Þegar allt var á heljarþröm í Ásgarði varð þrumuguðinn Þór að sækja mannsbarnið Eirík til aðstoðar, eins og segir frá í Ferð Eiríks til Ásgarðs og Ferð Eiríks til Jötunheima. Hér skilar hann drengnum aftur, fjölskyldunni til mikillar gleði en Eiríki sjálfum til sárrar gremju. Hann saknar ævintýranna sem hann lenti í með ásum og jötnum, hann saknar Ásgarðs og einherja, en mest af öllu saknar hann Þrúðar Þórsdóttur. Í vonlausri tilraun til að komast aftur til Ásgarðs kynnist Eiríkur Maríu. Í sameiningu uppgötva þau að ævintýrin í mannheimum geta líka fengið hárin til að rísa á höfðinu og að gömlu goðin eru nær en flesta grunar.
Baráttan við sverðið er sjálfstætt framhald fyrri bóka um Eirík, Ferð Eiríks til Ásgarðs og Ferð Eiríks til Jötunheima, sem notið hafa mikilla vinsælda víða um heim.
Lars-Henrik Olsen er en dansk forfatter. Hans skriver børne- og ungdoms- og voksenbøger og har skrevet om dyr og natur, Nordisk mytologi og historiske romaner.
Hér er búin til atburðarás sem virðist þjóna einum tilgangi, þeim að endursegja sögur úr norrænni goðafræði. Höfundur lætur sögupersónuna kasta fram brotum úr Hávamálum og jafnvel dróttkvæðum við flest tækifæri og segja hverjum sem ekki heyra vill sögur af goðum og jötnum. Auðvitað verður persónan, Eiríkur, jafn leiðinleg og raunveruleg persóna sem gerði ekki annað en troða sögum upp á viðmælendur sína og Hávamál verða hjákátleg í þessu samhengi. Maður spyr sig hvort nokkur geti orðið svona heilaþveginn og talað í myndlíkingum dróttkvæða eins og Eiríkur gerir, eftir bara 6 mánaða dvöl í framandi menningu? Þessi saga er tæpilega fyrir nokkurn mann sem þekkir til goðsagna okkar og fyrir þann sem hefur lesið Eddukvæði og Snorra Eddu er þetta vægast sagt leiðinleg endursögn, ekki síst vegna þess að þetta drepur sögunni sjálfri, þessari um Eirík og ástir hans og átök, á víð og dreif og lesandi týnist í orðaruglinu. Það er auðvitað göfugt markmið að vilja vekja áhuga ungs fólks á menningararfinum en kannski hefi verið góð leið að hafa sögurnar sjálfar í köflum aftan við aðalsöðguna og láta Eirík vitna í þær frekar en drepa alla úr leiðindum með sagnagleðinni sem dró úr framvindu og rakti upp fléttu aðalsögunnar. Einhver staðar sá ég að þessi síðari bók væri lélegri en sú fyrri, ég ákvað að lesa hana samt áður en hún færi á haugana og satt best að segja hefði ég aldrei náð að klára hana nema af því ég skautaði hratt og fimlega yfir og framhjá öllum endursögnunum. Höfundur má þó eiga eitt, honum tókst að ná upp örlítilli spennu í lokin og í kaflanum um ætt Völsunga náði hann sér á ágætis flug. Kannski vegan þess að þá var Óðinn málpípa hans en ekki Eiríkur. Óðinn var jú skáldaguð! Ég fann svo fyrri bókina í annari hillu, þarf að sjá hvort hún er skárri!
It feels like an expanded interlude, and it completely made me dislike the main character. Maybe that's the point, but it's not what I hoped for when I read it for my daughter. She was also pretty disenchanted with this book.
Viking slag på Læsø.. undskyld men var så skuffet over bogen. Da bog 1 opdagede jeg at jeg kunne læse og så fangede at jeg ikke kunne ligge bogen fra mig. Men måske burde jeg at læse bøgerne igen . Da det er ved at være 25år siden jeg læste dem.
Ikke så god som den første men stadig fantastisk. Indeholder en lang genfortælling af historien om Sigurd Fafnersbane, der dog adskiller sig noget fra f.eks. Tolkiens gendigtning i Sagnet om Sigurd og Gudrun. Det er super interessant at se de forskellige versioner. Og også ret sjovt at vi lige har set Django Unchained, der jo også har referencer til selvsamme myte :D
Bogen er meget anderledes end den første udgave. Bogen er skam meget bedre men i starten vidste jeg ikke at det var en ændret udgave og blev helt forvirret fordi der var så meget med som jeg ikke kunne huske.
Slutningen er bestemt ikke som jeg huskede det men er stadigvæk rigtig god
the second book of "Erik Menneskesønn". It might even be a bit better than the first book. There were no Norwegian translations, so I had to read it in Danish and it went great.