Εφιάλτες: Συμβόλαιο ψυχής

Εφιάλτες #1

by Άρτεμις Βελούδου-Αποκότου

Ο Ρέιμοντ ήταν επικίνδυνος. Τουλάχιστον ως τέτοιον τον αντιμετώπιζαν όλοι γύρω του. Ο ίδιος θεωρούσε τη ζωή του τέλεια έτσι όπως ζούσε στα άκρα, χωρίς περιορισμούς και απαγορεύσεις. Όταν όμως έφτασε στο κατώφλι του θανάτου μια μοιραία νύχτα, ανέλαβε η οικογένεια του τα ηνία. Έπειτα από τον αγώνα της απεξάρτησης βρέθηκε εξορισμένος σ ένα ζοφερό χωριό, υπό την κηδεμονία των παππούδων του.

Εγκλωβισμένος στο Ντάνγουϊτς, ξεκινάει πάλι από την αρχή. Αλλάζοντας τον τρόπο ζωής του, οδηγείται σταδιακά στο να αλλάξει τον ίδιο του τον εαυτό. Η Ονόρα, ένα μυστήριο κορίτσι, εισβάλλει στη ζωή και το μυαλό του. Για κάποιο λόγο νιώθει να τη μισεί, αλλά σύντομα του γίνεται εμμονή καθώς προσπαθεί να σηκώσει το πέπλο της μυστικοπάθειας της, και να ανακαλύψει την αλήθεια για τη ζωή της. Ανεξήγητα γεγονότα προηγούνται πάντα της παρουσίας της, και ο Ρέιμοντ ήθελε πάση θυσία να ικανοποιήσει την περιέργεια του. Πλησιάζοντας την όμως εμπλέκεται σε έναν συναισθηματικό πόλεμο, που αντιστρέφει τους όρους της γνωριμίας τους και τα κίνητρα της αναζήτησης του.

Στη νέα αυτή διαδρομή, θρύλοι και μύθοι αποδεικνύονται αληθινοί, η ομίχλη δεν είναι πάντα τόσο αθώα, και τα φαινόμενα μονίμως απατούν την αντίληψη. Ο Ρέιμοντ έμπλεξε σε μια περιπέτεια η οποία τον ταξίδεψε σ έναν κόσμο που ποτέ δεν φανταζόταν ότι υπάρχει, και δεν χρειάστηκε να κάνει βήμα παραπέρα από τον δικό μας για να τον αντικρύσει. Έμαθε με τον χειρότερο τρόπο ότι δεν υπάρχουν όρια σ αυτά που μπορείς να κάνεις, για να σώσεις αυτόν που αγαπάς. Και ανακάλυψε πως ο καθρέφτης της ψυχής μας, είναι εκείνος που μας κάνει να δούμε τη ζωή με άλλο μάτι.

Genres: Fantasy, Romance, Paranormal, Young Adult

670 pages, Paperback

First published March 29, 2013

About the author

Η Άρτεμις γεννήθηκε το 1988 στον Πειραιά, όπου και έζησε τα παιδικά της χρόνια. Σπούδασε Ιστορία & Αρχαιολογία στο ΕΚΠΑ Αθηνών, γιατί ήθελε να γνωρίσει καλύτερα το μυστήριο αυτό είδος που λέγεται άνθρωπος και επέκτεινε τις σπουδές της ολοκληρώνοντας σεμινάριο πάνω στην Επιμέλεια και Διόρθωση Κειμένων, από τον ίδιο εκπαιδευτικό φορέα. Έκτοτε εργάζεται πάνω στο αντικείμενο ως freelancer και παράλληλα, τον Νοέμβριο του 2017 εντάχθηκε στο δυναμικό των εκδόσεων iWrite-Πηγή-Δαιδάλεος, στο τμήμα Προώθησης και Επικοινωνίας. Η αγάπη της για το είδος την οδήγησε να συμμετέχει ως editor στο site του φανταστικού Willowisps.gr.
Ως φοιτήτρια έγραφε πολύ, καρποί ήταν κάποια διηγήματα και αρκετά προσχέδια μυθιστορημάτων. Το 2009, για προσωπική της ευχαρίστηση άρχισε να συλλέγει μύθους και θρύλους ξένων χωρών υπό μορφή δοκιμίου. Τότε συνέβη η δική της “μαγική στιγμή”. Οι “Εφιάλτες” πήραν αυτόνομα τον δρόμο τους, από το πρώτο κεφάλαιο μέχρι το τέλος, κι ήταν το όνειρο της που έγινε πραγματικότητα.

Reviews

[Katerina · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό.
Αυτή η μία λέξη θα μπορούσε να αποτελεί από μόνη της κριτική για τους Εφιάλτες, επειδή όμως μου αρέσει να πολυλογώ, και δη όταν πρόκειται για βιβλία που με ενθουσίασαν και έκαναν την καρδιά μου να βροντοχτυπά στο στήθος μου, θα σας παρακαλέσω να με ανεχτείτε λίγο παραπάνω. Και να αρπάξετε τους Εφιάλτες με την πρώτη ευκαιρία, γιατί βιβλία σαν αυτό δεν έχει ξανασυναντήσει η ελληνική λογοτεχνία!

“Αυτή η κοπέλα θα είναι είτε η σωτηρία σου είτε η καταστροφή σου.”

Ύστερα από ένα ατύχημα που έφερε τα πάνω-κάτω στη ζωή του και δύσκολους μήνες στην απεξάρτηση, ο Ρέιμοντ Κνάιτ αναγκάζεται να εξοριστεί στην Αγγλία, στο ομιχλώδες Ντάνγουιτς, υπό τη συνεχή επίβλεψη των παππούδων του. Και ενώ προσπαθεί να προετοιμαστεί για τα ανιαρά και ασφυκτικά χρόνια που πιστεύει ότι θα ακολουθήσουν, συναντά την Ονόρα. Ή, όπως την αποκαλεί, το Φρικιό. Έχει κάτι αποκρουστικό πάνω της, που του βγάζει τον χειρότερό του εαυτό. Ποτέ δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι η Ονόρα θα γινόταν ο λόγος που θα διόρθωνε τις σχέσεις του με τους γονείς του. Ότι θα την αγαπούσε περισσότερο και από την ίδια του τη ζωή. Και ότι κατάρες, δαίμονες και στοιχειά όχι μόνο δεν είναι θρύλοι, αλλά απτή πραγματικότητα, μια πραγματικότητα συγκλονιστική στη δίνη της οποίας θα παρασυρθεί και δεν θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος Ρέιμοντ, που μπήκε στο αεροπλάνο για την Αγγλία.

“Από τη στιγμή που την είδα, μπροστά μου απλώθηκε ένας μονόδρομος. Καμία έξοδος διαφυγής. Καμία περίπτωση επιστροφής ή αλλαγής πορείας. Και τώρα, ανακάλυψα ότι στο τέλος του δρόμου υπήρχε αδιέξοδο. Και πορευόμουν με ταχύτητα σε μία σύγκρουση που δεν ήμουν έτοιμος να αντέξω.”

Τις δύο μέρες που μου πήρε να ολοκληρώσω το Συμβόλαιο Ψυχής, ακολουθούσα την ίδια ρουτίνα: όσο έφεγγε ο ήλιος, δεν το άφηνα από τα χέρια μου. Όταν με τύλιγε το σκοτάδι, δεν το έβγαζα από το μυαλό μου. Ήμουν ξύπνια το βράδυ, αφουγκραζόμουν τον παραμικρό ήχο μέσα στην σιγαλιά της νύχτας και ένας περίεργος φόβος έσφιγγε τα σωθικά μου. Κι αυτό γιατί η Άρτεμις Βελούδου-Αποκότου αφηγείται με τόση ζωντάνια, τόση γλαφυρότητα το στοιχείο του υπερφυσικού, τα ανατριχιαστικά όνειρα και τα αερικά, που είχα επηρεαστεί βαθύτατα. Ζωντάνεψε θρύλους για χαμένες πολιτείες και κυνηγούς ψυχών και απόκοσμα πλάσματα με φόντο ένα απομακρυσμένο χωριό τυλιγμένο στο γκρίζο. Οι περιγραφές της, σου έκοβαν την ανάσα. Οι χαρακτήρες της, απαιτούσαν την προσοχή σου. Δεν ήσουν αμέτοχος θεατής, αγαπούσες και φοβόσουν και θύμωνες και γέλαγες μαζί τους. Τους αγκάλιαζες σαν κομμάτι δικό σου.

“Απλά κοιτούσαμε ο ένας τον άλλο στα μάτια και μοιραζόμασταν τη σιωπή και την ένταση που υπήρχε ανάμεσά μας.”

Το ψυχογράφημα των ηρώων της ήταν ένα από τα highlights του Συμβολαίου Ψυχής. Η σχέση του Ρέιμοντ με την οικογένειά του αποτελούσε σημαντικό στοιχείο της πλοκής, και η εξέλιξη του χαρακτήρα του ήταν συγκλονιστική. Ρέιμοντ, Έρνεστ, Σάντρα. Όλοι τους θύτες και θύματα, των συγκυριών, των οικογενειών τους, των ίδιων τους των εαυτών. Δύο γονείς που κατέστησαν τον γιο τους συναισθηματικά ανάπηρο, ένας γιος που δεν τους έδωσε μια ευκαιρία να εξηγήσουν, ένα ζευγάρι με μεγάλη αγάπη αλλά λίγη κατανόηση. Η πορεία προς την λύτρωση, συγκινητική. Και καταλύτης για αυτήν, η Ονόρα.

“Είμαι εδώ. Και σ'αγαπώ.”

Η Ονόρα ήταν ένας χαρακτήρας που δυσκολεύτηκα να καταλάβω. Μυστηριώδης, πάντα καλοσυνάτη εκτός από τις στιγμές που ο Ρέιμοντ πατούσε τα κουμπιά της και την εξαγρίωνε, κυνηγημένη από τις επιλογές μίας οικογένειας που την καταδίκασε. Η σχέση της με τον Ρέιμοντ χτίστηκε τόσο περίτεχνα, απέκτησε τόσο βάθος και πάθος, τόση ένταση, που σε κάθε σκηνή τους ένιωθα μια γλυκιά ζεστασιά να με τυλίγει. Πολλά τα εμπόδια που απειλούσαν να τους κρατήσουν χώρια, αλλά η αγάπη τους ήταν σταθερή σαν βράχος. Και πολλά τα δάκρυα, χαράς ή λύπης.

Στο τέλος όμως, δεν έκλαψα. Είμαι ακόμα μουδιασμένη, με έναν κόμπο στο στομάχι και σφιγμένο το σαγόνι. Μέχρι να διαβάσω τα υπόλοιπα βιβλία, μέχρι να πάρω τις απαντήσεις που ψάχνω και την καρδιά μου πίσω, θέλω να πω ένα μεγάλο μπράβο στην Αρτέμιδα. Για μία ιστορία πρωτόγνωρη και καθηλωτική, που αμέσως έγινε αγαπημένη!

[Μaria Vrisanaki · Rating 3 out of 5]

Αυτό το τέλος με σκότωσε



Η ιστορία στο σύνολό της είχε ενδιαφέρον! Αγάπησα τον Έρνεστ, ίσως περισσότερο από τον Ρέιμοντ. Έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στο χτίσιμο αυτών των χαρακτήρων!
Λάτρευα όλες τις σκηνές μεταξύ τους και γελούσα με τους διαλόγους τους. Σε μερικούς ακόμα γελάω! Επίσης λάτρεψα το καυστικό και αντιδραστικό χιούμορ του Ρέιμοντ. Γέλασα ακόμα περισσότερες φορές με τα σχόλιά του, ειδικά στην αρχή που τον γνώριζα.
Η Ονόρα, δυστυχώς, δεν μου είπε και πολλά, αλλά δεν με πείραξε καθόλου. Σπάνιες φορές θα μιλήσει μέσα μου ένας γυναικείος χαρακτήρας.
Η σχέση της με τον Ρέιμοντ ξεκίνησε πολύ ωραία και διαφορετικά απ' ότι περίμενα, καθόλου βεβιασμένα! Περίμενα πως ο Ρέιμοντ θα χάσει τον κόσμο μόλις τη δει. Είπα, τώρα θα τη δει και θα μείνει. Έμεινε, αλλά για άλλους λόγους, κάτι που με εξέπληξε! Εξελίχθηκε ακόμα καλύτερα δε όσο περνούσαν οι σελίδες, αλλά ξαφνικά, πολύ απότομα, νομίζω πως περάσαμε από το στάδιο του σε μισώ στο στάδιο του είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Ήθελα να το δω να εξελίσσεται πιο ομαλά. Θα προτιμούσα λιγότερες σκηνές έρωτα, να μην το συνειδητοποιήσει τόσο σύντομα ο Ρέι, να δω περισσότερες συμπάθειας και εξέλιξης της σχέσης τους όπου σιγά σιγά θα αρχίσουν να τα πηγαίνουν καλά, για να με κάνουν να ανυπομονώ να τους δω μαζί, κι ας έβλεπα μετά λιγότερες σκηνές μεταξύ τους σαν ζευγάρι.

Αυτά που με πείραξαν κυρίως ήταν:
1. Ο όγκος του βιβλίου σε σχέση με τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν. Ενώ το πρώτο μέρος το διάβασα γρήγορα και ήθελα συνεχώς να διαβάσω λίγο ακόμα για να μάθω τι γίνεται παρακάτω, ένιωσα πως το δεύτερο μέρος το ενδιαφέρον μου έπεφτε σιγά-σιγά όσο τα γεγονότα τραβούσαν. Από τη στιγμή που το ζευγάρι ήρθε κοντά, ήθελα να κυλήσει πιο γρήγορα η ιστορία για να μπούμε στη δράση!
2. Ο τρόπος γραφής. Μην μπερδευτείτε. Η γραφή είναι πολύ καλή. Νομίζω όμως ότι δεν ταιριάζει στο ύφος του συγκεκριμένου νεαρού. Δεν ταίριαζε στον Ρέιμοντ που είχα φτιάξει στο μυαλό μου. Αν η αφήγηση ήταν τριτοπρόσωπη δεν θα με ενοχλούσε καθόλου, αλλά μιας και βρισκόμαστε στο κεφάλι του πρωταγωνιστή, σε αρκετά σημεία μου φάνηκε υπερβολική η χρήση τόσο προσεγμένων λέξεων και φράσεων. Με πετούσε λίγο εκτός.

Το τέλος πολύ καλό! Επανέφερε όλο το ενδιαφέρον μου, που λίγο πολύ είχε διασκορπιστεί στις πολλές σελίδες.

[Lubinka Dimitrova · Rating 2 out of 5]

Αν και ομολογουμένως απολαμβάνω την πληθώρα ευκαιριών για πικρόχολα updates, αποφάσισα ότι είναι προτιμότερο να σεβαστώ τον κόπο της συγγραφέως και να χωριστούν ειρηνικά οι δρόμοι μας. Σέβομαι και όλες τις ενθουσιώδεις κριτικές που με παρότρυναν εξ αρχής να το διαβάσω αυτό το βιβλίο, αλλά μετά από επίμονη πάλη, το εγκαταλείπω λίγο μετά τη μέση, προτιμώντας να αφοσιωθώ στο καλοκαιρινό ανάγνωσμα της επιλογής μου, το How to live with a huge penis.

Ομολογώ ότι ει μη τι άλλο, η συγγραφέας κατάφερε να με κάνει να νιώσω πολύ έντονα αισθήματα για σχεδόν όλους τους ήρωές της, αλλά δυστυχώς το κυρίαρχο αίσθημα ήταν η απόλυτη αντιπάθεια. Ο Ρέι μου φάνηκε εξ αρχής ένα τρομερά κακομαθημένο κωλόπαιδο το οποίο αντί να το νταντεύουν με πολυτέλειες έπρεπε να του δώσουν μια γερή δόση πραγματικότητας, τουτέστιν "πώς ζει ένας φυσιολογικός άνθρωπος που ΔΟΥΛΕΥΕΙ για να βγάζει το ψωμί του, αντί να παίζει με το πουλί του ολημερίς οληνυχτίς σαν πλουσιος ζεν πρεμιέ που είναι". Οι γονείς του; Ο ένας πιο απαράδεκτος από τον άλλον, όχι τόσο σαν γονείς, αλλά σαν στοιχειοθέτηση των χαρακτήρων. Η ξύπνια η μάνα του, που λόγω παρεξηγημένου εγωισμού προτιμησε να σπρώξει στον αλκοολισμό "το μόνο άντρα που αγάπησε ποτέ της" και να τις τρώει συστηματικά, από να τα βρει και να ζήσει την ονειρεμένη ζωή που θα μπορούσε; Ο γελοίος πατέρας, που όλους τους υπεραγαπούσε, αλλά δεν ήξερε πώς να το δείξει, γι' αυτό τους κακοποιούσε σωματικά και ψυχολογικά (μειδιώντας ασύστολα δεξιά και αριστερά); Ο γιος, ο οποίος όσο μεγάλωνε ήταν το απόλυτο μαμόθρεφτο, που η μαμάκα του τον παραχάιδευε με την αγάπη της, μόνο και μόνο για να σταματήσει ξαφνικά να ενδιαφέρεται για το μονάκριβο γιο της, ο οποίος υποτίθεται ήταν η μόνη φωτεινή αχτίδα στο ζόφο του έγγαμου βίου της (ζόφο που μόνη της επέλεξ�� και συντηρούσε); Και αυτή η αστεία συνήθεια να αποκαλεί τους γονείς του με το μικρό τους, αντί μαμά και μπαμπά, λες και το θράσος που σου παραχώρησαν περιθώρια να επιδείξεις μεταφράζεται αυτομάτως σε μαγκιά...

Και έρχομαι στο στιλ γραφής και στην συνολική επιμέλεια του βιβλίου. Πέρα από αυτό που έχει γίνει πασιφανές από τις ενημερώσεις που δημοσίευσα, ότι δηλαδή κατάντησε τρομερά ενοχλητικό σε κάθε σελίδα να βλέπω λάθος στίξη, μέχρι και ορθογραφικά (έλιπε; έλεος...), θα ήθελα να πω ότι το στιλ της νεαράς συγγραφέως μου θύμιζει περισσότερο την ξύλινη γλώσσα που θα χρησιμοποιούσε ένα επίδοξο τσιράκι του Ζουράρι, παρά ένας σύγχρονος νεαρός. Τόσο επιτηδευμένους και τεχνητούς διαλόγους είχα καιρό να διαβάσω, μην αναφερθώ καν στην αφήγηση του πρωταγωνιστή, που κατά τη γνώμη μου είναι τελείως εκτός πραγματικότητας ως τρόπο έκφρασης για έναν εικοσάχρονο. Αν και το έχω ξαναπεί, πραγματικά αμφιβάλλω ότι υπάρχει έστω ένα αγόρι σ' αυτή την ηλικία που ξέρει ή σκοπίμως θα χρησιμοποιούσε τη λέξη μειδιώ, και μάλιστα σε κάθε δεύτερη σελίδα σε συνδυασμό με το "σαρδόνια". Λυπάμαι, αλλά πραγματικά κάθε επόμενη πρόταση μου ερχόταν σαν αμάσητη μπουκιά που μου καθόταν βαριά στο στομάχι. Και έτσι, προς αποφυγή περαιτέρω δυσπεψίας, εύχομαι με κάθε ειλικρίνεια στη συγγραφέα καλή επιτυχία στο έργο της, μιας και απ' όσο φαίνεται είμαι η μόνη με παρόμοια γαστρεντερικά προβλήματα, και υπόσχομαι να μείνω μακριά της, προς χαρά και ικανοποίηση αμφοτέρων.

[NiCoLeTa E. {Addicted To Books} · Rating 5 out of 5]

"Είμαι εδώ. Και σ' αγαπάω..."

Με αφορμή την ολοκλήρωση της σειράς, πήρα την απόφαση να ξαναδιαβάσω το πρώτο βιβλίο από τους "Εφιάλτες" και μπορώ απλά να επιβεβαιώσω ότι η αρχική μου άποψη δεν μεταβλήθηκε στο ελάχιστο... Απεναντίας, για ακόμη μια φορά, μαγεύτηκα από την ιστορία και τους χαρακτήρες των ηρώων...
Οπότε θα επιμείνω στην αρχική μου άποψη:
Ήταν ένα από τα πιο εκπληκτικά βιβλία από Έλληνα συγγραφέα που διάβασα ποτέ!!!



Και για να σας εξηγήσω λιγάκι το τι λάτρεψα στο συγκεκριμένο βιβλίο, θα ακολουθήσω το παράδειγμα του ήρωα μας και θα σας μιλήσω με δεδομένα...

Δεδομένο πρώτο: Ο ήρωας μας, ο Ρέιμοντ ήταν ένα απίστευτο τυπάκι... Το χιούμορ του ήταν ιδιαίτερο, οι αντιδράσεις του μοναδικές και ο λόγος του καυστικός όσο δεν πάει άλλο...
Από την αρχή του βιβλίου μέχρι και το τέλος του, είδαμε τον Ρέιμοντ να μεταμορφώνεται από ένα δύστροπο και προβληματικό αγόρι σε έναν υπέροχο και δυναμικό άντρα.... Και το πιο ωραίο του στοιχείο... ο σαρκασμός!... ευτυχώς, διατηρήθηκε ανέπαφο!!!



Δεδομένο δεύτερο: Προσωπικά, ο πιο αγαπημένος μου ήρωας στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι ο Έρνεστ... Αυτόν τον τύπο τον λάτρεψα με όλη μου την ψυχή!!! Είναι ο πατέρας του Ρέιμοντ και είναι τρομερά αντισυμβατικός... Όπως είναι φυσικό, η σχέση πατέρα-γιου είναι μια σχέση μίσους.... Αλλά το μίσος χωρίζεται με μια λεπτή γραμμή από την αγάπη, έτσι??? Οι επαφές του Έρνεστ με τον Ρέιμοντ ήταν απολαυστικότατες μέσα στην διπλή καυστικότητα των χαρακτήρων τους... Η επανασύνδεση τους δύσκολη και τρομερά επεισοδιακή, αλλά αυτό ήταν και το χαρακτηριστικό του βιβλίου που λάτρεψα με όλη μου την καρδιά...



Δεδομένο τρίτο: Η μυστηριώδης κοπέλα με τα πολλαπλά πρόσωπα και την μεγάλη καρδιά... Η Ονόρα!!! Ο λόγος της αλλαγής του Ρέιμοντ... Μια κοπέλα που την κυνηγάει μια ανελέητη μοίρα, αλλά που παραμένει μαχήτρια μέχρι την τελευταία στιγμή...



Δεδομένο τέταρτο: Η σύνδεση μεταξύ της Ονόρας και του Ρέιμοντ... Η αγάπη τους έχει την δύναμη να αλλάξει τον ρου της ιστορίας... Μια μοναδική συνύπαρξη με πολλές δυσκολίες, εμπόδια και ανατρεπτικές τροπές...



Δεδομένο πέμπτο: Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες ήταν εξίσου εκπληκτικοί... Όλοι τους... Αλλά νομίζω ότι έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στον δύστροπο Χίθκλιφ!!!!
(Τι να πω??? Οι δύστροποι χαρακτήρες πάντα με γοήτευαν!!! Χαχαχαχα)



Δεδομένο έκτο: Η ροή της ιστορίας ήταν μαγευτική και τρομερά ατμοσφαιρική...
Μεταφυσικά επεισόδια, κατάρες, θρύλοι, συμβόλαια ψυχής, παράξενες ομίχλες, επικίνδυνοι εφιάλτες, φαντάσματα και πολλά ακόμα πράγματα συνδέουν δεξιοτεχνικά αυτό το υπέροχο "παραμύθι" και απλά δε μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις...



Δεδομένο έβδομο: Απλά ανυπομονώ να διαβάσω τα επόμενα δυο μέρη της υπέροχης αυτής ιστορίας διότι είμαι πολύ περίεργη και ανυπόμονη για την εξέλιξη της!!! Ιδίως μετά το συγκεκριμένο τέλος...



Το μόνο που θέλω να προσθέσω είναι ότι αν σας αρέσουν οι περιπετειώδης, μεταφυσικές ιστορίες με μεγάλες δόσεις καυστικού χιούμορ και έντασης, αυτό είναι ένα βιβλίο που δε θα πρέπει να χάσετε με τίποτα!!!!



"Βαθιά μέσα μου, ήξερα ότι δεν είχα άλλη επιλογή. Από τη στιγμή που την είδα, μπροστά μου απλώθηκε ένας μονόδρομος. Καμία έξοδος διαφυγής. Καμία περίπτωση επιστροφής ή αλλαγής πορείας. Και τώρα, ανακάλυψα ότι στο τέλος του δρόμου υπήρχε αδιέξοδο. Και πορευόμουν με ταχύτητα σε μια σύγκρουση που δεν ήμουν έτοιμος να αντέξω."

[Nikoleta · Rating 5 out of 5]

Αυτό το βιβλίο με ξάφνιασε με το πόσο καλογραμμένο είναι. Πόσο καλοδουλεμένο. Οι χαρακτήρες, από το στήσιμο των προσωπικοτήτων μέχρι τις αντιδράσεις τους είναι άψογες. Το ίδιο και η ατμόσφαιρα του βιβλίου, από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία μου έβγαζε ομίχλη σε αγγλική ύπαιθρο. Η ιστορία επίσης είναι τόσο πρωτότυπη που δεν μου θύμιζε ούτε στο 1 χιλιοστό κάτι άλλο που να έχω διαβάσει. Είναι όλο άψογο. Ένα πράγμα μόνο θα ήθελα να έχει λιγότερο σαν βιβλίο, και έχει να κάνει καθαρά με τις προτιμήσεις μου στα αναγνώσματα. Ψιλοβαριέμαι τα love story και θα ήθελα να εξελιχτεί πιο αργά το ειδύλλιο του Ρει. Σε όλα τα γουτσου γουτσου του βιβλίου πηδούσα σελίδες. Φυσικά πρέπει να είμαι η μόνη που το λέω αυτό. Όσες βιβλιοφιλενάδες ξέρω αδημονούν για την ώρα που ο ήρωας θα φιλήσει την ηρωίδα, ή θα της πει τα πρώτα σ’αγαπώ, μην μιλήσω φυσικά για την ώρα που πέφτουν επιτέλους στο κρεβάτι…τι και αν εγώ έλεγα «αφήστε τα αυτά, δράση, θέλω δράση» θα ήμουν πανευτυχής άμα είχε λιγότερες αγαπησιάρικες στιγμές. Οπότε τι να πω; Αυτό ειναι καθαρα υποκειμενικό. Το θέμα είναι οτι το βιβλίο είναι αρτιότατο από όπου και να το πιάσεις. Αγάπησα τα ελλατώματα του Ρει κ την γλυκύτητα της Ονόρα, τι να λέμε ακόμα κ τον Έρνεστ πηγαίνω. Ανυπομονώ πραγματικά για το επόμενο!!!

[Nicoleta Balopitou · Rating 5 out of 5]

* Για όποιον θέλει να διαβάσει ένα πιο λεπτομερές review μου για το πρώτο βιβλίο της τριλογίας, μπορεί να ανατρέξει εδώ <3 : http://spoileralert.gr/%CE%B5%CF%86%C... * Όταν ένα βιβλίο με καθηλώνει από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, τότε νιώθω την ανάγκη παρά τον ενθουσιασμό μου να βάλω τις σκέψεις μου σε μία σειρά και να μοιραστώ τα συναισθήματά μου με ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο πάθος με εμένα .. το διάβασμα. Οι '' Εφιάλτες, συμβόλαιο ψυχής '' είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα και δεν θες να το αφήσεις από τα χέρια σου, παρά μόνο όταν φτάσεις στην τελευταία του σελίδα. Διαθέτει μία δυνατή, άρτια γραφή που σε εκπλήσσει όταν σκέφτεσαι ότι η συγγραφέας του είναι μόλις 25 χρονών και ότι αυτό είναι το πρώτο της βιβλίο. Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων είναι άψογη σε σημείο να αναρωτιέσαι αν είναι πράγματι '' χάρτινοι '' και όχι αληθινοί. Οι διάλογοι επίσης είναι ζωντανοί και αν κάτι λάτρεψα από την αρχή είναι το έξυπνο χιούμορ που τους διακατέχει ! Η υπόθεση του βιβλίου είναι άκρως πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα, συνδυάζει την πραγματικότητα με το μεταφυσικό τόσο τέλεια, που πιστεύεις ότι όσα περιγράφει η συγγραφέας θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν συμβεί. Είναι ένα μυθιστόρημα που παρά τον όγκο του - περιλαμβάνει 667 σελίδες - δεν κουράζει, γοητεύει τον αναγνώστη από την αρχή μέχρι το τέλος και το φινάλε του σε κάνει να ανυπομονείς για τη συνέχεια, που εύχομαι να μην αργήσει. Ειλικρινά, αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην Άρτεμις, που κατάφερε να δημιουργήσει μία ιστορία τόσο όμορφη και να την στηρίξει με την εξαιρετική γραφή της. Δηλώνω, γοητευμένη και κατενθουσιασμένη με τους '' Εφιάλτες '' της. Σίγουρα, είναι ένα βιβλίο πέρα από τα συνηθισμένα, που αξίζει την προσοχή των αναγνωστών. Πάντα καλοτάξιδο να είναι.

[Maria Stefanou · Rating 5 out of 5]

Εφιάλτες… συμβόλαιο ψυχής. Είχα την τύχη και την χαρά να γνωρίσω τη συγγραφέα Άρτεμις Βελούδου Αποκότου, πριν δύο εβδομάδε�� και στη συνέχεια παραβρέθηκα στην παρουσίαση του βιβλίου της πριν λίγες ημέρες.

Το βιβλίο είχα ξεκινήσει ήδη να το διαβάζω από τις αρχές Μαΐου και είναι αλήθεια πως μου πήρε αρκετό χρόνο αν και δεν ευθύνεται γι’ αυτή την καθυστέρηση σε καμία περίπτωση η ιστορία και η πλοκή του, το αντίθετο!

Ο Ρέιμοντ είναι ένας νεαρός άνδρας που έχει χάσει τον έλεγχο. Έχει συμβεί σίγουρα στον καθένα από εμάς να τον χάσουμε έστω και μία φορά στη ζωή μας πιστεύω, απλά συνήθως και ευτυχώς δεν ξεπεράσαμε τα όρια. Ο Ρέιμοντ όμως τα ξεπέρασε και αυτά.

Οι ισορροπίες σε προβληματικές ή αρρωστημένες καταστάσεις είναι πάντα λεπτές. Σαν ακροβάτης πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί ο ήρωας αμφιταλαντεύεται και τελικά πέφτει, παραδίνεται με τη θέληση του σε μία ελεύθερη πτώση επιθυμώντας ενδόμυχα θα λέγαμε τον θάνατο. Σίγουρα φλερτάρει μαζί του εφόσον και η ίδια η ζωή έχει γι’ αυτόν αποδειχθεί πως είναι μάλλον μία αυθυποβολή.

Το αποτέλεσμα ευτυχώς δεν είναι τραγικό. Ο Ρέιμοντ «για το καλό του», αρχικά πηγαίνει σε ένα ακριβοπληρωμένο κέντρο απεξάρτησης και στη συνέχεια καταλήγει στο Ντάνγουιτς της Αγγλίας να μείνει εκεί με τους παππούδες του υπό περιορισμό.

Η βαρετή ζωή του γίνεται ξαφνικά ενδιαφέρουσα όταν συναντά μία νεαρή κοπέλα, την Ονόρα. Η ίδια δείχνει να κρύβει πολλά μυστικά ενώ ταυτόχρονα κάποιο απόκοσμο μυστήριο την περιβάλλει και ο Ρέιμοντ χωρίς να ξέρει και ο ίδιος τον λόγο βάζει σκοπό του να το ανακαλύψει.

Δεν θα σας πω περισσότερα, νομίζω ότι είπα ήδη πολλά.

Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για μία πολύ πρωτότυπη ιστορία, κάτι που εγώ προσωπικά δεν έχω ξαναδεί και είναι απαραίτητο να τονίσω πως η Άρτεμις έχει δυνατή πένα που κρατάει τον αναγνώστη, αριστουργηματική έκφραση και πλούσιο λεξιλόγιο.

Μύθοι πλεγμένοι εξαιρετικά μεταξύ τους, η πραγματικότητα έρχεται αντιμέτωπη με μία άλλη διάσταση, εκείνη των πνευμάτων και των φαντασμάτων καταλήγοντας σε μία ανατρεπτική κορύφωση.

Ελπίδα – αυταπάρνηση – αυτογνωσία – αλληλοσεβασμός και αγάπη. Αυτές οι πέντε λέξεις χαρακτηρίζουν απόλυτα το πρώτο πνευματικό «παιδί» της Άρτεμις και θα ήθελα ιδιαίτερα να σταθώ στο εξαιρετικό ψυχογράφημα του πρωταγωνιστή. Για εμάς τους συγγραφείς, ακόμα περισσότερο για εμένα που έχω σπουδάσει και ασχοληθεί με την υποκριτική τη μισή μου ζωή, είναι πολύ βασικό το να ξέρεις καλά τους χαρακτήρες σου, να νιώθεις τις ανάγκες τους, ν’ ακούς τις ανάσες τους, να γίνεσαι ένα μαζί τους.

Συγχαρητήρια Άρτεμις, σου εύχομαι καλή επιτυχία μέσα από την καρδιά μου και να ξέρεις ότι όλοι ανυπομονούμε για τη συνέχεια της ιστορίας. Άλλωστε νομίζω ότι κι εσύ καταλαβαίνεις τους λόγους της ανυπομονησίας μας αυτής!

[Αταλάντη Ευριπίδου · Rating 1 out of 5]

Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο αυτό με τις καλύτερες προθέσεις, όπως ξεκινάω οτιδήποτε διαβάζω. Και προσγειώθηκα πολύ ανώμαλα. Το βιβλίο είναι γεμάτο λάθη (λέμε ΠΟΛΛΗ ώρα, ΠΟΛΛΗ δουλειά, όχι πολύ ώρα, πολύ δουλειά), η στίξη του είναι απαράδεκτη, έχει τυπογραφικά, είναι τίγκα στους αγγλισμούς (στριφογύρισα τα μάτια μου, κλασικό παράδειγμα έκφρασης που δεν βγάζει νόημα στην ελληνική γλώσσα) και γενικά μοιάζει περισσότερο με κακομεταφρασμένο ξένο μυθιστόρημα, παρά με ελληνικό. Εντάξει, έχω συνηθίσει να μην υπάρχει επιμέλεια σε αυτοεκδόσεις, οπότε θα μπορούσα να το παραβλέψω αυτό (δύσκολα, αλλά θα μπορούσα) αν...
...οι χαρακτήρες ήταν συμπαθείς ή έστω και λίγο βγάζαν νόημα. Όχι. Είναι όλοι αντιπαθέστατοι, αψυχολόγητοι τύποι με τους οποίους δεν θα έλεγες ούτε καλημέρα - για να ταυτιστείς ούτε λόγος. Η δε ανάπτυξή τους συνίσταται στο να μαθαίνουμε πράγματα γι' αυτούς τα οποία ο πρωταγωνιστής είχε "παρερμηνεύσει" ή "ξεχάσει". Εντάξει. Εντάξει, ακόμη κι αυτό θα το προσπερνούσα, αν...
...η πλοκή είχε έστω και λίγο ενδιαφέρον. Μέχρι σχεδόν τα μισά του βιβλίου το μόνο που έχει συμβεί είναι ο πρωταγωνιστής μας να συζητάει τα σώψυχά του με τον έναν ή τον άλλο και να φέρεται απαράδεκτα στους πάντες. Τα ένα-δυο περίεργα περιστατικά και η ενασχόλησή του μ' αυτά ίσα που καλύπτουν διήγημα τρόμου, δεν είναι ούτε κατά διάνοια αρκετά για να καλύψουν 350 σελίδες.
Έπειτα, η συγγραφέας με πετούσε διαρκώς εκτός με κάποια πράγματα που με έκαναν να παρατάω το βιβλίο και να κοιτάω τον τοίχο με απελπισία. Ενδεικτικά, αναφέρω κάποια:
(1) Το όνομα Ονόρα, φυσικά και δεν είναι Κέλτικο, αλλά λατινικό, από τη λατινική λέξη "honor" που σημαίνει πράγματι τιμή. Ναι, είναι όνομα που χρησιμοποιείται στην Ιρλανδία καθώς μεταφέρθηκε στο νησί από τους Νορμανδούς, αλλά ΔΕΝ είναι Κέλτικο.
(2) Indian και alternative rock. Προφανώς η συγγραφέας εννοούσε indie rock και όχι ινδικό.
(3) Τα βιβλία που διαβάζει ο πρωταγωνιστής. Το πρώτο βιβλίο που μας λέει ότι διαβάζει είναι "Οι Άθλιοι" και το δεύτερο το "Κατηγορώ". Μάλιστα, όταν πιάνει να διαβάσει το "Κατηγορώ", μας λέει ότι προτιμά τους λατίνους συγγραφείς, αλλά καλοί είναι και οι Γάλλοι. Ενώ το προηγούμενο βιβλίο που διάβαζε ήταν... ενός Γάλλου, επίσης. Και ποιους εννοεί λατίνους συγγραφείς, γιατί εγώ δεν κατάλαβα. Σενέκα, Οβίδιο και Μάρκο Αυρήλιο; Λατινοαμερικάνους, μήπως; Ισπανούς; Συγγραφείς λατινογενών γλωσσών; Γιατί και τα γαλλικά λατινογενής γλώσσα είναι. Έπειτα, η Ονόρα τον κράζει ότι τα βιβλία του είναι μέσα στον κυνισμό και την ολοκληρωτική απαξίωση της κοινωνίας και των συναισθημάτων. Κι η αυθόρμητη απορία μου ήταν "αλήθεια, τώρα"; Δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη εδώ, αν ήταν σφάλμα συνέπειας ή άγνοιας εκ μέρους της συγγραφέως ή αν πραγματικά θεωρεί τους "Άθλιους" και το "Κατηγορώ" κυνικά έργα.
(4) Το Where is My Mind είναι τραγούδι των Pixies και όχι των Placebo, θα περίμενα να το ξέρει αυτό ο πρωταγωνιστής μιας και είναι "ένα από τα αγαπημένα του τραγούδια". Δεν θα είχα κανένα πρόβλημα με αυτό αν μας έλεγε ότι το άκουγε (οπότε το να ακούει τη διασκευή θα έστεκε), αλλά εδώ μας λέει ότι... το σφυρίζει, οπότε είναι λίγο άτοπο να σφυρίζει τη διασκευή.
(5) Το αναθεματισμένο το mp4. Λοιπόν, τα αρχεία mp4 είναι αρχεία βίντεο και όχι ήχου. Δεν παίζεις mp4 για να ακούσεις μουσική, αυτό είναι το mp3. Mp4 για να δεις βίντεο.
(6) Αγγλίδα που θεωρεί αυτονόητο να ξέρει όλο το Arthurian legend. Το άλλο με τον Τοτό το έχετε ακούσει;
(7) Είδα στο βιογραφικό της συγγραφέως ότι θέλει να ασχοληθεί με την ψυχολογία. Της συνιστώ να το κάνει, γιατί εγώ που τη σπούδασα έφριξα, τόσο με τον "ψυχολόγο" του βιβλίου όσο και με τα ψυχογραφήματα των ηρώων και το πόσο εύκολα και αδιάφορα πετάνε λέξεις όπως ψύχωση, τρέλα, κατάθλιψη. Και, το λέω με κάθε καλή διάθεση, αλλά αυτές είναι λέξεις σημαντικές και λέξεις που πονάνε αρκετούς συνανθρώπους μας, καλό θα ήταν να τις χρησιμοποιούμε σωστά και με φειδώ. Κι όχι "ίσως όντως είχα πρόβλημα μανιοκατάθλιψης, αλλά το σίγουρο είναι ότι όλα τα προκαλούσα στον εαυτό μου μόνη μου" ή "μια ελαφριά κατάθλιψη ήταν μόνο". Ε, όχι!
(8) Η κακοποίηση ως ένδειξη αγάπης. Και δεν αφορά μόνο τη σχέση των γονιών του πρωταγωνιστή αυτό, αφορά και τη συμπεριφορά του πρωταγωνιστή απέναντι στην κοπέλα που ο ίδιος ισχυρίζεται ότι αγαπά. Κυριολεκτικά σε μια φάση την έχει πιάσει και την κρατάει κάτω με το ζόρι γιατί "τη χρειάζεται", ενώ εκείνη είναι τρομοκρατημένη και θέλει να φύγει. Δεν παίρνει από όχι κι αυτό είναι μια ένδειξη ρομαντικής αγάπης, για κάποιον λόγο. Την πιάνει και την πετάει μες στη θάλασσα με το ζόρι, διαβάζει την αλληλογραφία της, εισβάλλει στο σπίτι της παρά τη δική της άρνηση, της αλλάζει ρούχα, την κάνει μπάνιο κτλ. ενώ αυτή δεν έχει καν τις αισθήσεις της. Αυτό είναι ρομαντικό. Αχά.

Πέρα απ' αυτά, η συγγραφέας φοβάται τη γλώσσα ("κεφάλι γεμάτο περιττώματα"; αλήθεια;), οι διάλογοί της είναι ξύλινοι και η γραφή της μάλλον αδιάφορη. Ειλικρινά, προσπάθησα να μου αρέσει αυτό το βιβλίο, ειλικρινά στεναχωριέμαι που δεν μου άρεσε και, μάλιστα, που μου προκάλεσε τόσο έντονα συναισθήματα δυσαρέσκειας, αλλά το μόνο θετικό που του βρήκα ήταν το πόσο πανεύκολα διαβάζεται. Να τονίσω ότι η άποψή μου δεν έχει να κάνει με το ότι πρόκειτα για αισθηματικό μυθιστόρημα, αλλά με όλα τα παραπάνω πολύ πραγματικά προβλήματα που ανέλυσα και τα οποία, δυστυχώς, μου ήταν αδύνατο να παραβλέψω. Ως εκ τούτου, δεν θα συνεχίσω με τη σειρά, δεν νομίζω πως είναι για μένα.

edit το υστερόγραφον: το Knight, προφέρεται Νάιτ και όχι Κνάιτ, για όνομα του Κθούλου.

[Γιώργος Γιώτσας · Rating 5 out of 5]

Διάβασα το "Εφιάλτες" της Άρτεμις Βελούδου! Ένα ογκώδες βιβλίο 670 σελίδων το οποίο τελείωσα σε λίγες μέρες! Γιατί; Γιατί είναι ένα εκπληκτικό βιβλίο, μια ιστορία αγάπης, φαντασίας -και τρόμου- που σε αρπάζει γερά και δε σε αφήνει μέχρι την τελευταία σελίδα!
Το ότι διαδραματίζεται στην Αγγλία μου άφησε μια πολύ όμορφη γεύση -καθότι έχω ζήσει στην Αγγλία, πέρα από την κουλτούρα και όλα όσα μας τραβούν σε αυτήν- και δεν μπορούσα παρά να χαμογελάσω όταν διάβαζα γι�� το Χίθροου πόσο μάλλον για το Ντάνγουιτς -το οποίο μόλις το διάβασα στην αρχή του βιβλίου, μου ήρθε στο μυαλό ο Χάουαρντ Φίλιπς Λόβκραφτ!...
Μεγάλη -και ευχάριστη- έκπληξη, ότι συναντάμε μια παρόμοια και πιο σαφή αναφορά για τον μεγάλο αυτό συγγραφέα, και προς το τέλος του βιβλίου, σε μια ανατριχιαστική αποκάλυψη!..
Αυτό όμως είναι μόνο το κερασάκι στην τούρτα! Η Άρτεμις, με εφαλτήριο θρύλους και παραδόσεις, άγνωστους στο ευρύ κοινό, δημιουργεί μια πολυεπίπεδη ιστορία, με μαγικούς και ρεαλιστικούς κόσμους, όπου μέσα της παλεύουν η αγάπη, το μίσος, η απελπισία και η ελπίδα!
Να υπογραμμίσω ότι είναι εκπληκτική η ικανότητα της Άρτεμις να γράφει μέσα από τα μάτια... του άντρα πρωταγωνιστή! Η συγγραφέας όχι μόνο παίρνει άριστα στην...αντρική συμπεριφορά του Ρέιμοντ αλλά δείχνει να γνωρίζει όλα τα μικρά και μεγάλα μυστικά των αντρών. Από τις "θεραπευτικές" κουβέντες με τους κολλητούς, την αγάπη για το πορνό, το κυνήγι των γυναικών (ρομαντικό, επιθετικό, ειλικρινές, έχει όλου του είδους!), την ιδιαίτερη σχέση με την μητέρα τους και τις κόντρες με τον πατέρα τους, τις μοναχικές ενδοσκοπήσεις... Άρτεμις άριστα, αν δεν ήξερα ότι το έγραψες εσύ, θα ήμουν σίγουρος ότι επρόκειτο για άντρα συγγραφέα και αυτό είναι ένα ακόμα δείγμα της συγγραφικής σου οργάνωσης και δεινότητας!
Η ιστορία μπορεί να είναι αγάπης, φαντασίας, έρωτα, ακόμη και τρόμου (και δυνατού τρόμου!) αλλά δε λείπει το χιούμορ! Η Άρτεμις μας χαρίζει χαμόγελα, γελάκια ακόμη και καθαρό γέλιο με το εμπνευσμένο χιούμορ της, άλλοτε κοφτερό, άλλοτε απολαυστικό, άλλοτε λυτρωτικό, καθώς έρχεται στις πιο αναπάντεχες στιγμές!
Ακόμα χαμογελάω με τις σκέψεις του Ρέιμοντ, να μπει ο πατέρας του στο δωμάτιο και να σκοντάψει μες στο σκοτάδι στη βαλίτσα που έχει αφήσει πίσω από την πόρτα! 'Η εκεί που ο ερωτικά απογοητεύμενος πρωταγωνιστής σκέφτεται πως "Αν γνώριζα τον ηλίθιο που έγραψε πρώτος την λέξη 'φίλος' στο λεξικό, θα του έδινα τις σελίδες να τις φάει"!!
Επίσης υπάρχουν πολλές και ωραίες παρομοιώσεις. Οι παρομοιώσεις είναι η αδυναμία μου τόσο όταν γράφω όσο και σαν αναγνώστης. Και εδώ η Άρτεμις προσφέρει μερικές απολαυστικές! "Όταν βγήκα από το μπάνιο, άχνιζα σαν φρεσκοζυμωμένο ψωμί!" Απόλαυση!
Θαυμάζω επίσης την γενναιότητα της να χρησιμοποιήσει αγγλικά ονόματα και τοποθεσίες. Ήθελα και εγώ να το κάνω αλλά δεν μου το επέτρεψαν ως "αντιεμπορικό". Διαβάζοντας όμως τους "Εφιάλτες" ένα βιβλίο 670 σελίδων, όχι μόνο αντιεμπορικό δεν είναι το αγγλόφωνο σκηνικό που έστησε με μαεστριά η Άρτεμις, αλλά αντίθετα δουλεύει σαν ελβετικό ρολόι, σε "καταπίνει" και σε ταξιδεύει κανονικά στο Ντάνγουιτς!!
Έχοντας διαβάσει το βιβλίο (εξαιρετική η δουλειά και το design με τα φεγγάρια όπως και η αλάνθαστη επιμέλεια από τον εκδοτικό I-Write) ειλικρινά η αίσθηση μου είναι ότι οι "Εφιάλτες" θα μπορούσαν να είχαν κάλλιστα εκδοθεί και σε οποιονδήποτε από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς της Ελλάδος: Πατάκη, Λιβάνη, Καστανιώτη, Κέδρο, διαλέξτε εσείς το όνομα, για τέτοια ποιότητα ιστορίας μιλάμε.
Τα αγαπημένα μου σημεία στο βιβλίο είναι αυτά με τους εφιάλτες του Ρέιμοντ.
Ξέρω, θα πείτε ότι δεν είμαι ρομαντικός και τέτοια αλλά δεν είναι αυτό. Απόλαυσα πραγματικά τις αισθηματικές και ερωτικές σκηνές του βιβλίου, αλλά ειλικρινά οι σκηνές με τους εφιάλτες είναι τόσο καλογραμμένες, οι εικόνες τόσο ονειρικές και τρομακτικές, που δεν μπορείς παρά να παραδωθείς στον πρωτόγνωρο αυτό τρόμο. Ο εφιάλτης στην παραλία με την ασπροντυμένη γυναίκα και το μωρό που κλαίει. Ο εφιάλτης της βάρκας και του ψαρά με τα ασημένια μάτια μες την ομίχλη. Ή εκείνος με την αναζήτηση στα ερείπια του Γκρέι Φράιαρς και το όραμα του πλάσματος που αποκαλύπτει στον Ρέι αυτό που παγώνει το αίμα του αναγνώστη...
Ο τίτλος του βιβλίου άξια δόθηκε. Και παρόλο την πλειονότητα των σελίδων που αναφέρονται σε εσωτερικά και ερωτικά θέματα και εξυπηρετούν την ομαλή ροή της τόσο ενδιαφέρουσας ιστορίας, οι λιγότερες σελίδες που είναι καθαρού τρόμου -σαν κρυμμένα διαμάντια- θα σας ανατριχιάσουν αληθινά.
Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη (και θα το κάνω, σε κάποια άλλη ευκαιρία) αλλά για την ώρα το μόνο που θα πω είναι: Διαβάστε το! Είναι το καλύτερο ελληνικό βιβλίο φαντασίας (και μη) που έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό! Και αν έχω ένα παράπονο, είναι που δεν έχω στα χέρια μου ήδη το επόμενο βιβλίο της, να απολαύσω ένα ακόμη μοναδικό ταξίδι από την πέννα της Άρτεμις Βελούδου!

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 5 out of 5]

Είχα την χαρά να γνωρίσω την Άρτεμις Βελούδου πολύ πρόσφατα και να επιβεβαιώσω από κοντά την υποψία που μου είχε γεννηθεί, συνομιλώντας μαζί της ηλεκτρονικά. Πως είναι ένα πλάσμα πολύ θετικό, χαμογελαστό, με μεγάλη αγάπη γι' αυτό που κάνει και πολλά, πολλά όνειρα. Το πρώτο της βιβλίο, που αποτελεί και το πρώτο μέρος μιας διλογίας, κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις εκδόσεις iWrite με τίτλο, "Εφιάλτες: Συμβόλαιο Ψυχής", και όπως ήταν φυσικό, με το που το έπιασα στα χέρια μου, αν και άρρωστη, ξεκίνησα να το διαβάζω χωρίς σταματημό αφού με κάθε κεφάλαιο που τελείωνα, ήθελα να προχωρήσω στο επόμενο προκειμένου να ανακαλύψω τι μυστικά κρύβει και που θέλει να μας οδηγήσει. Αλλά ας μην πολυλογώ και ας ρίξουμε μια ματιά στο κεντρικό story.

Ο Ρέιμοντ είναι ένας νέος 21 ετών ο οποίος έχει βρεθεί κάτω από τον ζυγό του αυταρχικού πατέρα του, Έρνεστ. Όντας εθισμένος σε ναρκωτικά και αλκοόλ, και έπειτα από την αποτοξίνωση την οποία αναγκάστηκε να κάνει μετά από ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα, ο Ρέιμοντ, οδηγείται σε μια επαρχία της Αγγλίας και πιο συγκεκριμένα, στο Ντάνγουϊτς, όπου και πρόκειται να ζήσει μαζί με τους παππούδες του, κάτω από την αυστηρή παρακολούθηση του Έρνεστ ο οποίος του έχει στερήσει κάθε ατομικό δικαίωμα. Ο Ρέιμοντ, προσπαθεί να ξεκινήσει μια νέα ζωή, αφήνοντας πίσω του το παρελθόν όμως δεν μπορεί να πάψει να αισθάνεται εγκλωβισμένος στις νέες συνθήκες που δεν επέλεξε. Όταν θα ξεκινήσει να δουλεύει στην πανσιόν των παππούδων του, θα γνωρίσει την Ονόρα για την οποία αρχικά, έχει πολύ αρνητικά συναισθήματα. Αυτό όμως πρόκειται να αλλάξει και σταδιακά συνειδητοποιεί, πως όχι μόνο δεν την αντιπαθεί αλλά αντίθετα, νιώθει για εκείνην πράγματα με έναν τρόπο που δεν έχει βιώσει ποτέ ξανά. Όμως και η Ονόρα έχει τους δικούς της δαίμονες που όπως όλα δείχνουν, δεν είναι πρόθυμη να αποκαλύψει εύκολα και ο Ρέιμοντ, είναι αποφασισμένος να μάθει ποιο είναι το μυστικό της.

Το βιβλίο της Άρτεμις, ουσιαστικά, παίζει σε δύο διαφορετικά επίπεδα, εξού και βρίσκεται χωρισμένο σε δύο μέρη. Το πρώτο από αυτά, έχει να κάνει με τον Ρέιμοντ και την ψυχοσύνθεσή του, την αλλαγή του χαρακτήρα του μέσα από την εξέλιξη των γεγονότων, την συνειδητοποίηση των πραγμάτων εκείνων που πάντα ήταν μπροστά στα μάτια του αλλά για κάποιον λόγο αρνιόταν να δει και εν τέλει, την αποδοχή τους, όχι από τη μια μέρα στην άλλη αλλά σταδιακά, χτίζοντας κομμάτι-κομμάτι μια νέα πραγματικότητα μέσα στην οποία, μπορεί να γίνει αυτός που πραγματικά μπορεί και όχι εκείνος που οι δίχως νόημα πράξεις του, τον οδηγούσαν να γίνει. Το δεύτερο μέρος, έχει να κάνει με ένα κομμάτι πιο μεταφυσικό. Βασισμένο σε μύθους και θρύλους, μας παρουσιάζει μια γοητευτική και συνάμα, τρομακτική πραγματικότητα την οποία, δεν είναι όλοι σε θέση να δουν με τα ίδια τους τα μάτια που όμως, πρέπει να την κατανοήσουν και να προσπαθήσουν να βρουν τη λύση στο αδιέξοδο μονοπάτι που χάραξε η μοίρα τους, ακολουθώντας λύσεις και δρόμους, κάθε άλλο παρά συμβατικούς.

Η γραφή της Άρτεμις, είναι κάτι παραπάνω από άρτια και ολοκληρωμένη. Μπορεί σε κάποια σημεία στο πρώτο μέρος του βιβλίου να μας δίνει υπερβολικά πολλές λεπτομέρειες για τον Ρέιμοντ και την πρότινος ζωή του όμως, τελικά, ανακαλύπτουμε πως όλα αυτά, έχουν μια σκοπιμότητα. Σφιχτή πλοκή, άρτια δομημένοι χαρακτήρες, που μας επιτρέπουν να κοιτάξουμε ως τα τρίσβαθα του μυαλού και της ψυχής τους, ζωντανές περιγραφές με λεπτομέρεια η οποία δίνει έμφαση και δεν μπουκώνει το κείμενο. Άλλο ένα στοιχείο που μου αρέσει στην αφήγηση της Άρτεμις, έχει να κάνει με τους διαλόγους οι οποίοι, όχι μόνο είναι ζωντανοί και πλούσιοι αλλά, δοσμένοι με έναν τέτοιον τρόπο που λειτουργούν συνδυαστικά με την αφήγηση, δίνοντάς μας με σταδιακό ρυθμό τα κομμάτια του παζλ που είναι απαραίτητα προκειμένου να κατανοήσουμε, τόσο τους χαρακτήρες, όσο και τις πράξεις τους. Ορισμένοι ισχυρίζονται πως το πιο δύσκολο κομμάτι στην συγγραφή ενός βιβλίο, είναι οι διάλογοι. Δεν ξέρω αν συμφωνώ απόλυτα με αυτό ωστόσο, είτε ισχύει είτε όχι, στην προκειμένη περίπτωση το αποτέλεσμα, είναι αυτό που πρέπει να είναι.

Δεν θέλω να σας πω παραπάνω πράγματα γιατί διακινδυνεύω να αποκαλύψω στοιχεία τα οποία δεν πρέπει να σας αποκαλύψω και που είμαι σίγουρη πως η Άρτεμις, δεν θα ήθελε να γνωστοποιηθούν. Αυτό που εγώ μπορώ να κάνω είναι να σας παρακινήσω να διαβάσετε το βιβλίο της και να ανακαλύψετε μόνοι σας το μυστήριο που κρύβεται ανάμεσα στις σελίδες του. Άλλες φορές ως ψυχογράφημα χαρακτήρων, άλλες φορές ως μυθιστόρημα με κοινωνικές προεκτάσεις και άλλες, ως ένα ρομαντικό και τρομακτικό παράλληλα παραμύθι, διαποτισμένο με αρχαίους μύθους και θρύλους άλλων εποχών, οι "Εφιάλτες" θα σας κερδίσουν και η γραφή της Άρτεμις θα σας καθηλώσει, αφήνοντάς σας μετά από ένα συγκλονιστικό φινάλε, με κομμένη την ανάσα, να ανυπομονείτε για το επόμενο βιβλίο της. Από μένα, τις καλύτερες ευχές μου στην Άρτεμις και ελπίζω αυτό το βιβλίο, να είναι απλά το πρώτο από τα πολλά που θα ακολουθήσουν στο μέλλον. Καλοτάξιδο το βιβλίο σου και κάθε επιτυχία.

[Maria Bikaki · Rating 4 out of 5]

Μόλις συνειδητοποιησα οτι απο αμέλεια δεν ειχα αφησει την κριτικη μου γι αυτο το βιβλιο. Μεγαλη παραλειψη μου γιατι αν και μετεφερα την αποψη μου στην ιδια τη συγγραφεα θα ηθελα ομως να την αφησω και εδώ γιατι θεωρω οτι εχει ισως βαρύτητα δεδομένου οτι δεν ανηκω στην κατηγορία των αναγνωστών αυτου του είδους. Γνώρισα την συγγραφεα πριν απο αρκετά χρόνια και μου φαινεται εξαιρετικά δυσκολο να πρεπει να γραψω μια κριτικη για ένα προσωπο με το οποιο εχω πιει και ενα καφέ για ενα προσωπο που λιγες φορες το χω δει στη ζωή μου αλλα νιωθω να γνωριζω και να εκτιμώ μέσα απο τις διηγησεις κοινών μας φίλων.
Θεωρώ απίστευτα θαραλλέο εκ μερους της το γεγονός οτι αποφάσισε με περισσιο θάρρος να γράψει ενα βιβλίο με μια θεματολογία που τότε δεν ηταν ιδιαιτερα διαδεδομένη στην Ελλάδα και βρισκόταν ακόμα στα σπάργανα. Η αλήθεια ειναι ούτε και τώρα ξέρω αν και κατα πόσο εχει κερδίσει την δική της θέση. Οταν ολοι οι αλλοι υποκυπτουν στην ευκολη λύση του συγχρονου ρομαντζου η Αρτεμις Βελούδου με την τολμηρή της πένα μας εισάγει στον κόσμο του φανταστικού, μας καλεί σε μια όμορφη περιπέτεια.
Μη σας πω ψέμματα οταν έφτασε στα χέρια μου αναρωτήθηκα πως θα το διαβάσω, θα μπορέσω, θα το καταλαβω? τα λογοτεχνικά μου αναγνώσματα ήταν τοσο διαφορετικά που φοβόμουν να το διαβάσω μήπως το αδικήσω οχι γιατι δε θα είναι καλό αλλά γιατί εγώ δε θα μπορουσα να αποδώσω το πραγματικό του νόημα και να το καταλάβω.
Προς έκπληξη μου οι πρωτες σελίδες αρχισαν να κυλουν πολύ γρήγορα, μέχρι που επιασα τον ευατο μου να εχει περιέργεια και αγωνία να μάθει όλα τα κρυμμένα μυστικά, να αποκωδικοποιήσει τις συμπεριφορές των ηρώων.
Αρτια, καλογραμμενη, ζωντανη γραφή, απίστευτη και σχολαστική έρευνα απο τη μεριά της συγγραφέως οι εφιάλτες αποτελουν ενα καλοδουλεμένο βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί απο τους λάτρεις του είδους αλλα και για αναγνωστες σαν και μενα που μέσα απο αυτη την πένα μου ξεκλειδωσε ενα συρταρακι που είχα πεισματικά κλειδωμένο εδώ και χρόνια.
Ενταξει μη νομιζετε βεβαια οτι θα κλεινα την κριτικη μου χωρις να αναφέρω οτι εγώ ανηκω στο #teamernest. Σορυ κιολας αλλά πρεπει να μαι απο τις λίγες που αντιπάθησα τον Ρειμοντ. 670 σελιδες το πάλεψα αλλά σορυ ρειμοντ δε μπορώ να σου προσφερω τον ωμο μου. i tried. οχι οτι δεν ηταν καλογραμμένος ήρωας το αντιθετο μαλλον θεωρω καλογραμμενο οποιο ηρωα καταφερνει να σου προκαλέσει καποιο συναισθημα εστω και αντιπαθειας. Αν και εχω μια έφεση στα πληγωμένα προβληματικά αγόρια ο ρειμοντ δεν κατάφερε να με κερδίσει και ομολογώ οτι δε θα κλάψω αν βρεθει σε κάποιο χαντάκι αλλα οκ ενταξει θα σταθω επαξια στο πλευρο του ερνεστ για παρηγορια. Δεν ξερω αν ηταν το προτυπο του πατερα που το ζηλευεις ομως και ειδικα αφοτου υπηρξαν αμοιβαιες εξηγήσεις τον αγάπησα και τον συμπάθησα και ισως τον κατάλαβα περισσότερο απο τον ρειμοντ. Ενταξει τι να κανω τον αγαπώ.Λιθοβολήστε με.
Η πραγματική αποκάλυψη ηταν για μένα η Ονόρα. Δε θέλω να γραψω πολλα που θα προδωσουν την ιστορία ομως ηταν στο προσωπο της ονορα που βρήκα αυτο που έψαχνα στο βιβλίο. Μια διαφορετική ηρωίδα μαεστρικά φτιαγμένη απο την συγγραφέα, μια μυστηριώδης προσωπικότητα που θες να ανακαλύψεις με κάθε τρόπο
Καλοταξιδη να σαι Αρτεμης. Ευχομαι με την πένα σου να συνεχισεις να μας καθηλωνεις και κυρίως να κανεις αυτο που αγαπάς. Αναμενουμε τη συνέχεια.

[Georgia Kakalopoulou · Rating 5 out of 5]

Αισθάνομαι δικαιωμένη κλείνοντας και την τελευταία σελίδα του πρώτου μέρους του μυθιστορήματος της Άρτεμις, Εφιάλτες.
Δικαιωμένη γιατί εμπιστεύτηκα μια ελληνίδα δημιουργό φανταστικής λογοτεχνίας για ένα ακόμη αναγνωστικό μου ταξίδι. Δικαιωμένη γιατί η επιλογή μου αποδείχτηκε το λιγότερο, άριστη!
Η Άρτεμις κατάφερε να με οδηγήσει με τη γραφή της, σε έναν μυστηριακό κόσμο, καλυμμένο κάτω από το πέπλο μιας πραγματικότητας που τα ορια της είναι δυσδιάκριτα για τους πρωταγωνιστές. Θα το έθετα καλύτερα άν μιλούσα για μια πραγματικότητα που εκτείνεται και επεκτείνεται πέρα από όσα οι υπόλοιποι εκτός των κεντρικών ηρώων, γνωρίζουν,βιώνουν ή κατανοούν.
Ο πλούτος της πέννας της συγγραφέως, με συνάρπασε. Η χρήση του πρώτου προσώπου, με ταύτισε με τη ψυχολογία του πρωταγωνιστή που παραπατάει σε ένα μεταίχμιο συναισθηματικών αλλαγών,προσωπικών ανακαλύψεων και αποκαλύψεων, ανατρεπτικών γεγονότων. Η συγγραφέας έχει βουτήξει περίτεχνα και βαθιά στα πιο σκοτεινά σημεία του χαρακτήρα του και μας φέρνει στην επιφάνεια, κομμάτι κομμάτι από τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις εκφάνσεις του, αποκαλύπτοντας μας το εύρος της ανθρώπινης ψυχής και στην συγκεκριμένη περίπτωση, μερικά από τα πιο ερεβώδη μονοπάτια της.
Αυτό που αγάπησα είναι ο τρόπος με τον οποίο το ξετύλιγμα μιας εφιαλτικής πραγματικότητας ταυτίζεται και προχωρά παρέα με την αλλαγή, την ανασυγκρότηση και την θετική εξέλιξη του χαρακτήρα του ήρωα της.
Πλέκει μια ψυχογραφία, δομημένη γερά ανάμεσα στα θεμέλια μιας εφιαλτικής πραγματικότητας και τη μεταλλάσει όσο η ιστορία προχωρά. Όσο τα εξωτερικά σκοτάδια τον τυλίγουν με σκοπό να τον πνίξουν τόσο εκείνος φωτίζεται εσωτερικά και δυναμώνει.
Και το εφαλτήριο αυτής της αλλαγής...ο έρωτας. Ένας έρωτας που ξεκινά σε υπόλανθάνουσα κατάσταση. Ασαφής και άδηλος δημιουργεί μονάχα μπερδέματα και παρεξηγήσεις. Ένας έρωτας φτιαγμένος για να φανερώνει πως ο άνθρωπος κατέχει δυνάμεις πέραν του θνητού του σώματος. Πως η πεζή του φύση δεν μπορεί να τον περιορίσει στο να προχωρήσει προς έναν ανώτερο στόχο, σκοπό, πράξη.
Μέσα από τους εφιάλτες της, από τις σκληρές και ανατριχιαστικές μορφές που κυνηγούν τους ήρωες της, η Άρτεμις, προσπαθεί να μας περάσει το μήνυμα της ελπίδας. Πάντα θα υπάρχει το φως που θα διαλύει τα σκοτάδια, πάντα θα υπάρχει η επιλογή για να διαλέξουμε το σωστό μονοπάτι, πάντοτε η αγάπη θα είναι η αγέρωχη και καταλυτική δύναμη που κινεί όλα τα νήματα, ανατρέπει τις προγνώσεις, καταλύει τους νόμους.
Είναι ένα υπέροχο θρίλερ,ένα μοναδικό ψυχογράφημα, ένα δυνατό βιβλίο που μιλά για τον έρωτα,την αιώνια πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό, τις ανθρώπινες σχέσεις.
Θέλω να εκφράσω τα θερμά μου συγχαρητήρια στην Άρτεμις για το πόνημα της και να της ευχηθώ κάθε επιτυχία στο έργο της. Θέλω επίσης να της ζητήσω, να μην αργήσει να μας δώσει και το δεύτερο μέρος του γιατί πραγματικά μας έχει κόψει την ανάσα....

[Aggeliki · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο που δεν με ξάφνιασε καθόλου, καθώς όλες οι φίλες μου, που το διάβασαν, μου είπα ότι είναι πολύ καλό. Αυτό που με ξάφνιασε είναι ότι είναι ένα βιβλίο γραμμένο από γυναίκα με κεντρικό ήρωα έναν άντρα. Με ευχαρίστησε το γεγονός ότι δεν ήταν καθόλου "θηλυκό". Η Άρτεμις δεν πέφτει στην παγίδα του "υπερβολικά συναισθηματικού άντρα". Είναι οι ξεκάθαρες και κάθετες σκέψεις-αναλύσεις ενός αντρικού μυαλού με τάσεις αυτοσαρκασμού όταν "ξέφευγε" λιγάκι.
Με ενθουσίασε η φανταστική -στα όρια του μύθου- ιστορία, που σε κρατάει καθηλωμένο ως το τέλος και το μεστό και ώριμο γράψιμό της Αρτέμιδας, που δείχνει ότι έχει εντρυφήσει στην ανθρώπινη ψυχολογία.
Ένα ευχάριστο και ενδιαφέρον βιβλίο, που προτείνω ανεπιφύλακτα.

[Νόρα · Rating 5 out of 5]

Οι Εφιάλτες είναι το πρώτο βιβλίο φανταστικής λογοτεχνίας από Έλληνα συγγραφέα που διαβάζω και πραγματικά έχω εντυπωσιαστεί.Μυστήριο, αγωνία,έρωτας και φυσικά το μεταφυσικό στοιχείο είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του μυθιστορήματος.Η συγγραφέας παρασύρει τον αναγνώστη σ΄ ένα ατμοσφαιρικό,μυστηριακό ταξίδι στο Ντάνγουϊτς της Αγγλίας,με εμφανή την εκτεταμένη συγγραφική έρευνα γύρω από μύθους και θρύλους της Αγγλίας.Μου έκανε εντύπωση που ο πρωταγωνιστής ήταν άντρας και όχι γυναίκα.Η δημιουργός επέλεξε να ρισκάρει και το πέτυχε, μας μετέδωσε με συγγραφική δεινότητα μία ιστορία με επίκεντρο τις ανθρώπινες σχέσεις,την ανάγκη για συγχώρεση τη συμφιλίωση με τις αδυναμίες του ίδιου του εαυτού μας και την αναγνώριση των λαθών,μικρών και μεγάλων. Το βιβλίο αποτελεί μια τομή στην ανθρώπινη ψυχολογία και μου αρέσει που επικεντρώνεται σε μια οικογένεια.Λάτρεψα τους ήρωες του βιβλίου είναι ολοκληρωμένοι αληθινοί και ρεαλιστικοί.Τον παράξενο αλλά και ταυτόχρονα γοητευτικό χαρακτήρα του Ρει,τον δυναμικό και μυστηριώδη χαρακτήρα της Ονόρας,ακόμα και τον λίγο δύστροπο κάποιες φορές, Έρνεστ.Ευκολοδιάβαστο με μεστή γραφή και άψογη χρήση της γλώσσας.Ένα άλλο στοιχείο που μου άρεσε είναι το υπέροχο χιούμορ.Οι διάλογοι είναι πολύ αστείοι,ειδικά μεταξύ του Ρέι με τον πατέρα του και με την Ονόρα.Αν σας αρέσει να διαβάζετε ποιοτικά φανταστικά βιβλία σας το προτείνω.
Συγχαρητήρια στην πρωτοεμφανιζόμενη και πολλά υποσχόμενη συγγραφέα.


Ανυπομονώ για το επόμενο!!!

[Haidoulina · Rating 5 out of 5]

*4.5+ αστεράκια*
Έκανα τη χαζομάρα να θέλω να δω πόσες σελίδες είναι το βιβλίο και έπεσα στην τελευταία πρόταση από την αρχή,οπότε πλέον ξέροντας πως τελειώνει το βιβλίο έχασα λίγη από τη μαγεία και κάτι λιγότερο από μισό αστεράκι στη βαθμολογία μου.... Μάθετε από το λάθος μου.... Μην κοιτάξετε την τελευταία σελίδα.... ;-)
Πέρα από αυτό η ιστορία είναι θαυμάσια....Λάτρεψα το καυστικό χιούμορ και το γεγονός πως η αφήγηση είναι από τη μεριά του Ρέιμοντ....
Μπαλοπητάκι σε κατηγορώ πως με το να μιλάς συνέχεια για τους Εφιάλτες με έκανες να το διαβάσω... Ευχαριστώ...!
Ένα καλογραμμένο βιβλίο και σίγουρα μια εξαιρετική προσπάθεια στον κόσμο του φανταστικού.... Μας βάζει ομαλά και αρκετά εισαγωγικά για τα γούστα μου σε ένα κόσμο με μύθους, θρύλους και κατάρες αλλά πιστεύω οφείλεται στο γεγονός πως η ιστορία είναι τριλογία οπότε έχουμε δρόμο ακόμα....
Ο Ρέιμοντ και η Ονόρα μου έδειξαν πως όλοι έχουμε δαίμονες να μας κυνηγούν, απλά για κάποιους αυτοί οι δαίμονες είναι φανταστικοί και μέσα στο μυαλό τους ενώ για κάποιους άλλους είναι υπαρκτοί και αληθινοί...
Και πραγματικά θεωρώ ήρωες όσους διάβασαν το βιβλίο το 2013 και άντεξαν την αναμονή μέχρι το 2015 για τη συνέχεια....

[Χριστίνα Ψύλλα · Rating 4 out of 5]

⭐️ 4,5 / 5 ⭐️

Δεδομένο πρώτο: Πρέπει να είναι παράνομο να τελειώνεις ένα βιβλίο με αυτόν τον τρόπο 😭😭😭😭😭😭😭😭 Γιατί;;;;;;; Μετά το crooked kingdom και το chain of iron το συμβόλαιο ψυχής ήρθε και με κατέστρεψε 😭

Δεδομένο δεύτερο: Λάτρεψα τον θρύλο για τους Θαλασσινούς και τα φαντάσματα και τους δαίμονες και όλη την φαντασία αυτού του βιβλίου !!! Είχα καιρό να διαβάσω Paranormal και είμαι τόσο χαρούμενη που αυτό ήταν το πρώτο μου μετά από καιρό!

Δεδομένο τρίτο : Ποσό badass είναι η Ονορα;;; Ναι και ο Ρει μου άρεσε από ένα σημείο και μετά γιατί στην αρχή ήθελε δυο τρεις σφαλιάρες 😅 αλλά η Ονορα θεουλα !!! Νέα αγαπημένη female character!
Εδώ να προσθέσω και το ποσό υπέροχη ήταν η οικογένεια του Ρει και ο μπαμπάς της Ονορα. Επίσης για όσους το έχουν διαβάσει ο Γουόλτερ δεν είναι μαναρακι; (Προβλέπω μάχη εδώ όπως με Τζεικ και Έντουαρτ ;🤣 )

Δεδομένο τέταρτο: Αγάπησα αυτήν την ιστορία και ΑΝΥΠΟΜΟΝΩ για το επόμενο!

Αναλυτικότερα στο blog σύντομα.

Υ.Γ.: Όπως καταλάβατε λάτρεψα τα «δεδομένα» του Ρει και γέλασα πολύ με αυτά, όποτε είπα να δοκιμάσω να γράψω την κριτική μου με έναν παρόμοιο τρόπο 😉❤️

[Maria · Rating 5 out of 5]

Σπάνια συναντά κανείς ένα βιβλίο για το οποίο έχει ακούσει μόνο θετικά. Η καθολική αποδοχή που είχαν οι “Εφιάλτες” στο αναγνωστικό κοινό με οδήγησε στην απόφαση να βυθιστώ κι εγώ στον κόσμο της Άρτεμις Βελούδου-Αποκότου. Φυσικά και είχα τις αμφιβολίες μου για το εάν θα μου άρεσε. Ήξερα πως είναι ένα βιβλίο που ανήκει στη φανταστική λογοτεχνία και η αλήθεια είναι, πως δεν είναι ακριβώς το λογοτεχνικό είδος που προτιμώ.

Η ιστορία ξεκινά με τον Ρέιμοντ μέσα στο αεροπλάνο καθώς μετακομίζει στο Ντάνγουϊτς, όπου θα μείνει αρκετό χρονικό διάστημα στο σπίτι των παππούδων του. Αιτία αυτής την μετακόμισης, εκτός –φαινομενικά- από την επιθυμία των γονιών του να τον ξεφορτωθούν, είναι ο εθισμός του στις ουσίες κι το αλκοόλ. Στο Ντάνγουϊτς ο Ρέιμοντ αναγκάζεται να δουλέψει στην οικογενειακή επιχείρηση, παρέα με την εκνευριστική και άσχημη Ονόρα. Καθώς νιώθει να βαλτώνει όλο και περισσότερο, παράξενα γεγονότα τον αναγκάζουν να ανακαλύψει μια άλλη πραγματικότητα. Τι μυστικά κρύβει η Ονόρα και τι τους επιφυλάσσει το μέλλον;

Δεν σκοπεύω να αποκαλύψω περισσότερα για την υπόθεση. Κι αυτά που είπα πολλά είναι. Εκείνο όμως στο οποίο θέλω να αναφερθώ, το πρώτο πράγμα που προσέχει ο αναγνώστης διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο, είναι το πόσο, μα πόσο, καλογραμμένο είναι. Η συγγραφέας δημιουργεί με μαεστρία έναν υπέροχο κόσμο και του δίνει ζωή, χάρη στο μεγάλο της ταλέντο. Με σφιχτοδεμένη πλοκή και καλοδουλεμένους ήρωες η κυρία Βελούδου-Αποκότου συνθέτει μια ιστορία για τα δεδομένα και τα απροσδόκητα. Γιατί οι “Εφιάλτες” δεν είναι ένα απλό βιβλίο φανταστική λογοτεχνίας. Είναι ένα εξαιρετικά δουλεμένο λογοτεχνικό κείμενο, το οποίο βασίζεται στις κοινωνικές αναπαραστάσεις των ηρώων του για να μας μιλήσει για το αναπάντεχο, το άγνωστο, για τους ίδιους μας του εαυτούς. Ο Ρέιμοντ έχτισε το χαρακτήρα του και πορεύτηκε στη ζωή του με βάση τα όσα ήξερε. Ωστόσο, έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που όλα όσα ξέρουμε ανατρέπονται και ο Ρέιμοντ καλείται να αντιμετωπίσει μια διαφορετική πραγματικότητα.

Κατά την προσωπική μου άποψη οι “Εφιάλτες” είναι ένα μοναδικό δείγμα ψυχοκοινωνικών καταστάσεων, αφού η συγγραφέας καταφέρνει να αναδείξει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, αλλά κυρίως τον τρόπο που λειτουργεί ο άνθρωπος στην κοινωνία, την όποια κοινωνία, και πως νοηματοδοτεί ο ίδιος τις ταυτότητες που του επιβάλουν. Ένα βιβλίο χορταστικό, με πλούσιες εικόνες, στακάτη, έντονη αφήγηση και χαρισματική γλώσσα.

Διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο κατάλαβα, για ακόμη μια φορά, τους λόγους για τους οποίους δεν διαβάζω συχνά βιβλία φανταστικής λογοτεχνία. Δεν πιστεύω στη μαγεία, σε άλλους κόσμους, σε οτιδήποτε δεν μπορώ να δω και να ακουμπήσω εγώ η ίδια. Ελάχιστα λογοτεχνικά κείμενα με έχουν πείσει για το αντίθετο, όλα τους κλασσικά και αριστουργηματικά. Οι Εφιάλτες είναι ένα τέτοιο βιβλίο. Γιατί πέρα από τις τεχνικές και τις ρίμες, πέρα ακόμη και από την ιστορία ή τους πρωταγωνιστές ενός κειμένου, υπάρχει το συναίσθημα. Όλες οι μορφές τέχνης αποσκοπούν σε αυτό κι αν ένα βιβλίο μπορεί να αλλάξει έναν άνθρωπο, τότε οι Εφιάλτες το πέτυχαν. Γιατί, έστω και για λίγο, αναρωτήθηκα. Έστω και για λίγο, πίστεψα στη μαγεία, που τόσο πολύ χρειάζομαι στη ζωή μου. Ανυπομονώ για το δεύτερο και τελευταίο μέρος της διλογίας, ώστε να μπορέσω να συναντήσω ξανά τον μοναδικό Ρέιμοντ και τον κόσμο του.

[Αριάδνη · Rating 5 out of 5]

Όταν πρωτοδιάβασα αυτό το βιβλίο (aka πνευματικό μου ανιψάκι), για να πω την αλήθεια, δεν είχα και τεράστια πάρε-δώσε με τον κόσμο της ανάγνωσης, και ο αριθμός των βιβλίων που είχα τελειώσει, ήταν ελάχιστος. Οπότε βέβαια, παρόλο τον θαυμασμό μου, δεν πιστεύω ότι είχα την ικανότητα να...τεκμηριώσω την άποψη του, τόσο λόγω έλλειψης λεξιλογίου αλλά και εμπειρίας με τον κόσμο της ανάγνωσης.
Αλλά τώρα, ύστερα απο δύο χρόνια, μπορώ περήφανα να πω ότι ακόμα το διακρίνω ανάμεσα σε τόσα βιβλία,
Πάντα πίστευα ότι, όταν δημιουργείς έναν χαρακτήρα, είσαι υπεύθυνος για το παρελθόν του, το μέλλον του, τις ιδιοτροπίες του, τα ευαίσθητα σημεία του, τα ελαττώματα του, την ύπαρξη τους. Με το να τους δημιουργείς τους δίνεις ζωή, η οποία ξεκινάει πολύ πριν απο την χρονολογία στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία. Και όμως, πολλοί συγγραφείς δεν το έχουν πετύχει αυτό. Δεν έχουν αποδώσει τους χαρακτήρες όσο ρεαλιστικά θα έπρεπε, όσο ρεαλιστικά τους απέδωσε η Άρτεμις. Αυτό που λατρεύω σε σχέση με τους χαρακτήρες είναι επίσης το ότι, είναι τόσο εύκολο να δεθείς μαζί τους. Να ταυτιστείς στα προβλήματα τους και τις περιέργειες τους, να τους αγαπήσεις και να τους νιώθεις κομμάτι σου. Οι χαρακτήρες πάντα έπιαναν ένα σημαντικό μέρος ανάμεσα στα κριτήρια αξιολόγησης μου, και δεν πιστεύω ότι μπορώ να περιγράψω το πόσο ευχαριστημένη είμαι με τους χαρακτήρες αυτού του μυθιστορήματος.
Όσο για την υπόθεση; Πανέξυπνη, ευφυέστατη. Τρομερή. Το παρελθόν μου με τις ιστορίες τρόμου και υπερφυσικού δεν είναι και τόσο πλούσιο, αλλά, εκτός απο το γεγονός ότι μέχρι στιγμής ξεχωρίζει ανάμεσα σε όσες έχω διαβάσει, είναι απίστευτα πολύ ρεαλιστική. Όλοι όσοι απολαμβάνουμε ένα καλό μυθιστόρημα τρόμου, θέλουμε να νιώσουμε πραγματικά τον φόβο. Θέλουμε να ανατριχιάζουμε κάθε φορά που κάνει την εμφάνιση του μια καινούρια απειλή, να έχουμε αυτό το ενοχλητικό συναίσθημα ότι δεν είμαστε μόνοι μας μέσα στο δωμάτιο, να φοβόμαστε να κοιτάξουμε πίσω μας επειδή η ιδέα του να έχει ξεφύγει κάποιος ή κάτι μέσα απο το βιβλίο και να απειλεί άμεσα εμάς δεν μας φαίνεται τόσο απίθανη, να νιώθουμε μια ψύχρα γύρω μας ακόμη και όταν αυτό είναι επιστημονικά αδύνατον. Μπορώ να πω ότι συχνά καυχιέμαι για το γεγονός ότι δεν με φοβίζει τίποτα, αλλά ακόμα πιο περήφανα λέω ότι αυτό το βιβλίο διαψεύδει τους ισχυρισμούς μου.
Παρόλα αυτά, το βιβλίο δεν είναι μόνο τρόμου. Η ψυχολογία των χαρακτήρων είναι τόσο εξαιρετική και ψαγμένη (προφανώς για αυτό ανήκει και στην κατηγορία των ψυχολογικών θρίλερ), το χιούμορ είναι τόσο μοναδικό. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πως η Άρτεμις κατάφερε να συνδυάσει τόσα πράγματα μαζί χωρίς να τα μπλέξει και να χάσει το νόημα της ιστορίας.
Τώρα, όσον αφορά την πλοκή. Είναι ιδιοφυής. Πρώτον με τα όσα έχουν να αντιμετωπίσουν οι χαρακτήρες ενάντια στον κόσμο του υπερφυσικού, δεύτερον οι αληθινοί και ψαγμένοι θρύλοι, τρίτον η φοβερή απόδοση και σύνδεση του υπερφυσικού με κόσμο μας, και τέταρτον οι ανατροπές που σε αφήνουν κυριολεκτικά άναυδο. Είναι πραγματικά...φαντασμαγορικό.
Ήταν αρκετές οι φορές στις οποίες η Άρτεμις είπε κάτι θετικό-στα πλαίσια της μετριοφροσύνης (σχεδόν :ρ) πάντα- για το βιβλίο της, αλλά δεν είμαι σίγουρη για το κατά πόσο πραγματικά γνωρίζει την αξία αυτού που έγραψε.

[Maria Papadaki · Rating 5 out of 5]

Το καλύτερο βιβλίο που διάβασα αυτή τη χρονιά! Δεν έχω διαβάσει ξανά κάτι παρόμοιο. Ο Ρέιμοντ Κνάιτ κατάφερε και μπήκε στην πεντάδα των πιο αγαπημένων μου ηρώων! Φοβερά ατακαδόρος με τρομερές δόσεις, άλλοτε πικρόχολου και άλλοτε σπιρτόζικου χιούμορ, παρορμητικός και πολύ ευαίσθητος. Η Όνόρα γλυκιά, τρυφερή και γειωμένη παρόλα τα εξωπραγματικά φαινόμενα που της συμβαίνουν. Υπέροχοι θρύλοι και μύθοι που προσωπικά δεν τους είχα ξανακούσει. Αν σε αυτό το βιβλίο η συγγραφέας έκανε το ντεμπούτο της στο επόμενο τι να περιμένουμε;

[Michael Strigkos · Rating 5 out of 5]

Φανταστικό βιβλίο. Φοβεροί χαρακτήρες, πολύ καλή ιστορία και καθηλωτικη πλοκή. Must για τους φαν του είδους και τους λάτρεις των καλών βιβλίων. Δεν θα μπω σε λεπτομερείς αναλύσεις επί του βιβλίου γιατί είμαι άσχετος απο αυτά. Το μονο που ξέρω είναι οτι ενα πολύ καλό βιβλιο όπως αυτό το καταλαβαίνεις απο την πρωτη σελίδα.

[Antonia · Rating 5 out of 5]

Είναι γνωστό για έναν βιβλιοφάγο να ταυτίζεται με κάποια από τα βιβλία που διαβάζει, να νιώθει σφοδρά και ποικίλα συναισθήματα για τους χαρακτήρες και την πλοκή αυτών των βιβλίων. Υπάρχουν, όμως, στιγμές που διαβάζεις ένα βιβλίο τόσο υπέροχο, τόσο αυθεντικό και αριστουργηματικό, που πραγματικά συγκλονίζει κάθε σπιθαμή της ψυχής σου. Οι "Εφιάλτες" της Αρτέμιδος Βελούδου-Αποκότου ήταν ακριβώς ένα τέτοιο βιβλίο για μένα.

Το ερωτεύτηκα, το λάτρεψα. Αμετάκλητα, βασανιστικά, παράφορα. Πραγματικά αισθάνομαι ότι αυτό το review θα αδικήσει το πώς ακριβώς νιώθω για αυτό το βιβλίο γιατί νομίζω ότι τα λόγια είναι λίγα γι'αυτό που αισθάνομαι. Από πού να αρχίσω? Απ'την πλοκή? Ας μιλήσω λίγο για τον υπέροχο τρόπο με τον οποίο η Άρτεμις ξεδιπλώνει την ιστορία του Ρέιμοντ και της Ονόρα. Το βιβλίο ουσιαστικά χωρίζεται σε δύο μέρη: το πρώτο μέρος είναι περισσότερο ή, καλύτερα σχεδόν εξ'ολοκλήρου, ψυχογραφικό. Η συγγραφέας μάς παρουσιάζει κομμάτι-κομμάτι το σκοτεινό παρελθόν του Ρέιμοντ, τους λόγους για τους οποίους οδηγήθηκε στις εξαρτήσεις και σιγά σιγά στην αρχή της προσπάθειάς του να αποκαταστήσει την σχέση του με τους γονείς και τους παππούδες του, αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό. Και φυσικά καθοριστικό ρόλο σε αυτό παίζει η συνάντησή του με την μυστηριώδη Ονόρα. Το δεύτερο μέρος του βιβλίου είναι αφιερωμένο στην μεταφυσική πλευρά της ιστορίας. Διάφορα ερωτήματα που μπορεί να σας δημιουργήθηκαν στην αρχή του βιβλίου, σε αυτό το κομμάτι αρχίζουν να απαντώνται και πολλά από τα μυστήρια να ξεδιαλύνονται. Ο Ρέιμοντ έρχεται αντιμέτωπος με δυνάμεις που δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα μπορούσαν να υπάρχουν και καλείται να πολεμήσει με όλο το βάθος της ψυχής του για την κοπέλα που αγαπά πραγματικά.
Ρέιμοντ. Το ότι σχεδόν κλαίω που ο συγκεκριμένος χαρακτήρας δεν είναι αληθινός δείχνει το πόσο πολύ τον αγάπησα. Έξυπνος, σοφός με τον δικό του τρόπο, παρορμητικός αλλά και έντονα συναισθηματικός, ο Ρέιμοντ είναι ένας χαρακτήρας που δεν ξεχνιέται εύκολα. Από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία, το μυαλό και η καρδιά του Ρέιμοντ με συνάρπασαν. Από ξεπεσμένος άγγελος, από μια μπερδεμένη και ταλαιπωρημένη ύπαρξη, γίνεται ένας πραγματικός ήρωας. Ερωτεύεται με όλο του το είναι και πραγματικά λυτρώνεται.
Ονόρα. Άνετα περνάει στην λίστα με τις πιο αγαπημένες μου ηρωίδες βιβλίων. Μυστηριώδης, ρομαντική, σοφή, γενναία, αλτρουίστρια, πραγματικά την αγάπησα βαθιά. Δεν θα πω περισσότερα, για να μην αποκαλύψω σημεία-κλειδιά για την πλοκή του βιβλίου, αλλά θα αναφέρω ένα αστείο γεγονός. Όταν η Ονόρα είπε στον Ρέιμοντ "Ρέιμοντ, μην με ερωτευτείς!", το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η σκηνή από την ταινία (και το βιβλίο) "A Walk to Remember" στην οποία (στο οποίο) η Τζέιμι παρακαλεί τον -ήδη αχνά ερωτευμένο μαζί της- Λάντον να μην την ερωτευτεί. Κάτι τέτοιο συνέβησε και εδώ και πραγματικά όσο διάβαζα αυτές τις σειρές η καρδιά μου ξεχείλιζε από αγάπη.
Η γραφή της Άρτεμις είναι άρτια, σφιχτή, καλοδουλεμένη και σε κρατάει σε αγωνία καθ'όλη τη διάρκεια του βιβλίου. Ζωντανοί και περίτεχνα σοφοί διάλογοι, εξαιρετικά λεπτομερής ανάλυση και ψυχογράφηση των κύριων χαρακτήρων του βιβλίου, ελκυστική και άψογα εναρμονισμένη με την πλοκή του βιβλίου περιγραφή της πόλης του Ντάνγουϊτς, αλλά και των γύρω περιοχών που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Ο πυρήνας του βιβλίου είναι αυθεντικός καθώς, κακά τα ψέματα, στις μέρες μας τα βιβλία που ανήκουν στον κλάδο της φανταστικής λογοτεχνίας είναι τόσο πολλά, που λίγο-πολύ πολλές ιδέες επαναλαμβάνονται. Όμως, οι "Εφιάλτες" είναι η εξαίρεση στον κανόνα. Τίποτα σε αυτό το βιβλίο δεν είναι "κλεμμένο" ή ανιαρό. Η ιστορία θα σας κρατήσει σε επαγρύπνηση από την αρχή ως το τέλος.
Κλείνοντας, δίνω 5 από 5 αστέρια σε αυτό το αριστούργημα. Ένα από τα καλύτερα βιβλία (ή, ίσως, το καλύτερο?!) που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής. Δεν βρήκα ούτε ένα ψεγάδι. Οι "Εφιάλτες" με "γέμισαν" από όλες τις πλευρές. Πλοκή, χαρακτήρες, γραφή, τέλος του βιβλίου, όλα με απογείωσαν συναισθηματικά και με άφησαν έντονα διψασμένη για την συνέχεια. Το προτείνω σε όλους ανεπιφύλακτα, ασχέτως αν είστε fan της φανταστικής λογοτεχνίας ή όχι. Έστω και αν το μεταφυσικό κομμάτι αυτού του βιβλίου δεν σας συγκινήσει, είμαι σίγουρη ότι θα το κάνει το ψυχολογικό. Γιατί πραγματικά η Άρτεμις ξέρει πως να μπει βαθιά στην ψυχή και στο μυαλό των ηρώων της. Ένα τεράστιο μπράβο σε σένα, Άρτεμις, και ένα μεγάλο ευχαριστώ για το "παιδί" σου. Ευχαριστήθηκα αυτό το ταξίδι με όλη μου την καρδιά και ανυπομονώ για την συνέχεια, η οποία ελπίζω να έρθει όσο το δυνατόν ταχύτερα.

[Χρύσα Βασιλείου · Rating 4 out of 5]

Η αλήθεια είναι πως το συγκεκριμένο είδος δεν είναι ακριβώς το είδος που προτιμώ να διαβάζω - η μεταφυσική λογοτεχνία και ο κόσμος του φανταστικού ποτέ δε μου τράβηξε πολύ το ενδιαφέρον.
Γνώρισα τη συγγραφέα του βιβλίου πολύ πριν δημιουργηθεί καν η ιδέα του στο μυαλό της και,γνωρίζοντας πολύ καλά τις ευρύτερες γνώσεις της γύρω από το θέμα,το πείσμα της όταν αποφασίζει κάτι και την αγάπη και το μεράκι που τη χαρακτηρίζει σε ό,τι κάνει,ήμουν σίγουρη πως το αποτέλεσμα θα ήταν το καλύτερο δυνατό!
Χαίρομαι που δε διαψεύστηκα και που γνώρισα τους "Εφιάλτες",ένα βιβλίο διαφορετικό από τα υπόλοιπα του είδους του,τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα ελληνικά δεδομένα.Ένα βιβλίο πολύπλευρο,ολοκληρωμένο,χορταστικό από κάθε άποψη,με χαρακτήρες που καταφέρνουν να είναι καθημερινοί,παρά τη...μεταφυσική αύρα που τους περιβάλλει. Ένα βιβλίο ψαγμένο,άρτια δομημένο,με σφιχτή γραφή και συνεχή δράση που σε κρατάει σε αγωνία μέχρι την τελευταία του σελίδα.
Όσο για τους ήρωές του,εγώ ανήκω στο #teamOνόρα και δηλώνω αντι-φαν του Ρέιμοντ!Ο συγκεκριμένος χαρακτήρας δεν μπορώ να πω πως μου άρεσε,χωρίς να το χρεώνω αυτό στη συγγραφέα,η οποία τον "προίκισε" με ένα χαρακτήρα με ποικίλες διακυμάνσεις και μεταπτώσεις που ξαφνιάζουν συνεχώς τον αναγνώστη.Εγώ προσωπικά δεν "το έχω" γενικότερα με τους έφηβους προβληματικούς χαρακτήρες..Αντίθετα όμως,λάτρεψα την ηρωϊδα,που αποδεικνύεται για μένα η αποκάλυψη του βιβλίου,κουβαλώντας ένα παρελθόν που πολλοί λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν και πολλοί λιγότεροι θα ήταν άξιοι να τα βγάλουν πέρα μαζί του.Λάτρεψα και ορισμένους δευτερεύοντες χαρακτήρες,οι οποίοι έδωσαν τη δική τους,ξεχωριστή πινελιά στην ιστορία.Θαύμασα την Άρτεμη,γιατί ακόμα και τους πιο εκκεντρικούς ήρωές της τους έχει δημιουργήσει τόσο ολοκληρωμένα,με τόση μαεστρία,που όσο εξωπραγματικοί κι αν είναι,τους αποδέχεσαι άμα τη εμφανίσει τους χωρίς δυσπιστία ή αμφιβολία.
Οι "Εφιάλτες" είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί από τους λάτρεις του υπερφυσικού,του φανταστικού,αυτούς που ψάχνουν τη μαγεία και αυτό το "κάτι παραπέρα",αλλά και από εκείνους που θέλουν να διαβάσουν μια δυνατή ιστορία αγάπης δύο νέων παιδιών,εντελώς διαφορετική από όσες έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε ως τώρα.

[Maria · Rating 5 out of 5]

Τι να πω για αυτό το βιβλίο;;Απλά με έχει αφήσει άφωνη....Εκεί που νόμιζα πως είχα διαβάσει αρκετά βιβλία φανταστικής λογοτεχνίας, έρχεται αυτό το βιβλίο και τα αλλάζει όλα.....γιατί πολύ απλά για μένα τα έχει όλα, πρωτότυπη και έξυπνη πλοκή (εγώ προσωπικά δεν είχα ξαναδιαβάσει τέτοιο βιβλίο),δράση, αγωνία, καλοδουλεμένους χαρακτήρες (αγαπημένος χαρακτήρας ο έρνεστ και οι τσακωμοί του με τον ρέιμοντ),μεταφυσικά στοιχεία (που με έκαναν να τρομάζω, ειδικά ο βαρκάρης), περιγραφή εννοιών όπως οι οικογενειακές σχέσεις και το κυριότερο και σπανιότερο η αφήγηση γίνεται απο αντρικό χαρακτήρα......ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.....ΗΤΑΝ ΤΕΛΕΙΟ....ΤΟ ΣΥΝΙΣΤΩ ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ.......Και τέλος ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ και ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην συγγραφέα που μου έδωσε την ευκαιρία να την γνωρίσω μέσα απο το βιβλίο της.....

[Mary-jane · Rating 3 out of 5]

Αρκετά συμπαθητικό ξεκίνημα από μια νέα ελληνίδα συγγραφέα,ομολογώ οτι εντυπωσιάστηκα,γιατί οι έλληνες συγγραφείς και το αναγνωστικό κοινό δεν ειναι τόσο εξοικειωμένοι με το είδος fantasy....
Όμως,υπήρχαν και μερικά προβληματάκια,κατ'εμέ,αλλα ας τα πάρουμε απ'την αρχή....
ΤΑ ΘΕΤΙΚΆ
1.η πλοκή που αφορούσε το υπερφυσικό στοιχείο ήταν εξαιρετική,και πολύ πρωτότυπη:υπέθεσα χίλια δύο πράγματα για τη φύση της Ονορα,αλλα αυτό που ήταν τελικά δεν κατάφερα να το μαντέψω.
2.Ο χαρακτηρας της Ονορα ήταν επίσης πολύ ιδιαίτερος και αριστοτεχνικά σκιαγραφιμενος.Πρόκειται για μια δυναμική ηρωΐδα,έξυπνη και συνειδητοποιημένη,καθόλου Mary Sue,όπως οι πλειοψηφία των ηρωίδων των fantasy βιβλίων.
3.Υποβλητική ατμόσφαιρα.Εντυπωνεται τέλεια στον αναγνώστη τα τοπία,οι θρύλοι και γενικότερα οι εικόνες(ακουστικές,οπτικές).
Και τωρα τα αρνητικά,για τα οποία και αφαίρεσαν τα δύο αστεράκια
1.Ο τρόπος γραφής ειναι πρόχειρος και επιτηδευμένος ταυτόχρονα,πράγμα που κάνει πολύ κουραστική την ανάγνωση,ενώ έτσι το κείμενο χάνει σε πειστικότητα.Η συγκεκριμένη γραφή ταιριάζει σε προσχέδιο.
2.Ο χαρακτηρας του Ρέημοντ ειναι αντιφατικός,και στο πρώτο μέρος ειναι πολύ διαφορετικός από το δεύτερο.Αρχικά βλέπουμε έναν απαθή και αυτοκαταστροφικό νέο,ενώ μετά ένα παιδί υπόδειγμα.Κανένα πρόγραμμα επανένταξης δεν δικαιολογεί μια τόσο ολική αλλαγή χαρακτήρα.Προφανώς η συγγραφέας ήθελε να πραγματευχθει δύο θεματα:προβληματική εφηβεία και fantasy,αλλα κάπου δεν έδεσε τόσο καλα
3.Υπερβολικά μεγάλο για την ιστορια που πραγματεύεται,με αποτέλεσμα να το παρατήσω.....50 σελίδες πριν το τέλος.

[Λίνα Θωμάρεη · Rating 5 out of 5]

Υπέροχο, τρυφερό, μυστηριώδες, μαγικό, ανθρώπινο...

Έγινε από τα αγαπημένα μου και όχι άδικα...

Η Συγγραφέας κατάφερε να με κάνει συνεπιβάτισσα με τον Ρέιμοντ και αυτόπτης μάρτυρας της ερωτικής (απίστευτης) ιστορίας του με την Ονόρα. Έγινα μάρτυρας των φόβο του και των ανασφαλειών του αλλά και της συμφιλίωσης του με την οικογένειά του και με την ζωή γενικότερα.
Θέλω να πιστεύω ότι στο 2ο μέρος του βιβλίου ο Ρέιμοντ θα κάνει τα πάντα για να (ξανά) κρατήσει αυτά τα δώρα ψυχής κοντά του...

Μα τι ωραία που αισθάνεσαι όταν διαβάζεις τόσο όμορφα βιβλία και μάλιστα γραμμένα από Έλληνες Συγγραφείς..
Ελπίζω και το 2ο να είναι το ίδιο καλό και καλύτερο και ελπίζω η Άρτεμις Βελούδου-Αποκότου να συνεχίζει να υφαίνει φανταστικές ιστορίες... το κάνει καλά άλλωστε !!!!

[Μιχάλης · Rating 4 out of 5]

Ένας από τους λόγους που κατασυμπάθησα τη συγγραφέα, όταν τη γνώρισα στο περσινό, πρώτο ΦαντάστιCon ήταν το ότι μου είπε "μη διαβάσεις το βιβλίο μου, δεν είναι του στυλ σου".
Και την κατασυμπάθησα επειδή δείχνει όχι συγγραφέα που, σε μία σκηνή όπου φερέλπιδες συγγραφείς σηκώνουν μία ιστορία σε ένα μπλογκ και νομίζουν ότι είναι ο επόμενος Stephen King, αγαπά τόσο πολύ αυτό που κάνει που θέλει και ο αναγνώστης της να περάσει καλά με το βιβλίο της, αλλά και άτομο που καταλαβαίνει απόλυτα τι έχει απέναντί της: κάποιον που οι Εφιάλτες δεν είναι το στυλ του.

Το στόρυ περιληπτικά: ο Ρέι είναι το κλασικό κακομαθημένο πλουσιόπαιδο που καταλήγει εξόριστο στο σπίτι των παππούδων του, συμφιλιώνεται με τους δαίμονές του και ερωτεύεται μία μυστηριώδη κοπέλα με ένα σκοτεινό μυστικό. Όσοι περιμένετε hardcore τρόμο και βγαλμένα άντερα παγαίνετε αλλού, η ιστορία είναι ένα paranormal romance με τα όλα του, με πολλή έμφαση στις σχέσεις των χαρακτήρων και μία πολύ γλυκερό love story. Ο φανταζοτρόμος έρχεται πολύ αργά, στο τελευταίο τρίτο του βιβλίου και ποτέ δεν κυριαρχεί (αν και φαντάζομαι αυτό αλλάζει στα επόμενα βιβλία της σειράς).

Αν δεν είστε σαν κι εμένα και σας αρέσει το είδος, τσιμπίστε το βιβλίο άφοβα: οι κοπελιές από κάτω που ρίχνουν πεντάστερα έχουν κάθε λόγο να το κάνουν: η γραφή είναι φυσικότατη, ρέει άνετα (ενδεικτικά, πέρναγα δεκαπεντασέλιδα δίχως να το καταλάβω για πότε έφυγαν), οι αποκαλύψεις πέφτουν με τέτοιο ρυθμό που να θες να δεις τι γίνεται παρακάτω, οι χαρακτήρες σου μένουν εύκολα στο νου και οι όποιες παιδικές ασθένειες του πρώτου βιβλίου (ειδικά κάτι θεματάκια πραγματολογικά, πχ η καλοκαιρινή Αγγλία που είναι σα να της πέταξες ένα Μεσογειακό καλοκαίρι) προσπερνιούνται με συνοπτικές διαδικασίες.

Αν πάλι είστε σαν κι εμένα, ίσως να εκπλαγείτε ευχάριστα επειδή, ναι, είναι paranormal romance, αλλά θυμίζει περισσότερο Stephen King παρά Twilight.

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 3 out of 5]

Δεν είμαι πολύ σίγουρη γι' αυτό το βιβλίο. Από τη μία έχει ένα ενδιαφέρον υπόβαθρο, ξεκινάει από ένα σημείο που σίγουρα δεν το περιμένεις σε ένα λαβκραφτιανό κείμενο. Εξανθρωπίζει τον ήρωά του σε σημείο που ίσως καταντά υπερβολικό, αλλά το συγχωρείς εύκολα αυτό.

Αυτό που με μπέρδεψε λίγο κι ίσως και να με άφησε ανικανοποίητη ήταν η αντιμετώπιση των προβλημάτων όπως αυτά εμφανίζονται από τη μέση και μετά. Μέτρησα τουλάχιστον τέσσερις για να μην πω περισσότερες σκηνές, κατά τις οποίες ο Ρέιμοντ παθαίνει μια κρίση θυμού ή κάτι τέτοιο, απαιτεί εξηγήσεις και κάθεται με κάποιον (τη μάνα, τον πατέρα, την Ονόρα, τον παππού και τη γιαγιά τον πατέρα της Ονόρα και πάει λέγοντας) και συζητάνε για τούτα και για κείνα. Σε αυτές τις συζητήσεις, ο Ρέιμοντ μαθαίνει ότι αυτό που νόμιζε κακία εκ μέρους του άλλου ήταν στην πραγματικότητα ένας τρόπος για να γίνει το χχχ ή το ψψψ. Αγκαλιές, φιλιά και γίνονται κολλητάρια με τον συγκεκριμένο συνομιλητή, μετά από καυγάδες ετών. Μου φάνηκε πολύ εύκολη -ου μην αλλά και επαναλαμβανόμενη λύση- σε διαφορετικά προβλήματα, που άξιζαν περαιτέρω διερεύνησης σαν δυναμικό μεταξύ των χαρακτήρων.

Ένα δεύτερο που δε με άφησε να ευχαριστηθώ το βιβλίο όσο θα ήθελα ήταν ότι κάποια πράγματα είναι τραβηγμένα και εξηγούνταν κάπως επιφανειακά. Κατά τα άλλα ήταν μια ευχάριστη πνοή στην κοινοτυπία του είδους εν Ελλάδι.

[Vasso Chatzimanoli · Rating 5 out of 5]

Ναι το ομολογώ!... Έχω κάνει μια φοβερή παράλειψη!... Ζητώ ταπεινά συγγνώμη!!!... Διάβασα αυτό το εκπληκτικό βιβλίο και δεν έγραψα δυο λόγια γι'αυτό!Επανορθώνω ευθύς αμέσως!
Αναφέρομαι, φυσικά, στους "Εφιάλτες" της Αρτέμιδος Βελούδου. Ήταν ένα φοβερό ταξίδι που θα το ξανάκανα χωρίς δεύτερη σκέψη! Η σύλληψη και η πλοκή του ήταν πρωτότυπες,η γραφή του άμεση και καθηλωτική... με ενέπλεξε στην ιστορία!Τα δύο αγαπημένα μου στοιχεία, που με βοήθησαν να ταυτιστώ, ήταν η ειρωνεία και ο αυτοσαρκασμός!Το ταίριασμα του μυθικού και του πραγματικού ήταν δοσμένο με ένα μοναδικά φυσικό τρόπο.... Και το τέλος..... ανατρεπτικό....!!!Νομίζω ότι θα έπρεπε να έχει προειδοποιήση στο εξώφυλλο :"Επικίνδυνο για καρδιοπαθείς και ασθματικούς"!
Συγχαρητήρια Άρτεμις και σε ευχαριστώ πολύ γι'αυτή την περιπέτεια! (Και περιμένω ανυπόμονα τη συνέχεια!)

[Vicky Ziliaskopoulou · Rating 4 out of 5]

Εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο, και μάλιστα πρώτο μέρος τριλογίας. Είναι νεανικό, οι πρωταγωνιστές είναι νεαροί, αμέσως μετά την εφηβεία τους, οπότε αναπόφευκτα έχουμε και ένα ειδύλλιο που εξελίσσεται αρκετά αργά. Επίσης, υπάρχουν πολλοί διάλογοι, πολλές κουβέντες κυρίως ανάμεσα στον Ρέιμοντ και την Ονόρα (τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές) που λίγο ένιωσα ότι καθυστερούσαν την πλοκή.
Το κομμάτι που αφορά τον φανταστικό σκοτεινό κόσμο που έστησε για εμάς η συγγραφέας είναι πολύ καλογραμμένο. Οι περιγραφές είναι ζωντανές και πολύ κατατοπιστικές, ήταν πολύ εύκολο να δημιουργήσω εικόνες στο μυαλό μου. Επίσης, οπωσδήποτε θέλω να πω ότι συμπάθησα απεριόριστα τους μπαμπάδες- όλους τους μπαμπάδες που εμφανίζονται στο βιβλίο, και μάλιστα γέλασα με τους διαλόγους που είχαν με τον Ρέι.

[Amaryllis Skourla · Rating 4 out of 5]

Ένα πολύ καλό βιβλίο! Με ψυχολογικές και μεταφυσικές πτυχές. Περισσότερα εδώ : http://vivliofagosas.blogspot.gr/2016...