Ok. Ik zal positief beginnen. Het boek is mooi uitgegeven: schitterende, schilderij-achtige kaft en mooi, dik papier.
Ik vrees dat dat het voor mij zo ongeveer was. Ik weet niet of dit eerlijk is, maar mán ik vond het echt niet om doorheen te komen. Hoewel ik niet eerder zo’n verhaal gelezen heb, voelde het nogal clichématig aan: ja,ja, tweeling, geadopteerd, verschillende families en vul de rest zelf maar in!
Het verhaal kabbelt voort, toont ons wel wat interessante dingen, maar gaat vooral supersnel door de tijd heen, waardoor interessante zaken én mooie mogelijkheden compleet buiten beschouwing worden gehouden (Brechtje en Aaf? dat had toch een verhaal op zich geweest? De ouders van Aaf? Waar zijn die ineens? Anastacia en Julius’ verhaal is toch ook té briljant om te laten liggen?). De tijd gaat hard, veel verhalen komen kort aan bod. Veel te kort; het gevoel blijft hierdoor op de achtergrond.
Een interessant perspectief vind ik vaak leuk - kan ik nog een keer naar Van der Loo verwijzen? - maar hier stoorde het me. Wat is nu de toegevoegde waarde? Tja, het wordt wel literairder, maar voegt verder toch écht niéts toe?! Dat je er minder bij voelt, ja dat wel!
Hoe Van Baars de twee zussen in elkaar laat overlopen is wel echt knap gedaan, zeker hoe dat taalkundig bij elkaar komt.
Voor mij absoluut geen aanrader, helaas. Ook wel teleurgesteld omdat dit wél op de shortlist staat - vandaar dat deze recensie wat zuur is. Excuses, maar ik sta er wel achter.