Ναι - απαντάει αυτό το βιβλίο. Αλλά μη σκεφθείτε μολότοφ, οδοφράγματα και ένοπλη πάλη. Η επανάσταση που χρειαζόμαστε είναι ειρηνική και αναίμακτη - αλλά γι' αυτό και πιο δύσκολη. Όλα τα βασικά μας προβλήματα: διαφθορά, έλλειμμα ανταγωνιστικότητας, γραφειοκρατία, αδιαφάνεια, κακοδιοίκηση, σπατάλη, φοροδιαφυγή, καθημερινή ταλαιπωρία, θα μπορούσαν να λυθούν με την καθολική εφαρμογή της νεότερης τεχνολογίας.
Μιλώντας με έναν αγανακτισμένο νέο, ο Νίκος Δήμου αποδεικνύει πως η πρώτη επανάσταση που μας χρειάζεται είναι τεχνολογική. Προϋποθέτει όμως βούληση και τεχνογνωσία. Πράγματα δύσκολα, όταν στις καίριες θέσεις υπάρχουν συντηρητικοί, αδρανείς και ψηφιακά αναλφάβητοι τεχνοφοβικοί.
Και πέρα από αυτό, σε έναν ζωντανό και μερικές φορές οξύ διάλογο, ξεδιπλώνονται όλοι οι τρόποι με τους οποίους η τεχνολογία εμπλουτίζει, ομορφαίνει και διευκολύνει τη ζωή μας.
Ο Νίκος Δήμου είναι Έλληνας συγγραφέας και κειμενογράφος. Αρθρογραφούσε τακτικά σε περιοδικά και εφημερίδες. Παλαιότερα δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά στο χώρο της διαφήμισης και της τηλεόρασης.
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Τελείωσε το Κολλέγιο Αθηνών, ενώ παράλληλα σπούδαζε γαλλική φιλολογία στην Αθήνα. Την περίοδο 1954-1960 σπούδασε φιλοσοφία και αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, ενώ ήδη είχε αρχίσει να ασχολείται με το γράψιμο - το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε το 1953. Το 1962 ξεκίνησε να εργάζεται στο χώρο της διαφήμισης και, το 1965, ίδρυσε δική του διαφημιστική εταιρία. Εκτός από επαγγελματικές εμπορικές διαφημίσεις, η εταιρία συμμετείχε σε κοινωφελείς πρωτοβουλίες (π.χ. το σήμα «Δεν ξεχνώ» για την Κύπρο). Από το 1983 ο Δήμου ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή.
Το 1979 άρχισε να δημοσιογραφεί με επώνυμες στήλες στα περιοδικά Επίκαιρα, 4Τροχοί, Τέταρτο, Φωτογράφος, Status, Odyssey, RAM, Car, καθώς και στις εφημερίδες Το Βήμα, Καθημερινή, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και Έθνος της Κυριακής. Διατήρησε πολυετείς συνεργασίες με ειδικές στήλες σε περιοδικά αυτοκινήτου και πληροφορικής.
Στην τηλεόραση, παρουσίασε εκπομπές διαλόγου. Ξεκίνησε με την εκπομπή Μία ταινία - μία συζήτηση και επανήλθε, το 1987, με την εκπομπή Διάλογοι, το 1991 με τις Περιπέτειες Ιδεών και, το 1999, με τις Μεγάλες Παρεξηγήσεις. Στο χώρο του ραδιοφώνου, υπηρξε μέλος της ιδρυτικής ομάδας του 9.84 FM. Αργότερα παρουσίασε εκπομπές και στο Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ. Στο ενεργητικό του έχει δύο δημοσιογραφικά βραβεία (Ιπεκτσί και Μπότση).
Το 1997 το Δημοτικό Συμβούλιο της Ερμούπολης, πατρίδας της μητέρας του, τον ανακήρυξε επίτιμο δημότη. Το 2000 τιμήθηκε για την πνευματική προσφορά του με το βραβείο «Δημήτρης Μητρόπουλος». Στις ευρωεκλογές 2009 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ψηφοδέλτιο του κόμματος Δράση κι μετέπειτα υποστήριξε Το Ποτάμι. Στο Ελληνικό δημοψήφισμα του 2015 τάχτηκε υπέρ του ''Ναι''.
Μια επιτομή των θέσεων του Νίκου Δήμου για θέματα κυρίως τεχνολογίας. Μια σύντομη συλλογή των απόψεών του, δοσμένη σε μορφή διαλόγου. Με πολλά αποσπάσματα παλιότερα δημοσιευμένων κειμένων του.
Συρραφη κειμένων του Δήμου. Θα ηταν πολύ πιο ενδιαφερον αν είχε διαλέξει κάποιον καλύτερο "αγανακτησμένο νέο" για συνομιλιτή. Δυστυχως το βιβλιο ειναι μονόλογος.
Πολύ ρηχό. Συλλογή ιδεών. Ο αγανακτισμένος νέος λίγο ψεύτικος. Κάποιες απόψεις είναι ενδιαφέρουσες και έχουν βάθος αλλά δεν επεκτείνονται και χάνονται στο "διάλογο” με το νέο.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ως προς το ειδικόν βάρος αλλά και τις γνώσεις αυτού του ανθρώπου κι εκεί ίσως έγκειται η αδυναμία του βιβλίου. Ως συζητητή του ο κ. Δήμου επέλεξε έναν αναρχικό με τιποτένιες γνώσεις, που απευθύνει μικρές (ενίοτε βολικές) ερωτήσεις/αντιρρήσεις και ο κ. Δήμου τις απαντάει "μεγάλα", αλλάζοντάς του κυριολεκτικά τον αδόξαστο. Σαν μία γερή ατσάλινη βίδα η οποία βιδώνεται σε μια σκουριασμένη λαμαρίνα και η λαμαρίνα σπάει σαν μπισκότο. Το χάπυ έντ της ιστορίας είναι πως ο νεαρός πείθεται να παραχωρήσει λίγο χρόνο απ' την καθημερινή του αποσυμπίεση σ' ένα πτυχίο ECDL που θα έρθει τρεις μήνες αργότερα. Δεν θα μάθουμε ποτέ αν αυτό το αλαφροίσκιωτο καλαμαράκι, ο Αλέξης είναι υπαρκτό πρόσωπο, μιας και οι υπομονές που επιδεικνύει κατά διάρκεια των μονολόγων του δασκάλου φαντάζουν εντελώς εκτός πραγματικότητας. Αν είναι όμως, θρηνήστε τον.