zijn funktioneren als man, als mens, als partner en als opvoeder voortdurend ter diskussie stelt.”
Nadat ik een paar keer diep adem had gehaald, mijn van ellende kromgetrokken tenen weer in model had geslagen, en had besloten dat ik tóch wilde doorzetten (ik kom immers niet graag terug op gedane toezeggingen), ben ik dus braaf verder gaan lezen.
Het boek staat – naast deze “O wat zijn we lekker dwars en recalcitrant!”-spelling – bol van de clichés. De clichés zijn echter zodanig uitvergroot, dat je je afvraagt hoe het zo ver heeft kunnen komen. Met Tejo, vooral. De arme man doet nooit iets goed, zijn vrouw – oh pardon, de moeder van zijn kind – oh pardon, de moeder van het kind dat uit hun toen nog liefdevolle relatie is voortgekomen maar natuurlijk verder een volkomen op zichzelf staand individu is, en vooral niemands eigendom – en dat geldt natuurlijk ook voor die moeder/vrouw – dwingt hem tot de meest absurde denkwijzen, en het kind dat inmiddels een verveelde puber is die vooral eens wat oprechte liefde en aandacht van zijn ouders wil snapt er sowieso niks van. U ziet aan de vorige zin ongeveer de toon van het boek. Hoofdpersoon Tejo wringt zich in zulke enorme bochten, om te voorkomen dat hij iets fout doet, dat het onvermijdelijk is dat hij aan het eind van die bocht toch weer iets fout blijkt te hebben gedaan.
Het boek is komisch bedoeld, maar doet vooral uitermate gedateerd aan. Niet alleen door de spelling, die voor mij het lezen uitermate vermoeiend maakte, maar ook door het ouderwetse thema. Geen enkele weldenkende vrouw zou zich heden ten dage zo opstellen tegen haar partner, en iedere man die zo over zich laat lopen en zo met zich laat sollen als Tejo zou geen moment staande blijven in de huidige maatschappij. Ik zie dat het 20 jaar geleden misschien nog wel leuk zou zijn geweest, maar nu is het dat domweg niet meer. Zelfs als je zelf die tijd hebt meegemaakt, is het niet meer leuk om te lezen, vermoed ik.
Ik kan het dan ook met de beste wil van de wereld geen aanrader noemen. Misschien voor Jekkers-liefhebbers, die het willen lezen omdat het een boek van Jekkers is. Maar dan nog… Nee, sorry.
March 31, 2023
Begint goed, maar tegen het eind werd ik er een beetje moe van; het werd uiteindelijk echt te puberaal (alle vrouwen worden lesbiennes, mannen moeten aseksueel worden of minstens biseksueel, en mannen en vrouwen kunnen elkaar niet begrijpen). Het is wel grappig hoe Meinderts en Jekkers de draak steken met de feministische beweging van de jaren '70 / '80, en de zweverige idealistische therapeutische types. Overdrijving is natuurlijk wel de basis van veel komedie. Interessant is het ook te merken dat veel van de thema's van toen nog steeds actueel zijn, maar opnieuw uitgevonden of verder ontwikkeld. Veel is herkenbaar: de relatieweekend zou tegenwoordig een familieopstelling zijn, de therapeuten van toen zijn de coaches van nu, enzovoort.
Ook opmerkelijk, de 'vereenvoudigde' spelling was toen modern, maar niet helemaal geaccepteerd. Ik leerde Nederlands toen het eigenlijk al voorbij was, en sindsdien zijn de spellingsregels alweer veranderd. Leuk om te zien dat er twee dedicaties in het boek geschreven zijn, en dat de tweede bewust in die spelling geschreven is, door de naam Caroline te doorstrepen en te vervangen met 'Karolien', en te ondertekenen met Niekoo.
Ook opmerkelijk, de 'vereenvoudigde' spelling was toen modern, maar niet helemaal geaccepteerd. Ik leerde Nederlands toen het eigenlijk al voorbij was, en sindsdien zijn de spellingsregels alweer veranderd. Leuk om te zien dat er twee dedicaties in het boek geschreven zijn, en dat de tweede bewust in die spelling geschreven is, door de naam Caroline te doorstrepen en te vervangen met 'Karolien', en te ondertekenen met Niekoo.
June 9, 2019
“Op zulke momenten ervaarde Tejo hoe moeilijk het was om echt roldoorbrekend bezig te zijn. Ze vergeleken elkaars situaties en kwamen al zoekend en tastend tot de ontdekking dat Tejo door zijn rolverleggend bezig zijn als huisman, ontzettend veel tegenwerking genoot, waardoor hij ervarenderwijs leerde voor zichzelf te vechten. Tejo begon te begrijpen wat Eva voelde. Dag in dag uit moest hij knokken tegen het zenuwachtig gegiechel van nog niet gefeminiseerde huisvrouwen als hij als man boodschappen deed. Knokken tegen kansarme asfaltjongeren die hem voor flikker uitmaakten als hij met de baby van Rosa, Eva’s vriendin, aan het wandelen was. Door al deze an sich frustrerende ervaringen was hij in feite ontzettend weerbaar geworden. Eva daarentegen bleef als vrouw weerloos omdat de omgeving te vrouwvriendelijk op haar reageerde. Tejo begreep het nu pas echt.”
Na een dramatisch boek is het altijd goed om een boek te lezen dat het patroon volledig doorbreekt. En daar is Tejo voor, want het gaat echt helemaal nergens over. Tejo is een man die naar alle macht probeert het goed te doen in de moderne, geëmancipeerde wereld; hij is feminist, gaat op allerlei cursussen om zijn seksualiteit te bedwingen en een beter mens te zijn (Niet-Seksisties Flipperen, Pik vertik het nog langer) , probeert tegelijkertijd zijn seksualiteit te verkennen, demonstreert, eet bioyoghurt, wil openstaan voor de creatieve grillen van zijn zoon die misschien gewoon puberaal opportunistisch gedrag zijn, en nog een goede vriend voor Eva zijn ook. Maar Tejo kan het niet goed doen. En dat geschiedt heel tragisch en pijnlijk, maar ook wel erg grappig. Een kort boekje dat afrekent doorgeslagen feminisme, boomgeknuffel en “ik-ben-je-vriend-niet-je-vader”-opvoeding, ondanks de jaren 80 spelling (alles met een k!) nog goed te lezen en relevant.
“Tejo probeerde zich zo afwezig mogelijk op te stellen. Volwassenen, vond hij, zijn zo gauw geneigd om vanuit hun eigen normatiek gedrag tussen kinderen te struktureren.
Taartpunten vlogen door de kamer.
Met warme belangstelling volgde Tejo het spontaan, kreatieve proces.”
Na een dramatisch boek is het altijd goed om een boek te lezen dat het patroon volledig doorbreekt. En daar is Tejo voor, want het gaat echt helemaal nergens over. Tejo is een man die naar alle macht probeert het goed te doen in de moderne, geëmancipeerde wereld; hij is feminist, gaat op allerlei cursussen om zijn seksualiteit te bedwingen en een beter mens te zijn (Niet-Seksisties Flipperen, Pik vertik het nog langer) , probeert tegelijkertijd zijn seksualiteit te verkennen, demonstreert, eet bioyoghurt, wil openstaan voor de creatieve grillen van zijn zoon die misschien gewoon puberaal opportunistisch gedrag zijn, en nog een goede vriend voor Eva zijn ook. Maar Tejo kan het niet goed doen. En dat geschiedt heel tragisch en pijnlijk, maar ook wel erg grappig. Een kort boekje dat afrekent doorgeslagen feminisme, boomgeknuffel en “ik-ben-je-vriend-niet-je-vader”-opvoeding, ondanks de jaren 80 spelling (alles met een k!) nog goed te lezen en relevant.
“Tejo probeerde zich zo afwezig mogelijk op te stellen. Volwassenen, vond hij, zijn zo gauw geneigd om vanuit hun eigen normatiek gedrag tussen kinderen te struktureren.
Taartpunten vlogen door de kamer.
Met warme belangstelling volgde Tejo het spontaan, kreatieve proces.”
December 27, 2016
Found it on my mum's bookshelf, was intrigued and I actually laughed out loud while reading it. A nice dose of feminism gone absurd and plain wrong that's still relevant today
July 29, 2024
Kritiek op de maatschappij, my beloved.
March 7, 2025
Some comments here make me feel like some people are taking this book way too serious... Complaining about the spelling or about Tejo's girlfriend; you're missing a big part of what makes this book fun. That said, don't expect high-level literature either.
October 20, 2013
Het verhaal gaat over een geëmancipeerde man, Tejo- vroeger Theo, die de rollen met zijn partner heeft omgedraaid. Hij is thuis en houdt van breien en stofzuigen en doet het huishouden. Zij, Eva, werkt een full time baan. Tejo heeft problemen met zichzelf, zijn gevoelens en zijn omgeving. Hij probeert te onderzoeken wat hij nu echt wilt en volg daar de ene cursus naar de andere daarvoor. Hij ontmoet oude vrienden en verliest beste vrienden.
---
Ik vond het boek tegenvallen. De satire was leuk, maar het gaf me niet het gevoel bij een echte Jekkers en Meinderts te zitten. Er zaten flauwe grappen in waar ik in ieder geval niet om kon lachen.
1 ster heeft het boek van mij gekregen. Dit is een boek dat niet voor herhaling vatbaar is. Wat overigens wel met hun shows het geval is.
---
Harrie Jekkers geboren in 1951 te Den Haag. Hij droomde ervan beroemd te worden met voetbal, maar interesseerde zich ook voor theater. Hij ging in Groningen Engels studeren toen zijn ouders hem verboden om naar de toneelschool te gaan. Hij heeft een aantal jaren lesgegeven, maar bleef schrijven en het theater bleef hem roepen. In 1978 richt hij met Koos Meinderts het Klein Orkest op, nadat het Groot Orkest uiteenviel. Samen brachten ze 3 LP's uit waaronder hun beroemdste hit 'Over de muur' naar aanleiding van de kruisrakettenmanifestaties. Onder de pseudoniem Harry Klorkestein bracht Jekkers "Oh, Oh, Den Haag" uit. Het nu onofficiële volkslied van Den Haag. De kinderalbum 'Roltrap naar de maan' won in 1985 de Edisonprijs en in hetzelfde jaar werd het Klein Orkest opgeheven. Samen met Meinderts begon Jekkers satirische boeken te schrijven. Totdat hij in 1987 besloot om het theater in te gaan. Jekkers brak definitief door toen de VARA zijn shows begon uit te zenden. Meinderts bleef de teksten en Ton Scherpenzeel de muziek voor de shows schrijven. In 1991 wint Jekkers de Annie M.G. Schmidtprijs. In 1999 kwam Jekkers met Koos samen op toneel met de theatershow "Het verhaal achter de liedjes". Op dit moment is Jekkers gestopt met theater maar hij schrijft nog wel liedjes vooral voor kinderen. Meer informatie is te vinden op:
http://kunst-en-cultuur.infonu.nl/bio...
http://www.deharmonie.nl/auteur/auteu...
Koos Meinderts geboren in Den Haag in 1953. Na de lagere school gaat hij naar leiden om Pedagogiek te studeren. Echter hij blijft schrijven leuker vinden en doet dit dan ook met vol overtuiging. Samen met Harrie Jekkers schrijft hij liedjes en later ook boeken. Samen gaan ze naar het theater met Jekkers als uitvoerend artiest. Met de show "Het verhaal achter de liedjes" komt Meinderts naar voren en wordt de samenwerkingsverband van het begin tot dan vertelt. Nu is Meinderts vooral kinderboekenschrijver. Zijn eerste boek "Mooi meegenomen" stamt uit 1983 en hij brak daarmee door. Nu worden zijn boeken zelfs vertaalt waaronder in het Duits. Zijn vrouw Annette Fienig illustreert zijn boeken. Meer informatie vindt je op
http://www.koosmeinderts.nl/
http://www.deharmonie.nl/auteur/auteu...
---
Boekinformatie
Uitgeverij De Harmonie
ISBN: 9061692229
100 pagina's; Paperback
---
Ik vond het boek tegenvallen. De satire was leuk, maar het gaf me niet het gevoel bij een echte Jekkers en Meinderts te zitten. Er zaten flauwe grappen in waar ik in ieder geval niet om kon lachen.
1 ster heeft het boek van mij gekregen. Dit is een boek dat niet voor herhaling vatbaar is. Wat overigens wel met hun shows het geval is.
---
Harrie Jekkers geboren in 1951 te Den Haag. Hij droomde ervan beroemd te worden met voetbal, maar interesseerde zich ook voor theater. Hij ging in Groningen Engels studeren toen zijn ouders hem verboden om naar de toneelschool te gaan. Hij heeft een aantal jaren lesgegeven, maar bleef schrijven en het theater bleef hem roepen. In 1978 richt hij met Koos Meinderts het Klein Orkest op, nadat het Groot Orkest uiteenviel. Samen brachten ze 3 LP's uit waaronder hun beroemdste hit 'Over de muur' naar aanleiding van de kruisrakettenmanifestaties. Onder de pseudoniem Harry Klorkestein bracht Jekkers "Oh, Oh, Den Haag" uit. Het nu onofficiële volkslied van Den Haag. De kinderalbum 'Roltrap naar de maan' won in 1985 de Edisonprijs en in hetzelfde jaar werd het Klein Orkest opgeheven. Samen met Meinderts begon Jekkers satirische boeken te schrijven. Totdat hij in 1987 besloot om het theater in te gaan. Jekkers brak definitief door toen de VARA zijn shows begon uit te zenden. Meinderts bleef de teksten en Ton Scherpenzeel de muziek voor de shows schrijven. In 1991 wint Jekkers de Annie M.G. Schmidtprijs. In 1999 kwam Jekkers met Koos samen op toneel met de theatershow "Het verhaal achter de liedjes". Op dit moment is Jekkers gestopt met theater maar hij schrijft nog wel liedjes vooral voor kinderen. Meer informatie is te vinden op:
http://kunst-en-cultuur.infonu.nl/bio...
http://www.deharmonie.nl/auteur/auteu...
Koos Meinderts geboren in Den Haag in 1953. Na de lagere school gaat hij naar leiden om Pedagogiek te studeren. Echter hij blijft schrijven leuker vinden en doet dit dan ook met vol overtuiging. Samen met Harrie Jekkers schrijft hij liedjes en later ook boeken. Samen gaan ze naar het theater met Jekkers als uitvoerend artiest. Met de show "Het verhaal achter de liedjes" komt Meinderts naar voren en wordt de samenwerkingsverband van het begin tot dan vertelt. Nu is Meinderts vooral kinderboekenschrijver. Zijn eerste boek "Mooi meegenomen" stamt uit 1983 en hij brak daarmee door. Nu worden zijn boeken zelfs vertaalt waaronder in het Duits. Zijn vrouw Annette Fienig illustreert zijn boeken. Meer informatie vindt je op
http://www.koosmeinderts.nl/
http://www.deharmonie.nl/auteur/auteu...
---
Boekinformatie
Uitgeverij De Harmonie
ISBN: 9061692229
100 pagina's; Paperback
September 7, 2016
Grappig tijdsbeeld, vlot geschreven, alleen veel te kort.
Read
March 7, 2019Vooral historisch interessant om te zien wat de grote thema's van feminisme was destijds, en hoe een bepaald soort mannen dachten dat die door zouden schieten.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews