Με τον Κροκόδειλο (1865), ένα από τα λιγότερο γνωστά έργα του, ο Ντοστογιέφσκι σατίριζε τη διαμάχη μεταξύ των διανοούμενων διαφόρων προοδευτικών ρευμάτων. Ωστόσο, δεν πρόκειται για ένα κείμενο που εξαντλείται στη σάτιρα του φιλοσόφου Πιοτρ Λαβρόβιτς Λαβρόφ ή του εκδότη Αντρέι Αλεξάντροβιτς Κραγιέφσκι ξεκινώντας από ένα τελείως παράδοξο γεγονός (που αντιμετωπίζεται, ωστόσο, ως το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο), ο άριστος ψυχολόγος Ντοστογιέφσκι σκιαγραφεί τη διαμόρφωση των ανθρώπινων σχέσεων στην κοινωνία της Αγίας Πετρούπολης και περιγράφει συμπεριφορές και νοοτροπίες με τρόπο οξυδερκή, γλαφυρό και κυρίως αστείο, αποκαλύπτοντας έτσι στον αναγνώστη μιαν άγνωστη πλευρά του μεγάλου συγγραφέα, όπου επικρατεί η υπερβολή, η παραδοξολογία και το χιούμορ. Γι' αυτόν τον λόγο εκατόν σαράντα χρόνια αργότερα, όταν οι διαμάχες της πετρουπολίτικης διανόησης παρουσιάζουν ενδιαφέρον μόνο για τον ιστορικό, ο Κροκόδειλος εξακολουθεί να διαβάζεται – και μάλιστα πάρα πολύ ευχάριστα.
Works, such as the novels Crime and Punishment (1866), The Idiot (1869), and The Brothers Karamazov (1880), of Russian writer Feodor Mikhailovich Dostoyevsky or Dostoevski combine religious mysticism with profound psychological insight.
Fyodor Mikhailovich Dostoevsky composed short stories, essays, and journals. His literature explores humans in the troubled political, social, and spiritual atmospheres of 19th-century and engages with a variety of philosophies and themes. People most acclaimed his Demons(1872) .
Many literary critics rate him among the greatest authors of world literature and consider multiple books written by him to be highly influential masterpieces. They consider his Notes from Underground of the first existentialist literature. He is also well regarded as a philosopher and theologian.
Τον Κροκόδειλο του Ντοστογιέφσκι τον βρήκα σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο, όχι σε αυτήν την έκδοση, ούτε και στην άλλη που είναι καταχωρημένη στο goodreads, αλλά σε μια παλιότερη από εκδ. Γλάρος. Παρά τις προσδοκίες, το συμπέρασμά μου απλό: Ντοστογιέφσκι ξεΝτοστογιέφσκι, δεν γουστάρω τους κροκόδειλους. Ανυπόφορο και απλοϊκό στα όρια τού ηλίθιου (και όχι, δεν αναφέρομαι στο πραγματικά σπουδαίο μυθιστόρημα του κατά τ' άλλα τεράστιου συγγραφέως)
Δύο τελείως διαφορετικά διηγήματα σε ένα βιβλίο. "Ο κροκόδειλος" γραμμένος με χιούμορ και "ο τίμιος κλέφτης".. πιστεύω ότι είναι πολύ χαρακτηριστικό για τον Ντοστογιέφσκι και κατάλληλο για κάποιο που μπαίνει στη διαδικασία να τον γνωρίσει.