De vrienden George en Dennis zouden het leven vieren. Maar dan verongelukt Dennis onder onduidelijke omstandigheden. Noortje, zijn dochter, is vier. Jaren later beseft Noortje hoe weinig ze van haar vader weet en duikt ze in zijn verleden. Met hulp van de mensen die ze vindt op haar zoektocht een drieënnegentigjarige pianolerares en de man van de sterrenwacht die zijn demente moeder de oerknaltheorie uitlegt leert ze zich met het leven te verzoenen. George probeert intussen een antwoord te vinden op de vraag of Dennis dood wel een ongeluk was. De sterren stil is een aangrijpende roman over de manier waarop mensen de dood van een geliefde een plaats geven in hun bestaan.
Born in Eindhoven, learned to walk and talk in Accra, went to school in Eindhoven, got an MA in Musicology in Utrecht, lived and worked in Vienna, London and Amsterdam. Currently working on the final part of 'De verborgen universiteit' and hatching new ideas, ranging from Victorian London to contemporary Holland. Stargazer, absinthe-lover and restless spirit.
Soms lees je een boek dat je zo raakt dat het helemaal voor je gaat leven. Het hoofdpersoon Dennis speelt de rode draad door dit hele verhaal. We leren Dennis kennen door de ogen van twee andere hoofdpersonen, zijn dochter Noortje en zijn beste vriend George. George wordt gevolgd in zijn eigen verhaallijn Het Waterpeil van de dood, hierin haalt hij herinneringen op aan Dennis en leren wij zo de man kennen die hij was, zijn passies en zijn eigenaardigheden. In Vliegers en Parachutes volgen wij Noortje de dochter van Dennis, zij gaat opzoek naar wie haar vader nou eigenlijk was omdat zij haar vader vrij jong verloren is. Tijdens deze reis leren wij de hoofdpersoon via twee invalshoeken kennen. Ik noem Dennis de hoofdpersoon en niet Noortje of George omdat het hele verhaal in het teken staat in het leven van Dennis.
Het eerste boek van Natalie Koch dat ik las was haar debuut roman Streken, hierin vertelt zij heel mooi het verhaal van Cellist Arthur Bronkhorst en zijn protege Chrissie Pagett. Dit verhaal schilderende een mooi plaatje van Arthur’s midlife. De Sterrenstil vertelt dus het verhaal van Dennis uit het oogpunt van twee mensen.
De kracht van dit verhaal ligt in de feilloze manier dat Natalie schakelt tussen de volwassen George en de nog erg jonge Noortje. Allebei de oogpunten zijn zo mooi geschreven dat je met beide personen evenveel mee leeft. Ik leefde zelf ook mee door persoonlijke ervaring. Het is heel natuurlijk dat een kind opzoek gaat naar wie zijn/haar vader was. Natalie heeft hier heel goed op ingespeeld.
Als met de andere door Natalie Koch geschreven romans die ik gelezen heb heb ik lekker langzaam lezen genoten als ik De sterren stil las. Ik heb zoveel tijd genomen als ik wenste om een mooie woord of idee te studieren en met mijn levenservaringen te vergelijken en integreren of weigeren. En nogmaals als met de anderen als het einde naderde is langzamlezen onmogelijk geworden.
Het einde...moet men weer de tijd nemen om te denken. Natalie was niet op school die dag dat 'doe maar normaal' was onderwezen.
Wat een prachtig boek. Elke bladzijde weer word je geconfronteerd met ervaringen, herinneringen en gevoelens van een diepe jeugdvriendschap. En met het ontbreken van herinneringen bij een meisje van wie de vader overleed toen zij pas 4 jaar was. Ondanks de filosofische gedachten van de 2 hoofdpersonen die je af en toe aan het denken zetten, leest het boek als een trein.