What do you think?
Rate this book
Η Εβραία νύφη
Κάθε µέρα πεθαίνουµε κι από λίγο.
Πεθαίνουµε διακριτικά, χωρίς
βιασύνες, δίχως ντροπές, µε θάρρος,
µε επαγγελµατική αξιοπρέπεια.
Αιµορραγούµε οικογενειακώς,
ποτίζοντας εκείνο το παχύ χορτάρι
που άλλοτε οι πρόγονοί µας ξαπλωµένοι πάνω του ονειρευόντουσαν
πως «αύριο όλα θα διορθωθούν», υπάρχουν περιθώρια, αν όχι γι’ αυτούς,
τουλάχιστον για τα παιδιά τους.
Αθήνα−Βερολίνο−Θεσσαλονίκη. Μια νέα γυναίκα αναζητά στοιχεία για την εμπλοκή του πατέρα της στον αφανισμό των Ελλήνων Εβραίων. Με πρόσχημα τη ζωγραφική, στη σκιά άγνωστων θυμάτων, οικογενειακών φαντασμάτων και μιας αδιόρατης ενοχής, πασχίζει να ανακαλύψει το λεπτό όριο ανάμεσα στη ζωή που ζούμε και στη ζωή που επινοούμε.
Πεθαίνουµε διακριτικά, χωρίς
βιασύνες, δίχως ντροπές, µε θάρρος,
µε επαγγελµατική αξιοπρέπεια.
Αιµορραγούµε οικογενειακώς,
ποτίζοντας εκείνο το παχύ χορτάρι
που άλλοτε οι πρόγονοί µας ξαπλωµένοι πάνω του ονειρευόντουσαν
πως «αύριο όλα θα διορθωθούν», υπάρχουν περιθώρια, αν όχι γι’ αυτούς,
τουλάχιστον για τα παιδιά τους.
Αθήνα−Βερολίνο−Θεσσαλονίκη. Μια νέα γυναίκα αναζητά στοιχεία για την εμπλοκή του πατέρα της στον αφανισμό των Ελλήνων Εβραίων. Με πρόσχημα τη ζωγραφική, στη σκιά άγνωστων θυμάτων, οικογενειακών φαντασμάτων και μιας αδιόρατης ενοχής, πασχίζει να ανακαλύψει το λεπτό όριο ανάμεσα στη ζωή που ζούμε και στη ζωή που επινοούμε.
- GenresFiction
231 pages, Paperback
First published January 1, 2009
72 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
July 26, 2020
Το συγκεκριμένο βιβλίο μού το έκαναν δώρο (για τη γιορτή μου, που κάποιοι φίλοι μου εδώ μέσα την ξέχασαν εντελώς!) και - τι ωραία έκπληξη, τι υπέροχη χειρονομία - στην πρώτη σελίδα του είχε την εξής ιδιόχειρη αφιέρωση του συγγραφέα: «Στον επίμονο αναγνώστη Ηλία». Το «αναγνώστης» (προφανώς όχι με τη χριστιανική έννοια της λέξης) μου άρεσε, το «επίμονος», που δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι μου ταιριάζει, μου άρεσε επίσης, οπότε, οι οιωνοί έδειχναν άριστοι από την πρώτη κιόλας σελίδα.
Επιβεβαιώθηκαν, το λοιπόν, οι προσδοκίες μου; Και ναι και όχι. Ο Νίκος Δαββέτας είναι άριστος τεχνίτης της γλώσσας και ομολογουμένως ένας από τους πιο σημαντικούς νεότερους πεζογράφους μας. Στην Εβραία Νύφη ακολουθεί έναν μάλλον μοντέρνο τρόπο αφήγησης, με πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις, όχι μόνο των δύο κεντρικών ηρώων του μυθιστορήματος (της Νίκης και του συντρόφου της δημοσιογράφου), αλλά και τρίτων προσώπων που συνδέονται, είτε απευθείας μαζί τους, είτε με τα πιο οικεία τους πρόσωπα, και εισφέρουν τα δικά τους βιώματα σε μια ιστορία που από το παρόν εύκολα μεταπηδά στο παρελθόν και τανάπαλιν.
Είναι αυτό το παρελθόν που στοιχειώνει τους κεντρικούς ήρωες του μυθιστορήματος του Νίκου Δαββέτα, και περισσότερο από όλους τη Νίκη, ένα παρελθόν που συνδέεται κυρίως με το πρόσωπο του πατέρα της και τον σκοτεινό ρόλο που διαδραμάτισε αυτός στις (έτσι κι αλλιώς σκοτεινές) περιόδους της κατοχής και του ολοκαυτώματος, του εμφυλίου πολέμου και της χούντας των συνταγματαρχών. «Είμαι οι ήττες του πατέρα μου» είπε κάποτε ο Πασκάλ Μπρυκνέρ και τη φράση του αυτή πολύ εύστοχα επικαλέστηκε ο Νίκος Δαββέτας για να μιλήσει για την Εβραία Νύφη που επανεκδόθηκε πρόσφατα κάτω από καινούργια εκδοτική στέγη.
Αλλά ήρθε η ώρα να επισημανθεί τι ακριβώς δεν “δούλεψε” στην Εβραία Νύφη, τουλάχιστον όσον αφορά τη δική μου εντύπωση αμέσως μόλις ολοκλήρωσα την ανάγνωσή της. Καταρχάς, οι πλείονες αφηγητές και οι διαφορετικοί αφηγηματικοί χρόνοι και χώροι (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βερολίνο), παρότι δεν προκαλούν σύγχυση στον αναγνώστη, νομίζω πως τελικά επιδρούν αρνητικά όσον αφορά τη δραματική ένταση και κορύφωση του έργου. Κι έπειτα, η ανορεξική Νίκη, που τιμωρεί το δικό της σώμα για τα αμαρτήματα ενός άλλου (του πατέρα της), με το τόσο οδυνηρό οικογενειακό παρελθόν και το εξίσου προβληματικό παρόν, είναι ένας χαρακτήρας που συμπαθείς, καταλαβαίνεις, αλλά δυσκολεύεσαι να συνδεθείς μαζί του, και το ίδιο συμβαίνει και με τον έτερο κεντρικό ήρωα του μυθιστορήματος. Εν τέλει, οι πολλές παράπλευρες ιστορίες σε συνδυασμό με μια κάπως ατελή περιγραφή της σχέσης του ζευγαριού Νίκης – δημοσιογράφου, απομαγεύουν τον αναγνώστη σ’ ένα μυθιστόρημα από το οποίο περίμενα και ήθελα περισσότερα.
3,5 αστέρια, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Νίκο Δαββέτα για την αφιέρωση και μια υπόσχεση ότι, μετά τη Λευκή Πετσέτα στο Ρινγκ και την Εβραία Νύφη, θα διαβάσω καθετί άλλο δικό του.
Επιβεβαιώθηκαν, το λοιπόν, οι προσδοκίες μου; Και ναι και όχι. Ο Νίκος Δαββέτας είναι άριστος τεχνίτης της γλώσσας και ομολογουμένως ένας από τους πιο σημαντικούς νεότερους πεζογράφους μας. Στην Εβραία Νύφη ακολουθεί έναν μάλλον μοντέρνο τρόπο αφήγησης, με πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις, όχι μόνο των δύο κεντρικών ηρώων του μυθιστορήματος (της Νίκης και του συντρόφου της δημοσιογράφου), αλλά και τρίτων προσώπων που συνδέονται, είτε απευθείας μαζί τους, είτε με τα πιο οικεία τους πρόσωπα, και εισφέρουν τα δικά τους βιώματα σε μια ιστορία που από το παρόν εύκολα μεταπηδά στο παρελθόν και τανάπαλιν.
Είναι αυτό το παρελθόν που στοιχειώνει τους κεντρικούς ήρωες του μυθιστορήματος του Νίκου Δαββέτα, και περισσότερο από όλους τη Νίκη, ένα παρελθόν που συνδέεται κυρίως με το πρόσωπο του πατέρα της και τον σκοτεινό ρόλο που διαδραμάτισε αυτός στις (έτσι κι αλλιώς σκοτεινές) περιόδους της κατοχής και του ολοκαυτώματος, του εμφυλίου πολέμου και της χούντας των συνταγματαρχών. «Είμαι οι ήττες του πατέρα μου» είπε κάποτε ο Πασκάλ Μπρυκνέρ και τη φράση του αυτή πολύ εύστοχα επικαλέστηκε ο Νίκος Δαββέτας για να μιλήσει για την Εβραία Νύφη που επανεκδόθηκε πρόσφατα κάτω από καινούργια εκδοτική στέγη.
Αλλά ήρθε η ώρα να επισημανθεί τι ακριβώς δεν “δούλεψε” στην Εβραία Νύφη, τουλάχιστον όσον αφορά τη δική μου εντύπωση αμέσως μόλις ολοκλήρωσα την ανάγνωσή της. Καταρχάς, οι πλείονες αφηγητές και οι διαφορετικοί αφηγηματικοί χρόνοι και χώροι (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βερολίνο), παρότι δεν προκαλούν σύγχυση στον αναγνώστη, νομίζω πως τελικά επιδρούν αρνητικά όσον αφορά τη δραματική ένταση και κορύφωση του έργου. Κι έπειτα, η ανορεξική Νίκη, που τιμωρεί το δικό της σώμα για τα αμαρτήματα ενός άλλου (του πατέρα της), με το τόσο οδυνηρό οικογενειακό παρελθόν και το εξίσου προβληματικό παρόν, είναι ένας χαρακτήρας που συμπαθείς, καταλαβαίνεις, αλλά δυσκολεύεσαι να συνδεθείς μαζί του, και το ίδιο συμβαίνει και με τον έτερο κεντρικό ήρωα του μυθιστορήματος. Εν τέλει, οι πολλές παράπλευρες ιστορίες σε συνδυασμό με μια κάπως ατελή περιγραφή της σχέσης του ζευγαριού Νίκης – δημοσιογράφου, απομαγεύουν τον αναγνώστη σ’ ένα μυθιστόρημα από το οποίο περίμενα και ήθελα περισσότερα.
3,5 αστέρια, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Νίκο Δαββέτα για την αφιέρωση και μια υπόσχεση ότι, μετά τη Λευκή Πετσέτα στο Ρινγκ και την Εβραία Νύφη, θα διαβάσω καθετί άλλο δικό του.
March 20, 2019
Εκπληκτικά δουλεμένο βιβλίο. Από τα ελάχιστα που θίγουν αυτή την πλευρά της ιστορίας μας με τους εβραίους της Θεσσαλονίκης. Συγχαρητήρια στον συγγραφέα.
Συστήνεται ανεπιφύλακτα!
Συστήνεται ανεπιφύλακτα!
August 24, 2015
Μία ισπανοεβραϊκή σπεσιαλιτέ, μία φράση στα λαντίνο, μια καλή οικογένεια χριστιανών που σώζει το μικρό εβραιόπουλο, λίγες παλιές φωτογραφίες, 2-3 βασικά γεγονότα που αφορούν τον εκτοπισμό των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και λίγη εσάνς παλαιστινιακού δεν αρκούν -κατά τη γνώμη μου- για να γραφτεί ένα καλό βιβλίο για το Ολοκαύτωμα. Διαβάζοντάς το αισθάνθηκα ότι ο συγγραφέας προσπαθώντας να θίξει πολλά θέματα ταυτόχρονα (Ολοκαύτωμα-διώξεις των αριστερών-νευρική ανορεξία-πυρκαγιές στην Ηλεία), καταλήγει να μην εμβαθύνει επαρκώς σε κανένα από αυτά. Δύο επιπλέον αρνητικά: ο εύκολος σε κάποια σημεία συναισθηματισμός και ορισμένα κλισεδάκια. Και ένα θετικό: η ανάγνωση κυλάει εύκολα χωρίς να κουράζει καθόλου.
April 12, 2021
3.5*
Άνθρωποι που τους κυνηγάει ένα παρελθόν για το οποίο δεν έχουν ευθύνη, άνθρωποι που εζησαν την φρίκη, άνθρωποι που εκμεταλλεύτηκαν την δυστυχία των άλλων προς όφελος τους, όλοι βάζουν το λιθαράκι τους σε αυτήν την αφήγηση.
Ένα κορίτσι που δεν αντέχει το βάρος που της φόρτωσαν, ένας άντρας που δεν ξέρει πως να βοηθήσει ούτε αυτήν, ούτε καν τον εαυτό του.
Η ιστορία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, ο εμφύλιος, το χθες, το σήμερα, όλα μπλέκονται σε αυτό το βιβλίο και προσπαθούμε να καταλάβουμε διαβάζοντας αποσπασματικές αφηγήσεις.
Μέχρι λίγο μετα την μέση το διάβαζα με ενδιαφέρον αλλά όχι με ιδιαίτερο ενθουσιασμό. "Η Εβραία νύφη" του Νίκου Δαβέττα με κέρδισε στις τελευταίες σελίδες.
Η Νίκη ήθελε να μοιάσει στην Εβραία νύφη. Όταν κατάλαβα σε ποια Εβραία νύφη ήθελε να μοιάσει, ανατρίχιασα.
Άνθρωποι που τους κυνηγάει ένα παρελθόν για το οποίο δεν έχουν ευθύνη, άνθρωποι που εζησαν την φρίκη, άνθρωποι που εκμεταλλεύτηκαν την δυστυχία των άλλων προς όφελος τους, όλοι βάζουν το λιθαράκι τους σε αυτήν την αφήγηση.
Ένα κορίτσι που δεν αντέχει το βάρος που της φόρτωσαν, ένας άντρας που δεν ξέρει πως να βοηθήσει ούτε αυτήν, ούτε καν τον εαυτό του.
Η ιστορία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, ο εμφύλιος, το χθες, το σήμερα, όλα μπλέκονται σε αυτό το βιβλίο και προσπαθούμε να καταλάβουμε διαβάζοντας αποσπασματικές αφηγήσεις.
Μέχρι λίγο μετα την μέση το διάβαζα με ενδιαφέρον αλλά όχι με ιδιαίτερο ενθουσιασμό. "Η Εβραία νύφη" του Νίκου Δαβέττα με κέρδισε στις τελευταίες σελίδες.
Η Νίκη ήθελε να μοιάσει στην Εβραία νύφη. Όταν κατάλαβα σε ποια Εβραία νύφη ήθελε να μοιάσει, ανατρίχιασα.
November 11, 2020
Εξαιρετικό.
May 20, 2017
Βαθμολογία: ★★★★
Πολύ ευκολότερο ανάγνωσμα από ότι το περίμενα, με μικρά κεφάλαια και πολλές... λευκές σελίδες. Ενδιαφέρουσα η γραφή του Δαββέτα αν και όπως λέει μια άλλη χρήστης, προσπαθεί να ασχοληθεί με πολλά θέματα για τις λιγοστές σελίδες του. Με κέρδισαν, όπως πάντα,οι διαδοχικές αφηγήσεις διαφορετικών προσώπων που πλαισιώνουν τους πρωταγωνιστές.
Πολύ ευκολότερο ανάγνωσμα από ότι το περίμενα, με μικρά κεφάλαια και πολλές... λευκές σελίδες. Ενδιαφέρουσα η γραφή του Δαββέτα αν και όπως λέει μια άλλη χρήστης, προσπαθεί να ασχοληθεί με πολλά θέματα για τις λιγοστές σελίδες του. Με κέρδισαν, όπως πάντα,οι διαδοχικές αφηγήσεις διαφορετικών προσώπων που πλαισιώνουν τους πρωταγωνιστές.
July 15, 2019
http://diavazontas.blogspot.com/2019/...
Η Εβραία νύφη του Νίκου Δαββέτα κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 2009 από τις εκδόσεις Κέδρος, έκανε αμέσως αίσθηση, απέσπασε το βραβείο της Ακαδημίας και καθιέρωσε τον συγγραφέα της στη συνείδηση του κοινού. Έκτοτε, έχει κυκλοφορήσει άλλες δύο φορές, μία από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, και τώρα από τις εκδόσεις Πατάκη. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που ακολουθεί τον Δαββέτα και όχι άδικα, μάλλον πρόκειται για το καλύτερό του ως τώρα.
Με φοβερή οικονομία εικόνων και λόγου, ο συγγραφέας στήνει ένα μυθιστόρημα που καταπιάνεται με πολλά θέματα ταυτόχρονα, κανένα δεν εξαντλεί, κανένα δεν ακουμπά επιφανειακά. Το βιβλίο αρχίζει εντυπωσιακά, ο πρωτοπρόσωπος αφηγητής, μεσήλικας δημοσιογράφος, βρίσκεται στο μπάνιο της Νίκης, μιας γυναίκας με την οποία έχει μόλις κάνει έρωτα. Παντού βρώμα και δυσωδία, ούτε να κατουρήσεις δεν μπορείς, κι ένας τοίχος με φωτογραφίες του πατέρα της. Η Νίκη είναι ανορεξική, τιμωρεί το σώμα της, γιατί δεν μπορεί να ανεχτεί το αμάρτημα του πατρός της, είναι ένα κορίτσι που το στοιχειώνει το παρελθόν, σαν πένθος. Ο αφηγητής την ερωτεύεται, και γίνονται ζευγάρι. Αν και η κοπέλα δεν φαίνεται ικανή να ανεχτεί καν τον εαυτό της, πόσο μάλλον την αγάπη ενός άλλου ανθρώπου.
Ο πατέρας της Νίκης κατέδιδε Εβραίους στην Κατοχή, κι έπειτα καρπωνόταν την περιουσία τους. Φυσικά δεν τιμωρήθηκε ποτέ, πέθανε ως ένα ευυπόληπτο μέλος της κοινωνίας, με δόξα και τιμές. Ο πατέρας του αφηγητή ήταν αριστερός που υπηρετούσε τη στρατιωτική θητεία στη Μακρόνησο και τελικά βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του μετώπου του Εμφυλίου, να κυνηγά τους συντρόφους του. Δεν κατάφερε να συνέλθει ποτέ, ήταν τυχοδιώκτης και τζογαδόρος, και πέθανε άδοξα. Το ζευγάρι, δεν μπορεί να ξεφύγει από το συναισθηματικό βάρος της οικογενειακής ιστορίας, ο καθένας δείχνει να βουλιάζει όλο και πιο πολύ σε ένα τέλμα που τους κυνηγά από τότε που γεννήθηκαν.
Το μυθιστόρημα κινείται ανάμεσα σε δύο αφηγηματικούς χρόνους και τρεις άξονες πλοκής- η ερωτική ιστορία του δημοσιογράφου και της Νίκης, η ιστορία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και αυτή του Εμφυλίου. Δεν πρόκειται για ιστορικό μυθιστόρημα, μα για ένα βιβλίο που προσπαθεί να μιλήσει για το Κακό, με όρους του σήμερα και του χθες, να διαχειριστεί τη συλλογική ευθύνη και τη μνήμη, όπως διαμορφώνουν τη σημερινή ζωή μας. Η φιγούρα της κάτισχνης Νίκης είναι καθηλωτική, κι έρχεται σε ευθεία αντίστιξη με τον πίνακα με τον οποίο έχει εμμονή η κοπέλα - την Εβραία νύφη του Ρέμπραντ-, αλλά και όσα ξέρουμε για το Ολοκαύτωμα. Η Νίκη δεν είναι Εβραία, την κατατρώει η ενοχή για πράξεις που δεν έκανε εκείνη. Και για τον αφηγητή, η σχέση με τον δικό του πατέρα και τη δράση του, είναι ανοιχτή πληγή.
Ως τη μέση, το βιβλίο μοιάζει κάπως κοινότοπο, όμως σιγά σιγά βαθαίνει. Διάφορες ιστορίες εγκιβωτίζονται στη βασική πλοκή, το μυθιστόρημα ανοίγει, κάνει το πολιτικό προσωπικό κι έπειτα πάλι πολιτικό, δεν αφήνει τον αναγνώστη να εφησυχάσει. Και όλα αυτά, με μια αφήγηση πυκνή και ουσιαστική, πουθενά δεν χάνεις το νήμα, πουθενά ο συγγραφέας δεν βάζει επίτηδες τρικλοποδιές στον αναγνώστη. Τα πραγματολογικά στοιχεία είναι προσεκτικά διασταυρωμένα, η γλώσσα λιτή και περιεκτική, το κείμενο αντέχει σε πολλές αναγνώσεις, οι χαρακτήρες- και τα πάθη τους- είναι αληθινά. Όλα αυτά μαζί καθιστούν την Εβραία νύφη ένα σπουδαίο μυθιστόρημα, ένα βιβλίο που χαίρεσαι να το διαβάζεις, και που το αποτύπωμα της ανάγνωσής του σου μένει στο μυαλό για καιρό μετά.
Η Εβραία νύφη του Νίκου Δαββέτα κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 2009 από τις εκδόσεις Κέδρος, έκανε αμέσως αίσθηση, απέσπασε το βραβείο της Ακαδημίας και καθιέρωσε τον συγγραφέα της στη συνείδηση του κοινού. Έκτοτε, έχει κυκλοφορήσει άλλες δύο φορές, μία από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, και τώρα από τις εκδόσεις Πατάκη. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που ακολουθεί τον Δαββέτα και όχι άδικα, μάλλον πρόκειται για το καλύτερό του ως τώρα.
Με φοβερή οικονομία εικόνων και λόγου, ο συγγραφέας στήνει ένα μυθιστόρημα που καταπιάνεται με πολλά θέματα ταυτόχρονα, κανένα δεν εξαντλεί, κανένα δεν ακουμπά επιφανειακά. Το βιβλίο αρχίζει εντυπωσιακά, ο πρωτοπρόσωπος αφηγητής, μεσήλικας δημοσιογράφος, βρίσκεται στο μπάνιο της Νίκης, μιας γυναίκας με την οποία έχει μόλις κάνει έρωτα. Παντού βρώμα και δυσωδία, ούτε να κατουρήσεις δεν μπορείς, κι ένας τοίχος με φωτογραφίες του πατέρα της. Η Νίκη είναι ανορεξική, τιμωρεί το σώμα της, γιατί δεν μπορεί να ανεχτεί το αμάρτημα του πατρός της, είναι ένα κορίτσι που το στοιχειώνει το παρελθόν, σαν πένθος. Ο αφηγητής την ερωτεύεται, και γίνονται ζευγάρι. Αν και η κοπέλα δεν φαίνεται ικανή να ανεχτεί καν τον εαυτό της, πόσο μάλλον την αγάπη ενός άλλου ανθρώπου.
Ο πατέρας της Νίκης κατέδιδε Εβραίους στην Κατοχή, κι έπειτα καρπωνόταν την περιουσία τους. Φυσικά δεν τιμωρήθηκε ποτέ, πέθανε ως ένα ευυπόληπτο μέλος της κοινωνίας, με δόξα και τιμές. Ο πατέρας του αφηγητή ήταν αριστερός που υπηρετούσε τη στρατιωτική θητεία στη Μακρόνησο και τελικά βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του μετώπου του Εμφυλίου, να κυνηγά τους συντρόφους του. Δεν κατάφερε να συνέλθει ποτέ, ήταν τυχοδιώκτης και τζογαδόρος, και πέθανε άδοξα. Το ζευγάρι, δεν μπορεί να ξεφύγει από το συναισθηματικό βάρος της οικογενειακής ιστορίας, ο καθένας δείχνει να βουλιάζει όλο και πιο πολύ σε ένα τέλμα που τους κυνηγά από τότε που γεννήθηκαν.
Το μυθιστόρημα κινείται ανάμεσα σε δύο αφηγηματικούς χρόνους και τρεις άξονες πλοκής- η ερωτική ιστορία του δημοσιογράφου και της Νίκης, η ιστορία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και αυτή του Εμφυλίου. Δεν πρόκειται για ιστορικό μυθιστόρημα, μα για ένα βιβλίο που προσπαθεί να μιλήσει για το Κακό, με όρους του σήμερα και του χθες, να διαχειριστεί τη συλλογική ευθύνη και τη μνήμη, όπως διαμορφώνουν τη σημερινή ζωή μας. Η φιγούρα της κάτισχνης Νίκης είναι καθηλωτική, κι έρχεται σε ευθεία αντίστιξη με τον πίνακα με τον οποίο έχει εμμονή η κοπέλα - την Εβραία νύφη του Ρέμπραντ-, αλλά και όσα ξέρουμε για το Ολοκαύτωμα. Η Νίκη δεν είναι Εβραία, την κατατρώει η ενοχή για πράξεις που δεν έκανε εκείνη. Και για τον αφηγητή, η σχέση με τον δικό του πατέρα και τη δράση του, είναι ανοιχτή πληγή.
Ως τη μέση, το βιβλίο μοιάζει κάπως κοινότοπο, όμως σιγά σιγά βαθαίνει. Διάφορες ιστορίες εγκιβωτίζονται στη βασική πλοκή, το μυθιστόρημα ανοίγει, κάνει το πολιτικό προσωπικό κι έπειτα πάλι πολιτικό, δεν αφήνει τον αναγνώστη να εφησυχάσει. Και όλα αυτά, με μια αφήγηση πυκνή και ουσιαστική, πουθενά δεν χάνεις το νήμα, πουθενά ο συγγραφέας δεν βάζει επίτηδες τρικλοποδιές στον αναγνώστη. Τα πραγματολογικά στοιχεία είναι προσεκτικά διασταυρωμένα, η γλώσσα λιτή και περιεκτική, το κείμενο αντέχει σε πολλές αναγνώσεις, οι χαρακτήρες- και τα πάθη τους- είναι αληθινά. Όλα αυτά μαζί καθιστούν την Εβραία νύφη ένα σπουδαίο μυθιστόρημα, ένα βιβλίο που χαίρεσαι να το διαβάζεις, και που το αποτύπωμα της ανάγνωσής του σου μένει στο μυαλό για καιρό μετά.
September 5, 2019
Αξιέπαινη η προσπάθεια του συγγραφέα να μιλήσει για κάποια γεγονότα του παρελθόντος που πολλοί δεν θέλουν να τα θυμόμαστε ή δεν θέλουν καν να τα γνωρίζουμε, ειδικά αυτά που έχουν να κάνουν με το θέμα του ολοκαυτώματος. Μπορώ να πω, μάλιστα, ότι αυτή η προσπάθεια είναι και αρκετά καλή, με το συγγραφέα να ρίχνει μία εξαιρετικά διεισδυτική ματιά, καταφέρνοντας να κάνει και μία σύνδεση μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος. Το πρόβλημα είναι ότι τα κάνει όλα αυτά με έναν τρόπο υπερβολικά συμπυκνωμένο και αφαιρετικό με αποτέλεσμα να έχουμε περισσότερο μία σειρά από ασύνδετες εικόνες παρά κάτι ολοκληρωμένο κατά τη γνώμη μου. Βέβαια αυτές οι εικόνες είναι πολλές φορές αρκετά ισχυρές και δείχνουν ίσως περισσότερα πράγματα από όσα άλλοι συγγραφείς χρειάζονται πολλές σελίδες να τα περιγράψουν, ακόμα και έτσι, όμως, εγώ θα ήθελα κάτι περισσότερο.
August 6, 2018
Το βιβλίο αυτό το αγόρασα μόνο και μόνο από το τίτλο καθώς μου έκανε τρομερή εντύπωση.
Η εβραια νύφη πίστεψα ότι θα διάβαζα ένα λογοτεχνικό ιστορικό βιβλίο. Το πήρα και το έβαλα στη βιβλιοθήκη μου περιμένοντας την σειρά του.
Εχτές αποφάσισα να το ξεκινήσω, διάβασα το οπισθόφυλλο και ενθουσιάστηκα..
Ξεκινά δυναμικά.
Έχει πολθ όμορφη λυρική, ωμή γραφή.
Μικρό σε σελίδες μα τόσο μπερδεμένο.
Ξεκινά με την Νίκη και μέσα του συνωστίζονται ένα σωρό άλλες ιστορίες ανθρώπων.
Αληθινές, ψεύτικες δε ξέρω.
Εκτός από το ότι μερικά γεγονότα μου φάνηκαν ενδιαφέροντα τίποτε άλλο δε μου άρεσε σε αυτό το βιβλίο
Μερικές φορές οι ιστορίες έπεφταν η μια πάνω στην άλλη και δε είχε συνοχή. Διάβαζα 2 Και 3 φορές κάποια σημεία για να κατανοήσω ποιος ήρωας μπερδεύτηκε που.
Ενώ το οπισθόφυλλο μιλά για την Νίκη που ψάχνει το παρελθόν του πατέρα της στην κατοχική εποχή ξαφνικά αυτο σταματά και μιλά ο αφηγητής για τη δική του ζωή και των οικείων του. Είναι ας πούμε σαν ένα λεύκωμα με ιστορίες ανθρώπων που έχουν περάσει από την ζωή του αφηγητή και της Νίκης.
Αυτό τίποτα ενδιαφέρον εκτός από την ωραία γραφή και κάποια γεγονότα σχετικά με τους εβραίους.
Η εβραια νύφη πίστεψα ότι θα διάβαζα ένα λογοτεχνικό ιστορικό βιβλίο. Το πήρα και το έβαλα στη βιβλιοθήκη μου περιμένοντας την σειρά του.
Εχτές αποφάσισα να το ξεκινήσω, διάβασα το οπισθόφυλλο και ενθουσιάστηκα..
Ξεκινά δυναμικά.
Έχει πολθ όμορφη λυρική, ωμή γραφή.
Μικρό σε σελίδες μα τόσο μπερδεμένο.
Ξεκινά με την Νίκη και μέσα του συνωστίζονται ένα σωρό άλλες ιστορίες ανθρώπων.
Αληθινές, ψεύτικες δε ξέρω.
Εκτός από το ότι μερικά γεγονότα μου φάνηκαν ενδιαφέροντα τίποτε άλλο δε μου άρεσε σε αυτό το βιβλίο
Μερικές φορές οι ιστορίες έπεφταν η μια πάνω στην άλλη και δε είχε συνοχή. Διάβαζα 2 Και 3 φορές κάποια σημεία για να κατανοήσω ποιος ήρωας μπερδεύτηκε που.
Ενώ το οπισθόφυλλο μιλά για την Νίκη που ψάχνει το παρελθόν του πατέρα της στην κατοχική εποχή ξαφνικά αυτο σταματά και μιλά ο αφηγητής για τη δική του ζωή και των οικείων του. Είναι ας πούμε σαν ένα λεύκωμα με ιστορίες ανθρώπων που έχουν περάσει από την ζωή του αφηγητή και της Νίκης.
Αυτό τίποτα ενδιαφέρον εκτός από την ωραία γραφή και κάποια γεγονότα σχετικά με τους εβραίους.
November 19, 2019
Ανακατεύει πολλά διαφορετικά πράγματα, με αποτέλεσμα να μην εμβαθύνει σε κανένα, αλλά να τα αγγίζει ίσα ίσα... κάπως επιδερμικά. Ένιωσα σαν να εκβιάζει κάπως την αναγνωστική μου εύνοια. Ένα σκοτεινό βιβλίο, πάντως. Θέλω να γράψω κι άλλα, αλλά θα σταματήσω εδώ.
August 21, 2023
Ευρηματικό! Με οικονομία λόγου και εικόνων κατάφερε να μιλήσει για τόσο πολλά θέματα και να διεισδύσει βαθιά σε καθένα από αυτά. Μου άρεσε πολύ!
June 21, 2025
Δυστυχώς, ενω ξεκινάει δυναμικά και με τρομερά ενδιαφέρουσα γραφή, το βιβλιο καταπιάνεται με πολλα διαφορετικά - και "μεγάλα" θέματα (Εβραίοι, πυρκαγιά στην Ηλεία, νευρική ανορεξία, μη συμφιλίωση με το παρελθόν) σε πολύ μικρη έκταση, με αποτέλεσμα να μην αναπτύξει ουσιαστικά κανένα. Το μπλεξιμο δε των ιστοριών είχε ως αποτέλεσμα σε πολλά σημεία να μην καταλαβαίνεις σε ποια ιστορία αναφέρεται ο συγγραφέας.
March 25, 2021
Συμπαθητικό με ορισμένες ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τις διώξεις κατά των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη.
'Εγώ, στον μεγάλο, μία συμβουλή έδωσα: Αγόρι μου, να μην είσαι η βίδα που γυρίζει, αλλά το κατσαβίδι που τη βιδώνει. Κι αν δεν το μπορείς αυτό, τουλάχιστον προσπάθησε να είσαι μία βίδα ελαττωματική, που πάντα θα φεύγει από τη θέση της.'
'Εγώ, στον μεγάλο, μία συμβουλή έδωσα: Αγόρι μου, να μην είσαι η βίδα που γυρίζει, αλλά το κατσαβίδι που τη βιδώνει. Κι αν δεν το μπορείς αυτό, τουλάχιστον προσπάθησε να είσαι μία βίδα ελαττωματική, που πάντα θα φεύγει από τη θέση της.'
July 5, 2022
Καλό είναι αλλά μάλλον περίμενα κάτι περισσότερο. Μου έδωσε την εντύπωση ότι άνοιξε πολλά θέματα (λίγο αντισημιτισμό, λίγο άλυτα θέματα με τους πατεράδες, λίγο εμφύλιο, λίγο ανορεξία) τα οποία μάλλον δεν έκλεισε ή δεν έκλεισε όπως έπρεπε. Η γραφή του πάντως ήταν καλή και διαβάζεται πολύ άνετα.
February 2, 2019
Απο τον Ελληνικό Κύκλο Βιβλιόφιλων Λονδίνου. Για περισσότερες πληροφορίες, συναντήσεις κτλ επισκεφτείτε την σελίδα τους στο Facebook
Περισσότερες βιβλιοκριτικές εδώ
Περισσότερες βιβλιοκριτικές εδώ
December 10, 2017
Βιβλίο λίγο κάτω του μετρίου κατά την ταπεινή μου γνώμη.Ο τίτλος του βιβλίου επιλέχθηκε από ένα πίνακα ζωγραφικής του Ρέμπραντ.Μια ιστορία που τις εναλλαγές των αφηγήσεων προσώπων σε μπερδεύει.Έχει σαν φόντο την μεταπολεμική Ιστορία.Κάνει αναφορές στα γεγονότα των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και στην ροή της ιστορίας υπάρχει και η ανορεξική ηρωίδα που διάφορα γεγονότα στιγμάτισαν τον ψυχισμό της.Είναι το τρίτο βιβλίο από μια άτυπη τριλογία όπως αναφέρεται και που δεν το γνώριζα.
Displaying 1 - 18 of 18 reviews