Soms lees je een boek dat je zo raakt dat het helemaal voor je gaat leven. Het hoofdpersoon Dennis speelt de rode draad door dit hele verhaal. We leren Dennis kennen door de ogen van twee andere hoofdpersonen, zijn dochter Noortje en zijn beste vriend George. George wordt gevolgd in zijn eigen verhaallijn Het Waterpeil van de dood, hierin haalt hij herinneringen op aan Dennis en leren wij zo de man kennen die hij was, zijn passies en zijn eigenaardigheden. In Vliegers en Parachutes volgen wij Noortje de dochter van Dennis, zij gaat opzoek naar wie haar vader nou eigenlijk was omdat zij haar vader vrij jong verloren is. Tijdens deze reis leren wij de hoofdpersoon via twee invalshoeken kennen. Ik noem Dennis de hoofdpersoon en niet Noortje of George omdat het hele verhaal in het teken staat in het leven van Dennis.
Het eerste boek van Natalie Koch dat ik las was haar debuut roman Streken, hierin vertelt zij heel mooi het verhaal van Cellist Arthur Bronkhorst en zijn protege Chrissie Pagett. Dit verhaal schilderende een mooi plaatje van Arthur’s midlife. De Sterrenstil vertelt dus het verhaal van Dennis uit het oogpunt van twee mensen.
De kracht van dit verhaal ligt in de feilloze manier dat Natalie schakelt tussen de volwassen George en de nog erg jonge Noortje. Allebei de oogpunten zijn zo mooi geschreven dat je met beide personen evenveel mee leeft. Ik leefde zelf ook mee door persoonlijke ervaring. Het is heel natuurlijk dat een kind opzoek gaat naar wie zijn/haar vader was. Natalie heeft hier heel goed op ingespeeld.