What do you think?
Rate this book
Ο ύπνος των χιλίων ημερών
Αν ο Σπύρος δεν είχε ξενυχτήσει το προηγούμενο βράδυ, αν είχε ακούσει το ξυπνητήρι του στις οκτώ, αν είχε τα απαραίτητα πέντε λεπτά στη διάθεσή του για να ελέγξει τα μηνύματα στον υπολογιστή και να δει ότι το ραντεβού των δέκα είχε μετατεθεί κατά μία ώρα αργότερα, δε θα είχε χάσει τη ζωή του. Τουλάχιστον, όπως αντιλαμβάνεται ο περισσότερος κόσμος την έννοια της ζωής! Ο Σπύρος Παπαγιάννης, στις δέκα παρά τέταρτο το πρωί της 23ης Μαρτίου 2005, έπαψε να υπάρχει. Για τρία ολόκληρα χρόνια! Η Μαρίνα Αγγελή, αδικημένη από τη φύση και τη ζωή, το απόγευμα της 23ης Μαρτίου 2005, ανακάλυψε ένα σημαντικό λόγο για να συνεχίσει να ζει. Η Ιωάννα και ο Αντώνης Δαμήρας, ευτυχισμένοι στα πενήντα τους, βρίσκονται μπλεγμένοι σε γεγονότα που τους ανατρέπουν τη ζωή. Και η Καίτη Καραπάνου, η όμορφη αρραβωνιαστικιά του Σπύρου, περιμένει το θαύμα που θα τον φέρει πάλι στην αγκαλιά της. Το πέρασμα του Σπύρου Παπαγιάννη στη ζώνη της ανυπαρξίας συμπαρασύρει τέσσερις ανθρώπους των οποίων η ζωή ανατρέπεται. Ανυποψίαστοι, μπλέκονται στον ιστό που η μοίρα θα υφάνει με άξονα τον Σπύρο, τον άνθρωπο που υπάρχει χωρίς να ζει. Παιχνίδια, καπρίτσια, μυστικά που περιμένουν πίσω από τις κλειστές κουρτίνες του μυαλού. Και κάπου πιο μακριά η ευτυχία παραμονεύει κι αυτή υπομονετικά…
480 pages, Paperback
First published April 18, 2013
2 people are currently reading
27 people want to read
About the author
Νικόλ-Άννα Μανιάτη
13 books41 followersΗ Νικόλ-Άννα Μανιάτη γεννήθηκε στην Κύπρο όπου και έζησε τα παιδικά της χρόνια. Σε πολύ νεαρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένειά της στο Λονδίνο. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία και είναι κάτοχος Β.Α., P.G.C.E και Μ.Α. Ολοκλήρωσε επίσης σπουδές νοσηλευτικής τριετούς φοίτησης στο King Edward Memorial Hospital. Το 1978 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου αρχικά εργάστηκε ως καθηγήτρια Αγγλικών, ενώ λίγα χρόνια αργότερα άνοιξε δικό της Κέντρο Ξένων Γλωσσών, το οποίο διηύθυνε επί 18 χρόνια. Στο διάστημα αυτό εξέδωσε με επιτυχία τέσσερα εκπαιδευτικά βιβλία, τρία από τα οποία εγκρίθηκαν από το Υπουργείο Παιδείας. Το τέταρτο κυκλοφόρησε από το διεθνή εκδοτικό οίκο "Longman". Υπήρξε επίσης εισηγήτρια εκπαιδευτικών σεμιναρίων και ενεργό μέλος των εξετάσεων ξενόγλωσσης παιδείας. Στο ενεργητικό της περιλαμβάνονται και πολλές δημοσιεύσεις εκπαιδευτικών άρθρων.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
August 30, 2018
Η αλήθεια είναι ότι σε παρασύρει η διήγηση. Και αυτό είναι μόνο. Ξεκινά με την πεζή ιστορία του Σπύρου που θυμίζει λίγο ελληνική ασπρόμαυρη ταινία, το παιδί του λαού. Λογιστής που προσπαθεί να μαζέψει λεφτουδάκια για να ανοίξει το δικό του γραφείο, ζει με τη μανούλα του Ολυμπία, που του σιδερώνει τα ρουχαλάκια, βγαίνει με το κορίτσι του την Καίτη που περιμένει υπομονετικά να πιαστεί ο Σπύρος κι όταν πάνε καλά οι δουλίτσες βγαίνουν οι 3 τους σε καμιά ταβερνίτσα…Μια μέρα, όμως, αυτά θα αλλάξουν οριστικά και αμετάκλητα.
Ταυτόχρονα σε μια άλλη γωνιά της Αθήνας, υπάρχει η νοσοκόμα της εντατικής, η Μαρίνα η οποία είναι έτοιμη να βάλει τέλος στη ζωή της μετά από 3 μακροχρόνιες σχέσεις με άντρες που την εκμεταλλεύτηκαν και δεν την αγάπησαν. Πολύ καλό κορίτσι αλλά έχει αυτό που λέμε το μαλακομαγνήτη. Όλοι οι παραπάνω θα συναντηθούν επειδή το θέλει η μοίρα και θα εμπλακούν ποικίλλως…
Ξαφνικά, μετατοπίζεται το ενδιαφέρον και κεντρικό θέμα αναλαμβάνουν οι δευτεραγωνιστές του πρώτου μέρους του βιβλίου με τέτοιο τρόπο που αναρωτιέσαι αν διαβάζεις το ίδιο βιβλίο. Βέβαια δε φαίνεται να είναι αυτός ο σκοπός γιατί στο τέλος γίνονται όλοι ένας ωραίος αχταρμάς.
To πρόβλημα για μένα ήταν ότι τελικά δεν κατάλαβα τι ήθελε να τονίσει η συγγραφέας. Εκεί που πήγαινε ήταν σα να έχασε το δρόμο της μόλις τον βρήκε ο Σπύρος. Πολύ καλό σενάριο για τούρκικο σήριαλ. Τελικά τα είχε όλα.
Ταυτόχρονα σε μια άλλη γωνιά της Αθήνας, υπάρχει η νοσοκόμα της εντατικής, η Μαρίνα η οποία είναι έτοιμη να βάλει τέλος στη ζωή της μετά από 3 μακροχρόνιες σχέσεις με άντρες που την εκμεταλλεύτηκαν και δεν την αγάπησαν. Πολύ καλό κορίτσι αλλά έχει αυτό που λέμε το μαλακομαγνήτη. Όλοι οι παραπάνω θα συναντηθούν επειδή το θέλει η μοίρα και θα εμπλακούν ποικίλλως…
Ξαφνικά, μετατοπίζεται το ενδιαφέρον και κεντρικό θέμα αναλαμβάνουν οι δευτεραγωνιστές του πρώτου μέρους του βιβλίου με τέτοιο τρόπο που αναρωτιέσαι αν διαβάζεις το ίδιο βιβλίο. Βέβαια δε φαίνεται να είναι αυτός ο σκοπός γιατί στο τέλος γίνονται όλοι ένας ωραίος αχταρμάς.
To πρόβλημα για μένα ήταν ότι τελικά δεν κατάλαβα τι ήθελε να τονίσει η συγγραφέας. Εκεί που πήγαινε ήταν σα να έχασε το δρόμο της μόλις τον βρήκε ο Σπύρος. Πολύ καλό σενάριο για τούρκικο σήριαλ. Τελικά τα είχε όλα.
February 3, 2016
Πραγματικά κρίμα.... Το θέμα ήταν υπέροχο, είναι ένα θέμα που απασχολεί πολλές οικογένειες και όχι μόνο. Έχει βασιστεί ολόκληρη επιστήμη πάνω σε αυτή την κατάσταση του μυαλού. Παρολαυτά η συγγραφέας (για μένα τουλάχιστον) δεν το ανέπτυξε όπως έπρεπε. Ίσως επειδή ήθελε να επιγκεντρωθεί στην ψυχοσύνθεση της Νοσηλεύτριας που στην ουσία με κούρασε κιόλας όπως με κούρασε και με τσάντισε ότι στο τέλος κάθε κεφαλαίου με προειδοποιούσε για το τι θα γίνει. Με αυτό το τρόπο δεν είχα αγωνία για το τι θα διαβάσω παρακάτω.
July 18, 2014
Κοντεύω τρία χρόνια που άρχισα να διαβάζω πιο συστηματικά βιβλία λογοτεχνίας και όλη αυτή τη διαδικασία την κάνω για να προλαβαίνω δυνητικούς αγοραστές τι να αποφύγουν, τι να διαβάσουν, τι να ξεφυλλίσουν. Έχω συναντήσει διαμαντάκια, έχω συναντήσει εκτρώματα, έχω συναντήσει πολλά. Και όταν γράφω αρνητικά για ένα βιβλίο δε σημαίνει ότι κάποιος άλλος δε θα το αγαπήσει, ούτε κι αν "εκθειάζω" ένα βιβλίο θα το λατρέψουν όλοι. Beauty is in the eye of the beholder όπως λένε και οι ξένοι. Ακριβώς όμως αυτός ο όγκος των βιβλίων που περνά από τα χέρια μου (και τα μάτια μου) αρχίζει να εγείρει κάποιες απαιτήσεις από μένα κι ένα βιβλίο που για μένα είναι το νιοστό μου και για κάποιον άλλον το πρώτο του ή το δέκατό του ίσως να τον συντροφέψει περισσότερο ή καλύτερα.
Αυτά δεν τα γράφω ως επεξήγηση ή δικαιολόγηση. Άλλωστε όλες μου οι παρουσιάσεις είναι διαθέσιμες για όποιον θέλει να τις διαβάσει και να καταλάβει τον τρόπο σκέψης μου που διαμορφώθηκε με το πέρασμα του χρόνου και των βιβλίων. Στο συγκεκριμένο βιβλίο ομολογώ ότι μου γεννήθηκαν συναισθήματα πρωτόγνωρα κι ας μην είναι καλογραμμένο. Ο τρόπος γραφής είναι πολύ απλός (σχεδόν απλουστευτικός), ό,τι συμβαίνει στους ήρωες πρέπει με το ζόρι να δικαιολογηθεί (π. χ. το ερωτικό παρελθόν της Μαρίνας ή το εργασιακό παρελθόν του Σπύρου κλπ.) και μάλιστα από την αρχή του βιβλίου, μονοδιάστατα, δεν εντάσσεται δηλαδή τμηματικά στη ροή του κειμένου, να υπάρξει κάποια αλλαγή, κάποια ανατροπή, κάτι.
Το βιβλίο ομολογώ ότι το ξεφύλισσα, το διάβασα στα πεταχτά και δυστυχώς με αυτόν τον τρόπο παρακολουθείται εξίσου άνετα με το αν το διαβάζατε κανονικά. Παρέλειψα μακροσκελείς συζητήσεις, εκτενείς τρόπους σκέψης, περιγραφές που δε χρειάζονται και βαραίνουν την εξέλιξη του μύθου κλπ. Πολλές σελίδες, πολλές λέξεις και σύντομα το ενδιαφέρον χάνεται. Έτσι, δε θα ασχολιόμουν καν με το βιβλίο αν δε μου γεννούσε τα συναισθήματα που ανέφερα ανωτέρω.
Παρ' όλο που η συγγραφέας φαντάζομαι ότι έχει τη δυνατότητα να καθηλώσει τον αναγνώστη κι όχι απλά να τον κρατήσει (άλλωστε τα Κομμένα λουλούδια είναι ένα βιβλίο που μου τράβηξε την προσοχή κι ελπίζω να το διαβάσω κάποια στιγμή) η αφηγηματική της δυναμική και το γενικότερο υφολογικό της δεν τη βοηθάει. Θα κρατήσω δύο θετικά στοιχεία: η πλοκή δε μένει μόνο στην ερωτική ιστορία που εξυφαίνεται διακριτικά μεταξύ του Σπύρου και της Μαρίνας αλλά μπλέκεται κι ένας άλλος παράγοντας: η τρέλα της Ιωάννας, που μες στον παραλογισμό της αντιμετωπίζει το παιδί της Καίτης και του Σπύρου ως δικό της και φτάνει στο σημείο να το απαγάγει (τα βαθύτερα αίτια αυτής της κίνησης, αν και παρατραβηγμένα και από την αρχή προβλέψιμα, μπορείτε να τα διαβάσετε στο βιβλίο). Η αγωνία της μάνας, η αναστάτωση που φέρνει η απαγωγή του παιδιού σε μια οικογένεια, το τέλεια στημένο σχέδιο της απαγωγής και η λύση του δράματος ήταν πράγματα που δεν έχω συναντήσει προσώρας σε ελληνική λογοτεχνία και ομολογώ ότι μου έκαναν αίσθηση. Συμπάθησα την Καίτη, ήμουν δίπλα της στην αγωνία της, ασχολήθηκα περισσότερο μαζί της. Για φανταστείτε αυτά τα αισθήματα να προκαλούνται από έναν τελείως διαφορετικό τρόπο γραφής από αυτόν που διάλεξε η συγγραφέας!
Σε γενικές γραμμές έχουμε ένα κείμενο που ρέει, με πλατείς διαλόγους και διεξοδικές αναλύσεις, όμως θα επιμείνω ότι γεννάει ωραία συναισθήματα και ίσως βρει φανατικούς αναγνώστες.
Αυτά δεν τα γράφω ως επεξήγηση ή δικαιολόγηση. Άλλωστε όλες μου οι παρουσιάσεις είναι διαθέσιμες για όποιον θέλει να τις διαβάσει και να καταλάβει τον τρόπο σκέψης μου που διαμορφώθηκε με το πέρασμα του χρόνου και των βιβλίων. Στο συγκεκριμένο βιβλίο ομολογώ ότι μου γεννήθηκαν συναισθήματα πρωτόγνωρα κι ας μην είναι καλογραμμένο. Ο τρόπος γραφής είναι πολύ απλός (σχεδόν απλουστευτικός), ό,τι συμβαίνει στους ήρωες πρέπει με το ζόρι να δικαιολογηθεί (π. χ. το ερωτικό παρελθόν της Μαρίνας ή το εργασιακό παρελθόν του Σπύρου κλπ.) και μάλιστα από την αρχή του βιβλίου, μονοδιάστατα, δεν εντάσσεται δηλαδή τμηματικά στη ροή του κειμένου, να υπάρξει κάποια αλλαγή, κάποια ανατροπή, κάτι.
Το βιβλίο ομολογώ ότι το ξεφύλισσα, το διάβασα στα πεταχτά και δυστυχώς με αυτόν τον τρόπο παρακολουθείται εξίσου άνετα με το αν το διαβάζατε κανονικά. Παρέλειψα μακροσκελείς συζητήσεις, εκτενείς τρόπους σκέψης, περιγραφές που δε χρειάζονται και βαραίνουν την εξέλιξη του μύθου κλπ. Πολλές σελίδες, πολλές λέξεις και σύντομα το ενδιαφέρον χάνεται. Έτσι, δε θα ασχολιόμουν καν με το βιβλίο αν δε μου γεννούσε τα συναισθήματα που ανέφερα ανωτέρω.
Παρ' όλο που η συγγραφέας φαντάζομαι ότι έχει τη δυνατότητα να καθηλώσει τον αναγνώστη κι όχι απλά να τον κρατήσει (άλλωστε τα Κομμένα λουλούδια είναι ένα βιβλίο που μου τράβηξε την προσοχή κι ελπίζω να το διαβάσω κάποια στιγμή) η αφηγηματική της δυναμική και το γενικότερο υφολογικό της δεν τη βοηθάει. Θα κρατήσω δύο θετικά στοιχεία: η πλοκή δε μένει μόνο στην ερωτική ιστορία που εξυφαίνεται διακριτικά μεταξύ του Σπύρου και της Μαρίνας αλλά μπλέκεται κι ένας άλλος παράγοντας: η τρέλα της Ιωάννας, που μες στον παραλογισμό της αντιμετωπίζει το παιδί της Καίτης και του Σπύρου ως δικό της και φτάνει στο σημείο να το απαγάγει (τα βαθύτερα αίτια αυτής της κίνησης, αν και παρατραβηγμένα και από την αρχή προβλέψιμα, μπορείτε να τα διαβάσετε στο βιβλίο). Η αγωνία της μάνας, η αναστάτωση που φέρνει η απαγωγή του παιδιού σε μια οικογένεια, το τέλεια στημένο σχέδιο της απαγωγής και η λύση του δράματος ήταν πράγματα που δεν έχω συναντήσει προσώρας σε ελληνική λογοτεχνία και ομολογώ ότι μου έκαναν αίσθηση. Συμπάθησα την Καίτη, ήμουν δίπλα της στην αγωνία της, ασχολήθηκα περισσότερο μαζί της. Για φανταστείτε αυτά τα αισθήματα να προκαλούνται από έναν τελείως διαφορετικό τρόπο γραφής από αυτόν που διάλεξε η συγγραφέας!
Σε γενικές γραμμές έχουμε ένα κείμενο που ρέει, με πλατείς διαλόγους και διεξοδικές αναλύσεις, όμως θα επιμείνω ότι γεννάει ωραία συναισθήματα και ίσως βρει φανατικούς αναγνώστες.
July 16, 2013
Ένα βιβλίο γεμάτο δυνατά και πρωτόγνωρα συναισθήματα. Το βασικό του θέμα είναι ασυνήθιστο, αλλά παρουσιάζεται με πολύ ωραίο τρόπο και βάζει τον αναγνώστη στη διαδικασία να προβληματιστεί. Τι θα έκανε στη θέση της μάνας, της αρραβωνιαστικιάς, του ίδιου του ασθενούς; Και μετά υπάρχει και η περίπτωση της γυναίκας που δεν έχει κάνει παιδιά και έχει αυτόν τον καημό. Είναι άραγε τόσο σπάνια η αντίδρασή της και η μετέπειτα συμπεριφορά της; Πόσο κοντά στην τρέλα είμαστε άραγε...;
June 12, 2013
'Ενα βιβλίο πλούσιο σε συναισθήματα, σκέψεις και εικόνες..Με έντονους προβληματισμούς, μας βάζει σε σκέψεις...Η γραφή της κας Μανιάτη, είναι ιδιαίτερη..Κάθε φορά καταφέρνει να μας κάνει να ταυτιζόμαστε με τους ήρωες των βιβλίων της...Συγκλονιστικό βιβλίο!!! Μπράβο!!!!
August 10, 2022
Μου αρέσει πολύ η γραφή της Μανιάτη και το συγκεκριμένο βιβλίο θίγει θέματα μοναδικά, όπως το ιατρικό κώμα 3 χρόνων, τον "Ύπνο των Χιλίων Ημερών", τη μεταφυσική διάσταση του κωματος, τη μοναξιά των ανθρώπων, τις γυναίκες που αποφασίζουν να κρατήσουν και να μεγαλώσουν μόνες τους ένα παιδί που ήταν ας πούμε 'ατυχημα' ενός one night stand ενώ βρισκόταν ήδη σε μία σοβαρή σχέση και τη ψυχιατρική ασθένεια μιας γυναίκας που ήθελε να γίνει μάνα κλέβοντας ένα ξένο παιδί. Για μένα είναι πολύ ωραία θέματα δεμένα μεταξύ τους με φοβερή πλοκή!
March 11, 2016
Είναι το δεύτερο βιβλίο της Νικόλ Άννας Μανιάτη που διαβάζω μετά τον Έκπτωτο Άγγελο που με ενδιέφερε πολύ το θέμα του. Στην περίπτωση του μυθιστορήματος "Ο Ύπνος των Χιλίων Ημερών" μιλάμε για μία ιστορία που ενώ φαίνεται αρχικά πως αφορά έναν άνθρωπο, τον Σπύρο, και περιστρέφεται γύρω από αυτόν, τελικά διαπιστώνει ο αναγνώστης πως διαβάζει την ιστορία και την εξέλιξη της ζωής πολλών άλλων. Έτσι λοιπόν γνωρίζουμε την πορεία της Μαρίνας, της Καίτης, του Αντώνη και της Ιωάννας που άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο συνδέονται με τον αρχικό ήρωα.
Το ξαφνικό ατύχημα του Σπύρου και η μετάπτωσή του σε κωματώδη κατάσταση αποτελεί την αρχή της αλλαγής της ζωής όλων. Εκεί η συγγραφέας επιλέγει από τη μία να περιγράφει τις αντιδράσεις των οικείων του και τον αγώνα τους για την αποκατάσταση του Σπύρου, και από την άλλη τοποθετεί τον ίδιο μέσα σε ένα άυλο περιβάλλον όπου κυριαρχούν χρώματα και συναισθήματα να προσπαθεί να κατανοήσει τι του συμβαίνει. Αναμφισβήτητα πρωτότυπη αυτή η σύλληψη από τη συγγραφέα καθώς ξεφεύγει από την υλική υπόσταση του ανθρώπου και καταπιάνεται με την ψυχή του και τα ταξίδια που κάνει ο εγκέφαλος όσο το σώμα δεν υπακούει σε κανένα άλλο εξωτερικό ερέθισμα.
Κάποια στιγμή ο Σπύρος συνέρχεται από το κώμα, αλλά φυσικά δεν είναι ο ίδιος. Στο μεταξύ έχει μπει στη ζωή του η Μαρίνα, η αφοσιωμένη νοσηλεύτρια που έχει βρει το νόημα της ζωής στην αποκατάσταση της ιδιαίτερης περίπτωσης του Σπύρου. Εκεί, και κατά την άποψη μου πολύ σωστά, η συγγραφέας δεν πέφτει στην παγίδα της δημιουργίας μίας ερωτικής ιστορίας μεταξύ τους, αλλά εξαντλεί στο χαρακτήρα της Μαρίνας την αφοσίωση της στον ίδιο και στη μητέρα του. Είναι αυτή που διαπιστώνει το νέο ταλέντο που έχει αναπτύξει ο Σπύρος μέσω της ζωγραφικής και αυτή που αναλαμβάνει την ένταξη του Σπύρου στη ζωή μέσω των δημιουργιών του.
Το έργο όμως δεν είναι μονοσήμαντο. Παράλληλα εξελίσσεται και μία άλλη κατάσταση που αφορά την πρώην αρραβωνιαστικιά του Σπύρου, την Καίτη, και το παιδί της το οποίο απέκτησε, αρχικά, άγνωστο πως... Εξ αρχής δεν αφήνεται να εννοηθεί από τον αναγνώστη πως είναι του Σπύρου, κάτι που προκαλεί ενδιαφέρον. Η υπόθεση της απαγωγής του μικρού Χρήστου από την πελάτισσα της Καίτης, Ιωάννα, πραγματικά συγκλονίζει. Σε εκείνο το σημείο το ενδιαφέρον του αναγνώστη φεύγει πια από τον Σπύρο και εστιάζεται στην εξέλιξη της υπόθεσης της απαγωγής. Η περιγραφή με την οποία έγινε και ο τρόπος με τον οποίο το παιδί κλονίστηκε για την αγάπη της μητέρας του είναι κάτι που πραγματικά γεννά πρωτόγνωρα συναισθήματα. Ο αναγνώστης δεν ξέρει τι να περιμένει καθώς σε εκείνο το σημείο η ιστορία δεν είναι καθόλου προβλέψιμη. Βλέποντας πως η Ιωάννα μεταπίπτει σε μία κατάσταση ψυχικής διαταραχής, ο αναγνώστης φοβάται για το χειρότερο.
Το τέλος του μυθιστορήματος είναι γλυκόπικρο. Ναι μεν αποκαθίσταται μία ισορροπία στη ζωή του κάθε ήρωα, από την άλλη όμως διαβλέπει κανείς πως κάτι έχει μείνει ανολοκλήρωτο... Αλλά έτσι δεν γίνεται και στην πραγματική ζωή σε πολλές περιπτώσεις;
Θεωρώ πως η συγγραφέας, η Νικόλ Άννα Μανιάτη, έχει ένα τρόπο γραφής απλό και κατανοητό. Αποφεύγει τις πομπώδεις περιγραφές και τα περιττά ευφυολογήματα, κάτι που όμως δεν την εμποδίζει να δημιουργεί δραματική ατμόσφαιρα. Ο ρεαλισμός στην περιγραφή της είναι, κατά τη γνώμη μου, αυτό που τελικά καθηλώνει τον αναγνώστη.
Το ξαφνικό ατύχημα του Σπύρου και η μετάπτωσή του σε κωματώδη κατάσταση αποτελεί την αρχή της αλλαγής της ζωής όλων. Εκεί η συγγραφέας επιλέγει από τη μία να περιγράφει τις αντιδράσεις των οικείων του και τον αγώνα τους για την αποκατάσταση του Σπύρου, και από την άλλη τοποθετεί τον ίδιο μέσα σε ένα άυλο περιβάλλον όπου κυριαρχούν χρώματα και συναισθήματα να προσπαθεί να κατανοήσει τι του συμβαίνει. Αναμφισβήτητα πρωτότυπη αυτή η σύλληψη από τη συγγραφέα καθώς ξεφεύγει από την υλική υπόσταση του ανθρώπου και καταπιάνεται με την ψυχή του και τα ταξίδια που κάνει ο εγκέφαλος όσο το σώμα δεν υπακούει σε κανένα άλλο εξωτερικό ερέθισμα.
Κάποια στιγμή ο Σπύρος συνέρχεται από το κώμα, αλλά φυσικά δεν είναι ο ίδιος. Στο μεταξύ έχει μπει στη ζωή του η Μαρίνα, η αφοσιωμένη νοσηλεύτρια που έχει βρει το νόημα της ζωής στην αποκατάσταση της ιδιαίτερης περίπτωσης του Σπύρου. Εκεί, και κατά την άποψη μου πολύ σωστά, η συγγραφέας δεν πέφτει στην παγίδα της δημιουργίας μίας ερωτικής ιστορίας μεταξύ τους, αλλά εξαντλεί στο χαρακτήρα της Μαρίνας την αφοσίωση της στον ίδιο και στη μητέρα του. Είναι αυτή που διαπιστώνει το νέο ταλέντο που έχει αναπτύξει ο Σπύρος μέσω της ζωγραφικής και αυτή που αναλαμβάνει την ένταξη του Σπύρου στη ζωή μέσω των δημιουργιών του.
Το έργο όμως δεν είναι μονοσήμαντο. Παράλληλα εξελίσσεται και μία άλλη κατάσταση που αφορά την πρώην αρραβωνιαστικιά του Σπύρου, την Καίτη, και το παιδί της το οποίο απέκτησε, αρχικά, άγνωστο πως... Εξ αρχής δεν αφήνεται να εννοηθεί από τον αναγνώστη πως είναι του Σπύρου, κάτι που προκαλεί ενδιαφέρον. Η υπόθεση της απαγωγής του μικρού Χρήστου από την πελάτισσα της Καίτης, Ιωάννα, πραγματικά συγκλονίζει. Σε εκείνο το σημείο το ενδιαφέρον του αναγνώστη φεύγει πια από τον Σπύρο και εστιάζεται στην εξέλιξη της υπόθεσης της απαγωγής. Η περιγραφή με την οποία έγινε και ο τρόπος με τον οποίο το παιδί κλονίστηκε για την αγάπη της μητέρας του είναι κάτι που πραγματικά γεννά πρωτόγνωρα συναισθήματα. Ο αναγνώστης δεν ξέρει τι να περιμένει καθώς σε εκείνο το σημείο η ιστορία δεν είναι καθόλου προβλέψιμη. Βλέποντας πως η Ιωάννα μεταπίπτει σε μία κατάσταση ψυχικής διαταραχής, ο αναγνώστης φοβάται για το χειρότερο.
Το τέλος του μυθιστορήματος είναι γλυκόπικρο. Ναι μεν αποκαθίσταται μία ισορροπία στη ζωή του κάθε ήρωα, από την άλλη όμως διαβλέπει κανείς πως κάτι έχει μείνει ανολοκλήρωτο... Αλλά έτσι δεν γίνεται και στην πραγματική ζωή σε πολλές περιπτώσεις;
Θεωρώ πως η συγγραφέας, η Νικόλ Άννα Μανιάτη, έχει ένα τρόπο γραφής απλό και κατανοητό. Αποφεύγει τις πομπώδεις περιγραφές και τα περιττά ευφυολογήματα, κάτι που όμως δεν την εμποδίζει να δημιουργεί δραματική ατμόσφαιρα. Ο ρεαλισμός στην περιγραφή της είναι, κατά τη γνώμη μου, αυτό που τελικά καθηλώνει τον αναγνώστη.
April 12, 2014
Ένα κοινωνικό,συγκινητικό και απολαυστικό βιβλίο χωρίς να κουράζει .Κατάθεση ψυχής το συγκεκριμένο μυθιστόρημα γεμάτο από συναισθήματα και απρόβλεπτες καταστάσεις.Η γνωστή υπέροχη γραφή και η ικανότητα της έκφρασης της κυρίας Μανιάτη που σε συναρπάζει με τις καταπληκτικές και έντονες περιγραφές δημιουργώντας στον αναγνώστη πολλές εικόνες.Ενα ταξείδι μακρινό και επίπονο στο βάθος της ψυχής και του νου (αλήθεια τι πολλά κρύβει!)που μερικές φορές δεν έχει τον γυρισμό που επιθυμεί ο καθένας ώστε να νιώσει την αγαλλίαση και την λύτρωση.Η συγγραφέας για άλλη μια φορά με τις εμπνεύσεις της και τις ευαισθησίες της μας έφερε αντιμέτωπους με τους διάφορους προβληματισμούς.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews