Ταξίδι στην άβυσσο, η ώρα του διαβόλου

by Fernando Pessoa, Βασίλης Πουλάκος (Translator)

Τον Φερνάντο Πεσσόα (1888-1935) απασχόλησαν ιδιαίτερα τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου· τα συγκεκριμένα θέματα κυριαρχούν στα έργα που περιλαμβάνονται σ’ αυτή την έκδοση, με κοινό χαρακτηριστικό –σπάνιο στα κείμενα του Πορτογάλου συγγραφέα– το στοιχείο του διαλόγου. Το Ταξίδι στην άβυσσο είναι μια σύνθεση από προπλάσματα δραματικών έργων του Πεσσόα, ένα πνευματικό ταξίδι στο άγνωστο, που οδηγεί σε «πολλές αλήθειες, μα όλες αντιφατικές μεταξύ τους». Η Ώρα του Διαβόλου είναι ένα φιλοσοφικό αφήγημα με ιδιαίτερα ποιητικό χαρακτήρα, στο οποίο ο προσωποποιημένος Διάβολος καλεί μια γυναίκα σ’ ένα «προσκύνημα στο μυστήριο και τη γνώση».

110 pages, Paperback

First published January 1, 2006

About the author

Fernando António Nogueira Pessoa was a poet and writer.

It is sometimes said that the four greatest Portuguese poets of modern times are Fernando Pessoa. The statement is possible since Pessoa, whose name means ‘person’ in Portuguese, had three alter egos who wrote in styles completely different from his own. In fact Pessoa wrote under dozens of names, but Alberto Caeiro, Ricardo Reis and Álvaro de Campos were – their creator claimed – full-fledged individuals who wrote things that he himself would never or could never write. He dubbed them ‘heteronyms’ rather than pseudonyms, since they were not false names but “other names”, belonging to distinct literary personalities. Not only were their styles different; they thought differently, they had different religious and political views, different aesthetic sensibilities, different social temperaments. And each produced a large body of poetry. Álvaro de Campos and Ricardo Reis also signed dozens of pages of prose.

The critic Harold Bloom referred to him in the book The Western Canon as the most representative poet of the twentieth century, along with Pablo Neruda.

Reviews

[Searchingthemeaningoflife Greece · Rating 5 out of 5]

•[ Βλέπω μέσα από τα πράγματα όπως μέσα από ένα ελαφρύ πέπλο πάνω στα μάτια μoυ... Βλέπω από τα πράγματα όπως μέσα από τα μάτια μου... Οι πόλεις που ονειρεύτηκα, αυτές ήταν οι αληθινές... Τα πράγματα δεν είναι παρά το τρεμάμενο όραμα του εαυτού τους καθώς αντανακλώνται στα νερά της ματιάς μου... Μόνο ό,τι δεν απέκτησε πραγματική ύπαρξη υπάρχει στ' αλήθεια... Ό,τι συμβαίνει είναι ό,τι απορρίπτει ο Θεός. O,τι φαίνεται δεν είναι πραγματικό, είναι η αναστροφή των χεριών του Θεού, η σκιά από τις κινήσεις των χεριών του... Οι πριγκίπισσες που ονειρεύτηκα είναι αυτές που υπάρχουν. Αυτές της γης δεν είναι τίποτ' άλλο από κούκλες που οι άλλοι παίζουν μαζί τους, ντύνοντάς τες ψυχή και σώμα όπως τους βολεύει.]


• [Οι αόριστοι πόθοι, οι μάταιες επιθυμίες, η αηδία που προκαλούν τα τετριμμένα, ακόμα κι αν τα αγαπάμε, η ενόχληση από κάτι που δεν ενοχλεί - όλα αυτά είναι έργα, δικά μου, που γεννιούνται όταν, ξαπλωμένος στις όχθες των μεγάλων ποταμών της αβύσσου, σκέφτομαι οτι κι εγώ ο ίδιος δεν ξέρω τίποτα. Και τότε η σκέψη μου κατεβαίνει, σαν γάργαρο κύμα, στις ψυχές των ανθρώπων, κι εκείνοι νιώθουν διαφορετικοί από τον εαυτό τους. ]


• [Ο πιο μεγάλος έρωτας είναι ένας βαθύς ύπνος, σαν κι αυτόv που μας γλυκαίνει και τον λατρεύουμε.]


• [Είναι ο νόμος της ζωής, κυρία μου. Το σώμα ζει γιατί αποσυντίθεται χωρίς να απσυντίθεται υπερβολικά. Αν δεν αποσυντίθετο κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, θα ήταv πέτρωμα. Η ψυχή ζει γιατί δοκιμάζεται αενάως, παρ' όλο που αντιστέκεται. Ο,τι ζει αντιτίθεται σε κάτι. Εγώ είμαι αυτός στον οποίο αντιτίθενται τα πάντα. Αν όμως δεν υπήρχα, δε θα υπήρχε τίποτα, αφού δε θα υπήρχε τίποτα για να αντιταχθεί κανείς, σαν το περιστέρι του μαθητή μου, του Καντ, που επειδή πετάει μια χαρά στον ανάλαφρο αέρα νομίζει πως μπορεί να πετάξει ακόμα καλύτερα στο κενό.]

[Μαρία · Rating 4 out of 5]

"Απ' αυτές τις φλόγες ξεπηδάει όχι φως, αλλά ένα ορατό σκοτάδι."