Далече от безумната тълпа. Кметът на Кастърбридж

by Thomas Hardy

An attractive book at a modest price ensures that everyone can share in this supreme literary inheritance. Two of Hardy's best works are included in this volume.

Genres: Classics, 19th Century

795 pages, Hardcover

First published January 1, 1874

About the author

Thomas Hardy, OM, was an English author of the naturalist movement, although in several poems he displays elements of the previous romantic and enlightenment periods of literature, such as his fascination with the supernatural. He regarded himself primarily as a poet and composed novels mainly for financial gain.

The bulk of his work, set mainly in the semi-fictional land of Wessex, delineates characters struggling against their passions and circumstances. Hardy's poetry, first published in his 50s, has come to be as well regarded as his novels, especially after The Movement of the 1950s and 1960s.

The term cliffhanger is considered to have originated with Thomas Hardy's serial novel A Pair of Blue Eyes in 1873. In the novel, Hardy chose to leave one of his protagonists, Knight, literally hanging off a cliff staring into the stony eyes of a trilobite embedded in the rock that has been dead for millions of years. This became the archetypal — and literal — cliff-hanger of Victorian prose.

Excerpted from Wikipedia.

Reviews

[Alexander Theofanidis · Rating 4 out of 5]

Παρά τη σχετική μου αλλεργία για τα "Omnibus" ή έστω την ταυτόχρονη παρουσία δύο έργων σε κοινό τόμο, δε μπόρεσα παρά να συμπαθήσω αυτή την όμορφη σκληρόδετη έκδοση των δύο έργων του Τόμας Χάρτνι, και λόγω μορφής και λόγω περιεχομένου. Τα έργα αυτά κυκλοφορούν και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Gutenberg και Καστανιώτη, σε καλές μεταφράσεις και με τα σχετικά τους επίμετρα, οπότε μπορείτε να τα αναζητήσετε και στην ελληνική βιβλιαγορά.


*** Far from the Madding Crowd ***

3,5 στρογγυλεύεται προς το 4 χάρη στη συγγένεια εξ αγχιστείας με το Δήμαρχο του Κάστερπριτς

Στο Κάστερμπριτζ (αγαπημένη περιοχή του Χάρντι για να αναπτύσσει τις ιστορίες του) έρωτες και πάθη ανάβουν και σβήσουν, σιγοκαίνε μέχρι να ξαναφουντώσουν ή κρατάνε με ασίγαστη φλόγα για χρόνια και εκτονώνονται με μια τελευταία έκρηξη.

Η Bathsheba Everdene γίνεται μήλον της έριδος μεταξύ τριών πολύ διαφορετικών αντρών, αλλά επειδή είναι αυτή που είναι (μια δυναμική και ανεξάρτητη γυναίκα που χρειάζεται οπωσδήποτε έναν άντρα) τους ταλαιπωρεί και τους τρεις.

Στο βιβλίο βλέπουμε να αναπτύσσονται μοτίβα που αργότερα εξελίχθηκαν σε κλισέ, ή αποτελούν κλισέ από γενέσεως (λογοτεχνικού αλλά όχι μόνο) κόσμου.

Α) Ο καλός και τίμιος άντρας που μπαίνει στο φρεντζόνι (και κλειδώνεται για να σαπίσει εκεί)
Β) Ο «ώριμος γκριζοκρόταφος» που ταλανίζεται από την σχεδόν παιδίσκη σε ένα εντελώς παιδιάστικο παιχνίδι της για να τον «τζιτζιρίσει» (χωρίς ποτέ να ενδιαφέρεται γι’ αυτόμ) και κατατρύχεται έκτοτε από την αδυναμία του να την αποκτήσει και,
Γ) λαστ butt νοτ ληστ, ο ανεύθυνος, φαύλος, γοητευτικός κορτάκιας που «είναι ζημιάρης και θα την καταστρέψει» και τον οποίο, φυσικά, σαν υπεύθυνη γυναίκα επιλέγει.

Ο Χάρντι χειρίζεται με μαεστρία τις δυναμικές αυτών των χαρακτήρων και τις μεταξύ τους αλληλεπιδράσεις (χωρίς να φτάνει στα ύψη που άγγιξε με το Δήμαρχο του Κάστερμπριτζ λίγα χρόνια αργότερα, ένα δήμαρχο σχεδόν τόσο ενδιαφέροντα όσο και ο Μπακογιάννης που τάιζε κάμπιες σε ζαρντινιέρες που κόστιζαν όσο ένα μικρό αυτοκίνητο και έβαφε τους δρόμους κόκκινους, ανατίναζε την Πανεπιστημίου κάθε τρεις και λίγο για να είναι οι Αθηνέζοι σε εγρήγορση και προσπάθησε αν και ανεπιτυχώς να κάνει ανασκαφές στην… επιχωματωμένη Πολιτεία του Πλάτωνα) από την αρχή μέχρι το τέλος και κρατάει ζωντανό τον αναγνώστη διατηρώντας το ενδιαφέρον τους για τη συνέχεια αμείωτο, μέχρι το (ΟΚ, μάλλον λίγο γλυκερό) φινάλε.

Δε λείπουν τα μελό στοιχεία, αλλά αν αναλογιστεί κανείς πώς πρέπει να ήταν πραγματικά η αγγλική επαρχία των τελών του 19ου αιώνα, μάλλον καλά κάνουν και δε λείπουν, ωστόσο σημαντικότερη απ’ όλες τις πλευρές του έργου είναι η φεμινιστική, με τη Μπαθέσντα να κάνει αυτό που της λέει το ξερό της (σωστό ή λάθος δεν έχει σημασία) στα αισθηματικά και να αναλαμβάνει μια φάρμα μιλώντας σαν ίση προς ίσους με τους λοιπούς κτηματίες, σιτομεσίτες, χονδρέμπορους, προμηθευτάδες κ.λπ. αντί να κλειστεί σε μια κάμαρα και να βγάζει τα μάτια της με ένα καντηλάκι για να κεντήσει, θέση εξαιρετικά προοδευτική για την εποχή που γράφτηκε το βιβλίο.




*** The Mayor of Casterbridge ***

4,5 κάτω μόνο από κάποια αθάνατα αριστουργήματα και μερικά προσωπικά "χτικιά"

Ένα εξαιρετικό βιβλίο με έναν πρωταγωνιστή που όντως έχει χαρακτήρα. Αντίθετα με τους ξεπλυμμένους πρωταγωνιστές άλλων βιβλίων που θυμίζουν κουνελάκια που τα πέρασες με χλωρίνη, ο Χέντσαρντ είναι πραγματικά συναρπαστικός. Ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο, εκρηκτικός, ανίκανος να ελέγξει τον ίδιο του τον εαυτό ζει ένα roller coaster αντί για τη ζωή που ζουν οι υπόλοιποι. Ναι, δύσκολα συμπαθείς έναν άνθρωπο που… πούλησε τη γυναίκα του μεθυσμένος, είπε ψέματα στον πραγματικό πατέρα της κόρης του, κακομεταχειριζόταν τους εργαζομένους, προσπάθησε να σκοτώσει τουλάχιστον δύο φορές, αλλά το ζητούμενο δεν είναι να τον συμπαθήσεις. Όσο εύκολα μέθυσε και πούλησε τη γυναίκα του, άλλο τόσο εύκολα έμεινε μετά 21 συναπτά έτη «στεγνός», παραγωγικός και επιτυχημένος (εντάξει, τα τελευταία χρόνια ήταν της πτώσης, αλλά πριν κλείσει τον 21ο δεν είχε αγγίξει αλκοόλ).

Περιστοιχίζεται από χαρακτήρες που έχουν τα δικά τους ελαττώματα, οι χωρικοί που μισούν όποιον προκόβει και θέλουν να τον δουν να πέφτει στη λάσπη, η παλιά ερωμένη που δεν ξέρει τι θέλει, αλλά όταν αποκτά χρήμα ξέρει πώς να το αποκτήσει, η γυναίκα του που είναι τόσο σπίρτο ώστε θεωρεί ότι το γεγονός πώς την πούλησε την καθιστά δέσμια του αγοραστή, η άχρωμα κόρη που όμως έχει θέληση για ζωή και μάθηση, ο ευεργετηθείς σκοτσέζος που γίνεται πρώτα έμπιστος και φίλος και μετά, άθελά του Ο ΕΧΘΡΟΣ, η κυρία με την τέντα που μοιράζει λαθραίο αλκοόλ και είναι τόσο μπασμένη λόγω συνεχώς εγκλήσεων στα δικαστικά, ώστε ξέρει τους νόμους καλύτερα από αυτούς του τη δικάζουν…
…όλοι αυτοί πιασμένοι σε ένα γαϊτανάκι, κάνουν ο ένας τη ζωή του άλλου δύσκολη, μπλέκονται και ξεμπλέκονται, αγαπιούνται το ίδιο εύκολο όσο μισιούνται, σε μια διήγηση που είναι απολαυστική και δε σε αφήνει να ακουμπήσεις το βιβλίο κάτω.

Και μια που μίλησα για χαρακτήρες, αγαπητοί νέοι συγγραφείς και όταν λέω νέοι, εννοώ εσείς που γράφετε από την αυγή του 21ου αιώνα και εντεύθεν, διαβάστε το Δήμαρχο για να δείτε τι θα πει ανάπτυξη/εξέλιξη χαρακτήρα, γιατί κάπου το έχετε χάσει το πλοίο, το τρένο σάλπαρε κ.λπ.

Από την αρχή μέχρι το τέλος, μέσα σε μια πλοκή καταιγιστική για τα δεδομένα της εποχής που γράφτηκε, ο Χάρντι δεν αφήνει χαρακτήρα να πέσει κάτω, τους δουλεύει όλους, τους αναπτύσσει τους έχει μπροστά στα μάτια σου τρισδιάστατους και ολοζώντανους, πιστευτούς όσο κι η μάνα που σας γέννησε (αν κάποιος από τους αναγνώστες έχει εκκολαφθεί σε θάλαμο, ζητάω συγγνώμη).

Η φύση και οι αντιξοότητες που δημιουργεί (και σε παραγωγικούς όρους με τη μορφή των καιρικών συνθηκών που άλλοτε σε ανεβάζουν και άλλοτε σε κατστρέφουν), είναι πάντα εκεί σε δεύτερο πλάνο, αλλά με συνέπεια και διάρκεια (κάτι που επίσης ξεχνάνε οι σύγχρονοι).

Οι κοινωνικές συμβάσεις, παρούσες, αμείλικτες αλλά και… ελαστικές όσο ο χρόνος και οι συμπάθειες (ή οι αντιπάθειες) λειτουργούν καταπραϋντικά (ή… εξαγριωτικά)…

Και στη μέση όλων αυτών, ανθρώπων και συνθηκών ο Χέντσαρντ, που προσπαθείς άκαρπα να τον συμπαθήσεις επί εκατοντάδες σελίδες (ή εγκαταλείπεις στα μισά τη σχετική προσπάθεια) και στο φινάλε σου δίνει μια γροθιά στο στομάχι, μια γροθιά ανελέητη όσο και ο χαρακτήρας του που (κοσμεί και το εξώφυλλο) τον οδήγησε στην πτώση, βήμα το βήμα, μέσα από αστοχίες και κακές εκτιμήσεις συνθηκών και ανθρώπων, ωστόσο, εκεί, στο τέλος, χωρίς ίχνος λυρισμού σου δίνει το στομάχι στο χέρι με την τελευταία του γραφή, συμβιβασμένος με τον ίδιο του τον εαυτό, με τη ζωή που έχει κάνει και αυτά που ζητάει για «μετά το τέλος», αυτοκαταδικαζόμενος και δείχνοντας το αδαμάντινο (και ως προς τη σκληρότητα) κομμάτι του χαρακτήρα του.

[Кремена Георгиева · Rating 5 out of 5]

Обичам класиката. Стила на писане, изказа, света, в който си въведен са просто на различно ниво. Авторът не пише, а рисува. Съвсем, съвсем различно е от съвременните автори.

[George Sullivan · Rating 3 out of 5]

Not quite Dickens is he.

[Mike Coleman · Rating 5 out of 5]

A great reason to revisit the classics this summer. It's easy to see why Far from the Madding Crowd is still making waves nearly 150 years after its publication. The subject here is sex, sex, sex amid the hay-bailing and sheep-shearing, but told with typical Victorian restraint; the resulting subtext is far more erotic than any proud-to-be-blatant-about-it modern work. Originally published as a monthly serial, the book reads like a screenplay, every scene crisp, clear, packed with cinematic action, memorable visual images (those bloated sheep!) and sharp-witted dialogue. Of special mention is the chapter--or installment--titled Fanny's Revenge, a masterpiece, in my opinion. The heartbreaking image that is the chapter's centerpiece, and the startling way in which it is revealed, will stay with me for a long, long time.

The book's only annoyance is Hardy's occasional sweeping generalizations about the behavior of "Woman," but trumping this is his creation of one of the first feminist protagonists in literature. He was thinking ahead, most of the time. He would be proud to note that, according to Wikipedia, the author of The Hunger Games patterned her main character, Katniss Everdeen, after the heroine of this book. (I read Far from the Madding Crowd in this edition. Will save The Mayor of Casterbridge for another time. Any comment on how it compares with the former work?)

[Donna · Rating 4 out of 5]

I read The Mayor of Casterbridge in September after seeing the movie Far from the Madding Crowd, by the same author and found an old copy on my bookshelf. The Madding Crowd was far better in my opinion
but the English countryside locale was similar in both, the character development was equal though the characters in The Mayor were less lovable. The Mayor has become a very rich man and a leader in his small rural community but love and interference from a newcomer threaten his life in a way that he is not equipped to deal with and his slow decline is evident to all around him.



I read Far From the Madding Crowd in November after seeing the re-make of the 60's movie which I also saw 45+ years ago. I'd like to watch the old version of the movie again and compare the two movies and the book. This is an old classic novel. Some of it is hard to get through, lots of detail of seemingly unimportant dialog but the story is good and Bathsheba Everdene is and endearing heroine.

[Hal · Rating 5 out of 5]

My introduction to Hardy came via this book in a high school classroom in Philadelphia 40 years. My all-time favorite author for his realistic view of the world. The plot devices can seem dated, but the characters are still true to life. We walk past them every day.

[Lorraine · Rating 4 out of 5]

Another from my list of 1993

[Irene · Rating 2 out of 5]

These 19th century romantic classic novels are just not my cup of tea.

[Celeste Newbrough · Rating 5 out of 5]

A gorgeous story about two independent souls in love.

[Steve Parcell · Rating 2 out of 5]

I had to do this as part of my A Levels and to be honest I find Hardy quite pretentious and full of self pity.

Better than his nauseating poems but not really my cup of tea.