สวรรค์ประทานพร เล่ม 8

สวรรค์ประทานพร #8

by Mò Xiāng Tóng Xiù, 墨香铜臭, โม่เซียงถงซิ่ว

Genres: Yaoi, Fantasy

380 pages, Paperback

Published January 1, 2023

About the author

Associated Names:
* 墨香铜臭 (Chinese)
* Mò Xiāng Tóng Xiù
* โม่เซียงถงซิ่ว (Thai)
* 묵향동후 (Korean)
* Мосян Тунсю (Russian)

Reviews

[nananatte]

'เซี่ยเหลียน' องค์รัชทายาทแห่งแคว้นเซียนเล่อ สร้างตำนานที่ไม่มีผู้ใดลบล้างได้ นั่นคือสามารถสำเร็จเป็นเซียนได้ตั้งแต่อายุ 17 ปี เท่านั้นยังไม่พอ ถึงกับตกสวรรค์ลงไป 2 รอบ ก็ยังหวนกลับคืนมาขึ้นเป็นเซียนรอบที่ 3 ได้อีก!

แต่เพราะเป็นเซียน ถ้าอยู่บนสวรรค์ก็ต้องใช้จ่ายแต้มบุญ ในเมื่อเซี่ยเหลียนตกอับมา 800 ปี ไม่มีสาวกสร้างศาลกราบไหว้ ที่อยู่มานาน คนก็มองเขาในฐานะเทพขยะ เป็นปีศาจโรคระบาด... ไหนเลยจะไปมีแต้มบุญกับใครเขา ขึ้นสวรรค์รอบที่ 3 มาได้ไม่เท่าไร ก็ต้องขออนุญาตลาสวรรค์ลงไปแอบสร้างศาลเจ้าให้ตัวเองแล้ว

'สวรรค์ประทานพร ไร้สิ่งใดให้หวั่นเกรง'

ได้อ่าน 'สวรรค์ประทานพร' 8 เล่มนี่รู้สึกพลังชีวิตได้รับการฟื้นฟู ในฐานะคนชอบอ่านหนังสือ การได้เจอผลงานที่ผู้เขียนปล่อยของ เสกจินตนาการออกมาให้โลดแล่นมีชีวิตชีวาขนาดนี้ อ่านแล้วรู้สึกได้รับการยืดอายุขัย อ่านจบก็รู้สึกอิ่มใจและเป็นบุญที่ได้อ่านงานที่เขียนดีขนาดนี้ค่ะ

ตอนอ่าน 'ปรมาจารย์ลัทธิมาร' เราก็ว่าคุณโม่เซียงถงซิ่งก็เล่าเรื่องออกมาได้ดีมากอยู่แล้ว แต่เรื่องนั้น การลำดับเรื่องมีบางช่วงที่ชวนสับสนเพราะเดินเรื่องไวเกินไป ในขณะที่ 'สวรรค์ประทานพร' ยาวกว่า จังหวะการนำเสนอจึงมีพื้นที่หายใจมากกว่า อ่านแล้วเพลินเพลินย่อยง่ายกว่า ยังคงรักษาลายเซ็นต์ในการเดินเรื่องฉับไว เล่าเรื่องจังหวะเร็ว แต่คนอ่านถึงกับยังอ่านได้ราบรื่นปลอดโปร่งเป็นอย่างดี ทั้งที่ใช้โครงเรื่องสเกลใหญ่กว่าและเข้าสู่ด้านมืดจิตใจของตัวละครหลักมากกว่า แต่ถึงกระนั้น อารมณ์ขัน ความขี้เล่น และลูกเล่นของคุณคนเขียนก็ยังอยู่ครบ ทำให้เราหัวเราะและนึกเอ็นดูได้เสมอ

พล็อตดี สร้างโลกดี โครงสร้างเรื่องแน่นแข็งแกร่ง

ตัวละครไม่แบน ทั้งตัวละครหลักและรองมีที่มาที่ไปทั้งหมด ไม่มีใครขาวล้วนหรือดำสนิท
ความตื่นตาตื่นใจและการหลอกล่อที่คุณโม่จัดให้โผล่ออกมาทักทายได้ไม่รู้จบตั้งแต่เล่ม 1 - 8 กระทั่งไคลแม็กซ์ก็แล้ว ก็ยังจะมีสิ่งที่ทำให้คนอ่าน 'ว้าว' โผล่ออกมาอยู่ได้อีก clue ที่หย่อนปล่อยไว้ตั้งแต่เล่ม 1-7 ราวกับไม่สลักสำคัญ ถูกหยิบมาใช้ตอนไคลแม็กซ์ แล้วเราก็อึ้ง... นี่พี่คิดมาทุกเม็ดดดดด!!! ไม่มีอะไรไม่ได้ใช่เลยค่ะแม่เจ้าาาา

เราชอบมากที่ได้สัมผัสประสบการณ์การอ่านแบบ 4 มิติ ภาพในหัวที่ผู้เขียนส่งมาให้เราเห็นชวนตะลึงลานตลอด อยากจะลองแงะสมองคุณโม่ออกดูเสียจริงว่าทำไมเธอถึงคิดอะไรแบบนี้ออกมาได้คะ? และนั่นทำให้อ่านเพลินมาก พลิกหน้าอ่านไม่รู้ตัวก็จบไปอีกเล่มแล้ว

เนื่องจากมันเป็นนิยายเทพเซียนผจญภัย และเซี่ยเหลียนเป็น 'เทพบู๊' ฉากบู๊ย่อมจัดเต็มอัดแน่น เราถึงกับอึ้งไปเมื่อพบว่า เล่ม 7-8 ถึงกับเป็นฉากต่อสู้ต่อเนื่อง!!! เขียนได้ไงอ่ะ... เป็นฉากต่อสู้ต่อเนื่องที่ยาวและย้ายที่บ่อยมาก 555

ส่วนตัวชอบการสร้างค่ายกลรวมร่าง 4 เทพบู๊ให้เป็นกระบี่ และยิ่งคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเตาทองแดงที่มีไว้หลอมผีระดับ 'มหากาฬ' จะถูกเอามาใช้เป็นเครื่องมือสำคัญในเล่มตั้งหลายรอบ

ในแง่ความสัมพันธ์ คู่เซี่ยเหลียนกับซานหลางให้ความรู้สึกแบบถนอมบุปผา เป็นความสัมพันธ์ที่อ่อนโยนและเชื่อมั่นสนิทใจ ชนิดไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนได้ เป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกจนจบเรื่องเลย เป็นความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างมีวุฒิภาวะ (ก็แต่ละคนอยู่กันมา 800 ปีแล้วน่ะ) เราชอบความมั่นคงของซานหลาง เป็นความมั่นคงในระดับศรัทธาแรงกล้า ชนิดว่าแม้ self-esteem ของเซี่ยเหลียนจะคลอนแคลนแค่ไหน แต่ซานหลางไม่เคยไม่เชื่อมั่นในตัวเขาเลย (จ้ะ เธอเป็น FC อันดับ 1 จริงๆ ซานหลาง)

เนื่องจากความสัมพันธ์เป็นไปในทางละมุน ฉากฟินจิกหมอนของคู่นี้ก็เลยไม่มี เพราะทุกซีนมันละมุนีไปหมด หลังได้รับรู้เรื่องราวในอดีตทั้งหมด 800 ปีที่ผ่านมา ก็จะไม่แปลกใจเลยว่า ทำไมซานหลางบอกเซี่ยเหลียนว่า 'อารามผูฉีเก่าๆ ได้ใช้เวลากับเกอเกอ ทำกับข้าว กินข้าว ปัดกวาด ทำสวน ที่นั่นคือบ้าน' เพราะที่ผ่านมา พวกคุณมีแต่เลือด สงคราม และความทรมานใจนี่ค๊าาาาา พลอยทำให้รู้สึกว่า ฉาก slice of life ในเล่ม 1 กับ 2 ดีขึ้นอีก 30 เท่า!

และเรื่องนี้มี meet cute เยอะสุดๆ เพราะว่าทั้งคู่ไม่ได้เจอกันแบบจังๆ ตัวเป็นๆ สักที เราชอบทั้งตอนผีเกี้ยวเจ้าสาว และตอนเจอกันบนเกวียนขนกองฟางแล้วนั่งพูดคุยกัน ยังไม่นับ meet cute ฝั่งซานหลางอีกหลายรอบมาก (เล่าไม่ได้ มันจะสปอยด์) ยินดีกับซานหลางด้วยนะที่ในที่สุดเกอเกอก็มองเธอในฐานะชายหนุ่มแล้ว โอยยย ปลื้มปริ่ม นี่ทำให้ชอบฉากเกวียนมากขึ้นไปอีก!

ฉากประทับใจสำหรับคู่นี้ เราชอบซีนสวรรค์สว่างไสวเพราะมีคนปล่อยโคม 3000 ดวงในคืนจงชิวให้กับเซียนที่ยังไม่มีศาลเจ้า เป็นซีนที่สวยแบบซาบซึ้งเงียบๆ

ส่วนช่วงที่ได้ใจเราเป็นพิเศษคือเรื่องเกี่ยวกับอู๋หมิงและอาภรณ์ขาวผลาญปฐพี สิ่งที่อู๋หมิงทำเพื่ออาภรณ์ขาวผลาญปฐพีจะได้ไม่ต้องมือแปดเปื้อนนั้น... เฮ้อ... ทำไปได้ แต่มากมายกว่านี้ก็ทำมามากมายแล้วล่ะนะ

ถ้าไม่ได้ดูแค่เรื่องความสัมพันธ์ของตัวละครเอก ฉากประทับใจเราคือฉาก moment of truth ของเรื่อง ว่าต้วยหมวกสานใบนั้นที่ยื่นออกมาบังฝน น้ำใจที่ถูกหยิบยื่นจากคนไม่รู้จัก หมวกสานใบนั้นที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง แล้วเราก็เข้าใจเลยว่า... อ่อ เช่นนี้นี่เอง ทำไมเซี่ยเหลียนจึงเก็บหมวกสานของตัวเองเป็นอย่างดีทุกครั้ง ไม่ว่าจะไปต่อสู้แล้วทำตกหล่นไว้ที่ไหนก็ตาม

ส่วนซีนเสียดแทงใจที่สุดมีเยอะจนไล่เรียงไม่ถูกเลยทีเดียว ^^;;
อันดับ 1 คือในศาลเจ้า ไป๋อู๋เซี่ยงกักคนร้อยคนเอาไว้แล้วแล้วยื่นกระบี่ฟางซินให้ชาวบ้าน (อ่านแล้วเจ็บมากกกกกกกกก)
อันดับ 2 คือกรณีราชครูฟางซิน ปวดตับจนไม่รู้จะปวดยังไงไหว... เรื่องราชครูฟางซินมันบีบคั้นหาทางออกไม่ได้ ทรมานสุดๆ โจทย์ยากชะมัด
อันดับ 3 คือเรื่องของเทพวายุ เราก็รู้แหล่ะว่าซีนต่อสู้คุณโม่แกโหดสยองได้ขนาดไหน แต่ซีนนั้น... มันใจร้ายกับเทพวายุจริงๆ อ่านแล้วแหลกสลายเป็นเสี่ยงๆ

เราชอบที่คุณโม่กล้าให้ตัวละครผ่านวิบากกรรมโหดร้ายจำนวนมหาศาลครั้งแล้วครั้งเล่า และมันไม่ใช่วิบากกรรมระดับบุคคลเท่านั้น แต่เป็นเรื่องของคนที่แบกวิบากกรรมระดับชาติบ้านเมือง ไม่ใช่คำถามที่ตอบง่ายเลยว่า "การจะปกครองปวงประชาที่ดีควรทำยังไง?" ในเมื่อคนเป็นองค์รัชทายาทอยู่อย่างสมบูรณ์พูนสุข ไม่ว่าทำอะไรก็เปี่ยมพระอัจริยภาพมาตลอดชีวิต ไม่เข้าใจกระทั่งความรู้สึกพ่ายแพ้หรือขาดแคลนด้วยซ้ำ

เราชอบที่ผู้เขียนแสดงให้เห็นการเติบโตของเซี่ยเหลียนชัดเจน เขียนเขาในฐานะคนๆ หนึ่ง ไม่ใช่ในฐานะองค์เทพผู้ขาวผ่องพิสุทธิ์ แต่เป็นคนๆ หนึ่งที่ตกต่ำได้ เข้าตาจนได้ และสามารถร่วงหล่นไปไกลได้ขนาดไหนยามเข้าตาจน ถึงกับคิดไม่ถึงว่า... ชีวิตที่แย่มันยังจะแย่ไปได้มากกว่านี้อีกเหรอ บททดสอบทั้งหมดที่เซี่ยเหลียนผ่านมา อ่านแล้วต้องคอยให้กำลังใจตลอดว่า 'ขอให้ผ่านไปได้นะ สู้เขา'

เราชอบที่มีบางอย่างคนอ่านรู้ล่วงหน้��ไปก่อนเซี่ยเหลียนแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกอิ่มเอมซาบซึ้งในวินาทีที่เห็นเขาได้รับรู้ความจริงอยู่ดี และ Last Boss คือโหดมากกกกก ใครมันจะไปเอาชนะไหวคะ! ที่งงกว่าคือคุณโม่ก็ยังงัดมัดเด็ดมาเซอไพรซ์เราครั้งที่ 1-2-3 ได้อีก คนเรามันต้องวางพล็อตเรื่องไว้ขนาดไหนถึงเขียนเรื่องออกมาแบบนี้เนียะ ประทับใจมากค่ะ!

เราชอบที่เทพวายุบอกกับเซี่ยเหลียนว่า 'ท่านนี่ใช่ย่อยเลยนะ ถึงกับมีท่านนั้นท่านนี้เป็นคนรู้จัก และท่านก็มีข้าเป็นสหาย'

เราในฐานะคนอ่านได้เฝ้ามองดูเซี่ยเหลียนค่อยๆ เก็บสะสม 'สหาย' เพิ่มขึ้นมาทีละคน จนมารู้สึกตัวอีกที เขาผู้อยู่โดดเดี่ยวมา 800 ปี เซี่ยเหลียนถึงกับมีสหายเทพและสหายผีมากมาย และแต่ละตัวก็จัดว่าเป็นสุดยอดเทพและสุดยอดผีเสียด้วย นึกย้อนดูแล้วก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นมากเลยค่ะ เซี่ยเหลียนที่โดดเดี่ยวสูงส่งมานาน สุดท้าย เขาก็เต็มไปด้วยสหาย มีผู้คนที่นับถือเขาจากใจจริง ทั้งหมดนี้มิใช่ได้มาด้วยยศศักดิ์ แต่ได้มาเพราะไม่ว่าจะพบความลำบากหนักหนาเท่าใด เขาก็ยังเลือกที่จะยืนหยัดบนหนทางที่ถูกต้อง

สนุกและเต็มอิ่มมากๆ ค่ะ
คุณโม่เขียนเรื่องอื่น เราตามต่อแน่ๆ ค่ะ!

[Makmild · Rating 5 out of 5]

ถ้าเราบรรยายความชอบของเล่มนี้ได้เหมือนตอนสบัดผ้าก่อนตากผ้าในวันที่แดดแรงได้จะดีขนาดไหนนะ 🥹

สวรรค์ประทานพร เป็นเรื่องที่ต้องบอกว่ามองมานานมาก ด้วยความที่เราอ่าน ฮัสกี้หน้าโง่ มาก่อนแล้วแบบทำใจอ่านวายจีนเรื่องใหม่ลำบาก 1)แพง 2)เวลา 😌 อ่านทีเหมือนเวลาหายไปหนึ่งสัปดาห์ รู้ตัวอีกที เอ้า จบแล้วหรอ น้ำตาเปียกหมอน เรียกได้ว่าเป็นเรื่องที่คุ้มค่า คุ้มเวลา อ่านจบแล้วเหมือนหัวใจได้รับการเยียวยาจริงๆ

สิ่งที่ชอบมากมากมากมากมากมากมากมากที่สุดคือ องค์ไท่จื่อ เราอะนะ เป็นคนที่ชอบตัวละครหลักยากมาก 🥹 ไม่ว่าจะเรื่องไหนชั้นจะคอยมองหาตัวละครรองเสมอ แต่เรื่องนี้ขอสมัครเป็นสาวกองค์ไท่จื่อ ขอให้องค์ไท่จื่อได้พบแต่เรื่องดีๆ มีความสุขเยอะๆ มีแรงไปทำเรื่องที่อยากทำหลายๆ คือคุณโม่ทำพัฒนาการตัวละครดีมากๆๆ และลำดับการเล่าเรื่องก็ดี เพราะถ้าคุณโม่เล่าเรื่องตามเส้นเวลาเราคงนึกหงุดหงิดใจไปก่อนที่จะเอาใจช่วย แต่พอเล่าเรื่องจากปัจจุบันแล้วย้อนอดีต กระโดดไปกระโดดมาแบบนี้ ให้เราเห็นอนาคตที่ตัวละครเป็นอย่างที่เขาเป็น ได้รับผลอย่างที่เขาทำ สร้างความสงสัยในใจว่าทำไมเขาถึงทำตัวแบบนี้นะ ไปเจออะไรมา มันแบบ ดีมากมากมากมากมาก เราสงสัยอดีตองค์ไท่จื่อมาตั้งแต่ต้นเรื่อง เขาไปเจออะไรมาทำไมถึงกลายเป็นตัวละครที่มีความคิดแบบนี้นะ คุณโม่ไปสร้างเส้นทางแบบใดให้องค์ไท่จื่อมา แล้วพอถึอพาร์ทย้อนอดีตเล่มสามเท่านั้นแหละ น้ำตาคลอเลย (ยังเขื่อนไม่แตก มาแตกองค์สี่ตอนท้ายเล่มเจ็ด) โห คนเรา ทำให้ตัวละครเติบโตด้วยวิธีนี้ดีจริงๆ ไม่ได้โตแค่ทางความคิด แต่ในด้านความสัมพันธ์กับครอบครัวและคนรอบตัวก็ทำให้อดที่จะสะเทือนใจไปด้วย

นอกจากองค์ไท่จื่อแล้ว เราก็ชอบทุกตัวละครเลย แม้กระทั่งมู่ฉิงที่ตอนแรกๆแบบ อะไรของมันวะ พอเฉลยก็ได้เข้าใจอ่อ พวกซึน 555555 คือจริงๆ มันก็ไม่ขนาดนั้นแต่เพราะคุณโม่เขาเขียนแง่มุมตัวละครให้ทุกคนมีเหตุผลในการกระทำที่ไม่ว่าใครอ่านก็เข้าใจได้ และถึงกับพูดไม่ออกว่า “ถ้าเราเป็นเขา แน่ใจนะว่าจะไม่ทำแบบนั้น” มันแบบ 🫂🫂 (พูดไม่ออก จีบมือ) ซึ่งแบบวิธีคิดแบบนี้เขาหยอดมาใส่คำพูดตัวละครด้วย มันเลยค่อยๆ ปลูกความคิดแบบนี้ในใจเรา ซึ่งแบบเราคิดตลอดเลยว่า เรื่องมันจะเป็นในทางอื่นได้มั้ยนะ มันจะมีวิธีไหนที่ทำให้องค์ไท่จื่อพบเจอทุกข์น้อยกว่านี้มั้ยนะ 🥹

มานึกๆ ดู เราชอบประเด็นของสวรรค์ประทานพรมากๆ มันใกล้ตัวกว่ามาก ถึงแม้เรื่อง world building สเกลดูยิ่งใหญ่ พลังเทพ พลังปีศาจไรงี้ แต่เรื่องหลักใจความสำคัญมันเป็นประเด็นสิ่งที่เราเจออยู่ทุกวัน มันเลยยิ่งทำให้เรารักเรื่องนี้ พอพูดว่าเรื่องใกล้ตัวมันก็ไม่ใช่แบบ เราจะตัดสินใจช่วยปวงประชาหรือไม่ 55555555 พี่ก็เกิ๊น แต่มันประเด็นเดียวกันคือ เราทำอะไรได้บ้างและทำได้ถึงขนาดไหน ตอนที่ทำไม่ได้มันเจ็บใจมากๆ และตอนที่ทำได้แล้วผลลัพธ์มันก็ไม่เป็นดั่งใจมันก็ยิ่งเจ็บมากกว่าเดิม และที่เสียใจคือทำไปแล้วดันมีแต่คนด่าอีก ซึ่งถามว่าเป็นเรื่องธรรมดามั้ย มันก็ต้องดูว่าเราเติบโตขนาดไหนถึงจะมองว่าเป็นเรื่องธรรมดาได้ ช่วงเวลาที่เติบโตนี่แหละคือความสนุก (ทรมานทรกรรมใจคนอ่านเหลือเกิน) ของเรื่องที่องค์ไท่จื่อเจอมา ยิ่งในช่วงตกต่ำขององค์ไท่จื่อเราอ่านแล้วได้แต่บีบใจจริงๆ เรายังขนาดนี้ ซางหลานจะขนาดไหน พอคิดแล้วแบบ แกร ชั้นเข้าใจว่าทำไมซางหลานถึงได้รักองค์ไท่จื่อขนาดนี้ ดีขนาดนี้แล้วใครจะไม่รัก ขนาดลาสต์บอสยังอดใจไม่ไหว

พูดถึงลาสต์บอส ถึงแม้ว่ามันพอจะเดาได้ว่าใครตั้งแต่เล่มแรก แต่ด้วยความรักบังตา เราได้แต่ขอให้มันอย่าเป็นแบบที่เราคิดเลย พอมันเป็นแบบที่คิดเราเสียใจประหนึ่งเป็นองค์ไท่จื่อเอง มันเลยเสียใจและเสียดายที่ดันเป็นแบบที่ตัวเองคิด ขอให้พี่ตัวร้ายเล่นใหญ่กว่านี้ไม่ได้หรอ แต่จริงๆ นี่ก็เล่นใหญ่มากแล้ว ถ้าเล่นใหญ่กว่านี้ก็คิดไม่ออกว่าจะชนะยังไง เพราะงั้นจึงเป็นการคลี่คลายที่เหมาะสมจริงๆ เรียกได้ว่าสร้างออกมาได้สมเหตุสมผลมากๆ

ในเรื่องราวของทุกตัวรองก็น่าสนใจ ไม่ว่าจะเป็นเฟิ่งซิ่ง (ชื่อนี้ปะนะ) มู่ฉิง แม่ทัพเผย องค์ไท่จื่อแคว้นหย่งอัน (จำชื่อไม่ได้) แต่แน่นอนว่าที่บีบใจที่สุดในองค์ของตัวละครรองก็ต้องเป็นเรื่องของเทพวายุและเทพวารี แบบ โอโห บีบมือ ยิ่งฉากต่อสู้ในองค์นี้คือ เออดีมากจริงๆ world setting ที่บรรยายออกมา ใช้คำสั้น กระชับ เรียบง่ายแต่สร้างภาพในหัวได้ดีมากๆ ส่วนตัวแล้วชอบฉากต่อสู้แบบธรรมดาๆ มากกว่า scale ใหญ่ๆ

ฉากที่ทำให้เราน้ำตาไหลแบบจำไม่รู้ลืมมีสองฉาก อันแรกคือท้ายเล่มสามที่ตะโกนบอกว่าจะจำไว้ไม่มีวันลืม แกร แค่คิดก็น้ำตาคลอเบ้าแล้ว ฮือ อีกฉากคือฉากหมื่นกระบี่ โอโห ใจสลาย ซึ่งดีแล้วที่มีฉากบีบใจน้อย แล้วเน้นขายขำตัวละคร ไม่งั้นคนอ่านอาจะเป็นบ้าไปก่อนได้

เรียกได้ว่าสำหรับเราแล้ว สวรรค์ประทานพรเป็นเรื่องที่อ่านง่าย อ่านได้เรื่อยๆ ไม่ต้องมีจังหวะเร่งเครื่องอยากให้จบ เพราะประเด็นดราม่าบีบใจไม่ได้มีเยอะขนาดนั้นมันเลยทำให้อ่านแบบสบายอะ แล้วการได้อ่านอะไรสบายๆ มันกลมกล่อมมาก มันมีเวลาได้คิดถึงประเด็นที่คุณนักเขียนใส่มาในเรื่องอย่างจริงจัง เรามีจังหวะเหม่อตอนอ่านไปหลายรอบเพราะคิดถึงเรื่องตัวเองแล้วซ้อนทับไปกับตัวละครหลายจังหวะเลย จนจบก็ยังคิดถึง เป็นอีกเรื่องที่คงอยู่ในใจเราไปอีกนานเลยค่ะ

[Chanyaku · Rating 5 out of 5]

จบไปแล้ววววววว นิยายแม่โม่อีกหนึ่งเรื่อง🔥❤️🌈💕🍭⭐️

วอร์มนิ้วแป๊บบบบ......

เทียนกวานเป็นเรื่องราวที่ทำให้เราอินกับความรักของตัวละครหลักอย่างฮวาเฉิงกี��เซี่ยเหลียนมากๆ ถึงแม้จะมีบางจุดในเรื่องที่ไม่ชอบ(เอาจริงๆ ก็หลายจุดเลยแหละ55) แต่เราก็ตกหลุมรักเรื่องนี้อยู่ดี

ใครมาสายหวาน ชอบอ่านเกี่ยวกับความรักเน้นๆ อย่างเรา คือ... อย่าคาดหวังเกินไป 555555 ในนิยายฉากหวานนี่นับนิ้วได้เลย บางเล่มแทบหาไม่เจอ แต่แค่ความรักความเสียสละ ความคลั่งไคล้ของฮวาเฉิงที่มีต่อเซี่ยเหลียนมันล้นทะลักจนพอจะปลอบใจนักอ่านสายหวานอย่างเราได้ ถึงจะฉากหวานน้อยแต่มาทีก็ซึ้งตรึงใจมากๆ

ภาพรวมของเทียนกวานพล็อตยิ่งใหญ่อลังการ แต่พออ่านจนจบให้คงามรู้สึกว่าไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่ พล็อตย่อยในแต่ละเล่มก็คือเป็นเรื่องราวเทพแต่ละองค์ที่ทำเรื่องชั่วร้ายเอาไว้ในอดีต(ซึ่งแต่ละองค์ก็ชั่วเกิ๊นนนนน) เซี่ยเหลียนก็เหมือนมาปิดจ๊อบแต่ละคดีไป แล้วก็มีการหย่อนปมนั่นนิดนี่หน่อยไปเรื่อยๆ ค่อยๆ เฉลยไปถึงลาสบอสที่แท้จริง แล้วก็เกี่ยวข้องอะไรกับตัวเซี่ยเหลียน เฉลยว่าทำไมเซี่ยเหลียนถึงต้องเจอเรื่องเลวร้ายทั้งหมดตั้งแต่ 800 ปีก่อน ซึ่งก็คือพล็อตหลักของเรื่อง

เอาจริง นี่ถ้าเรื่องนี้ไม่มีฮวาเฉิงเราจะไม่อ่าน5555555 คือสิ่งที่ทำให้อ่านได้จนจบคือฮวาเฉิงกับเซี่ยเหลียนล้วนๆ เพราะตัวละครอื่นๆ ในเรื่องเราไม่ชอบใครเลย ทุกคนมีความเทาๆ มีความนิสัยไม่ดี มีความโหดเหี้ยมและเห็นแก่ตัว ใดๆ ก็คือ ไม่มีตัวละครไหนที่ทำให้เราทำใจชอบได้จริงๆ โดยเฉพาะเฟิงซิ่นกับมู่ฉิงที่เคยเป็นคนสนิทข้างกายเซี่ยเหลียนตั้งแต่เด็ก ตอนเราอ่านแรกๆ ทั้งสองคนดูมีความลับอะไรซักอย่าง เราก็เลยคิดว่าในอดีตที่ทั้งสองคนทิ้งเซี่ยเหลียนไปจะต้องมีปมอะไรแน่ๆ หรืออาจจะมีเรื่งราวเบื้องลึกเบื้องหลัง ไม่ใช่การทอดทิ้งเจ้านายและสหายไปอ้วยความตั้งใจ นี่ก็อ่านไปๆ แต่ละเล่มว่าเมื่อไหร่จะเฉลยปมตัวละครสองตัวนี้ สรุปก็คือไม่ได้มีอะไร แต่ทั้งสองเลือกทิ้งเซี่ยเหลียนไปจริงๆ นั่นแหละ คือทนความลำบากไม่ไหว ถึงเราจะเข้าใจว่าทุกคนต้องทำเพื่อตัวเอง แต่ก็ทำใจชอบตัวละครสองตัวนี้ไม่ได้จริงๆ

มีบางพาร์ทโดยเฉพาะเล่มท้ายๆ ที่เราว่ามันตลกอ่ะ ฉากต่อสู้กับลาสบอสคือติ๊งต๊องมากอ่ะ เซี่ยเหลียนกับบรรดาเทพเซียนขี่เทวรูปยักษ์บินหนีลาสบอสที่ขับเกาะวิเศษไล่ตาม แล้วก็สั่งการให้เทวรูปสู้กัน เหมือนดูกันดั้ม หุ่นยนต์สู้กันอ่ะ เราว่าติ๊งต๊องไปหน่อย🤣 แต่ก็ชินกับความโบ๊ะบ๊ะของแม่ฌม่แหละ คือเป็นลายเซ็นของนักเขียนอยู่แล้ว ฉากตบมุก รับส่งมุกกันก็คือขำออกเสียงหลายฉากเลย เราว่า sense of humor ของแม่โม่คือดีอ่ะ มุกไม่แป้ก ถึงจะเป็นฉากดราม่าฉากน่ากลัวแม่โม่ก็ทำให้เราขำได้

และที่สุดของเรื่องนี้ก็คือความรักอันสั่นสะเทือนเลือนลั่นจนสามภพตกตะลึงของพิรุณโลหิตเชยบุปผาที่มีต่อเซี่ยเหลียน เรารักฮวาเฉิงมากๆๆๆๆๆๆ จนทำให้มองข้ามจุดที่ไม่ชอบของนิยายเรื่องนี้ไปจนหมดเลย555555 ชอบพระเอกคลั่งรักอยู่แล้ว แต่ไม่เคยเจอที่คลั่งขนาดฮวาเฉิง รักตั้งแต่อายุสิบขวบ ตั้งแต่เด็กจนตายกลายเป็นดวงวิญญาณก็ยังปล่อยวางไม่ได้ ยึดติดจนถือกำเนิดเป็นผีร้าย คอยปกป้องคุ้มครองเซี่ยเหลี่ยนในเงามืดมาตลอด 800 ปี ไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทน มันคือความคลั่งของสาวกจริงๆ สำหรับบางคนอาจจะดูย่ากลัว ดูบิดเบี้ยววิปริต แต่สำหรับเซี่ยเหลียนที่ผ่านเรื่องราวเลวร้ายมาขนาดนั้น ถูกสาวก ปวงชน ครอบครัว และสหายรักหันหลังให้ สิ่งที่ฮวาเฉิงทำคือการเติมเต็มที่ดีที่สุด เพราะลึกๆ แล้วเซี่ยเหลียนโหยหาความรักที่ไม่มีเงื่อนไขมาตลอด เขาต้องการใครสักคนที่จะไม่ทอดทิ้งเขาไปไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์แบบไหนก็ตาม พอได้รู้ว่าฮวาเฉิงอยู่เคียงข้างตัวเองมาเงียบๆ ตลอด 800 ปี ก็เหมือนเป็นการเยียวยาดวงวิญญาณที่บอบช้ำของเซี่ยเหลียน

ชอบที่พอรู้คัวว่ารัก เซี่ยเหลียนคือไม่มีเหนียมอายเลยแสดงออกชัดเจน หวานกันเฟร่อ หาได้แคร์ผีแคร์เซียนใดๆ ไม่ 5555555 ความรักของหนึ่งเทพหนึ่งผีก็คือรู้กันทั้งสามภพ ตอนพิเศษก็น่ารักมากกกก หวานเจี๊ยบบบบ เหมือนแม่โม่จะชดเชยความขมในเล่มหลักให้พวกเรา😂

--‐-‐--------------------------------------------------------

ปล มีใครสังเกตบ้างว่าเซี่ยเหลียนทำอาหารออกมาแต่ไม่เคยกินอาหารฝีมือตัวเองเลยสักครั้ง(คือก็รู้ตัวใช่มั้ยว่ามันกินไม่ได้อ่ะ) ทุกครั้งมีแค่ฮวาเฉิงที่ยอมกิน5555555555

ปล 2 นี่ว่าฉบับอนิเมะทำออกมาได้ดีสุดๆ กลั่นโมเม้นพระนายออกมาอย่างละเอียดเลยอ่ะ เพลงประกอบก็ดี ทำให้เรายิ่งอินกว่าในนิยายอีก (ส่วนตัวเราว่าเทียนกวานฉบับนิยายแม่โม่ไม่ค่อยขยี้บรรยากาศหวานๆ เท่าไหร่) รออนิเมะซีซันสองแบบใจจดใจจ่อ อยากดูมากๆ😭

[하은 오 · Rating 5 out of 5]

“หากฝันของท่านคือช่วยเหลือปวงประชา เช่นนั้นฝันของข้า ก็คือท่านผู้เดียว” —เรารู้ว่าว่าประโยคนี้เป็นประโยคที่สามารถขมวดชีวิตของฮวาเฉิงในตลอด 800 กว่าปีที่ผ่านมาได้เลย

ส่วนตัวเราในฐานะนักอ่าน เรารู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้พาเราเข้าไปสำรวจความรู้สึกนึกคิดของตัวละครหลักอย่างเซี่ยเหลียนและฮวาเฉิง เล่าเรื่องราวความสัมพันธ์ 800 กว่าปีของพวกเขา (แล้วไหนจะเหตุการณ์ที่เกิดตั้งแต่สมัยแคว้นอูยงอีก) ย่อยทุกเรื่องราว ทุกความรู้สึกของตัวละครออกมาผ่านหน้งสือเพียง 8 เล่ม โดยไม่ได้ทำให้รู้สึกว่ามีช่วงไหนที่ขาดไป มันเหมือนเป็นหนังสือที่พาเราเข้าไปผจญภัยพร้อมๆ กับตัวละครในเรื่อง

พอพลิกมาถึงหน้าสุดท้ายของเส้นเรื่องหลัก เรายิ่งกลับรู้สึกอิ่ม ตอนจบของเส้นเรื่องหลักมันชวนให้เรารู้สึกว่าถึงหนังสือจะจบ แต่ชีวิตของพวกเขาจะยังดำเนินไปต่อ เพียงแต่มันไม่ได้ถูกเล่าออกมาผ่านหน้ากระดาษ โดยปล่อยให้จินตนาการของนักอ่านทำงานต่อ ซึ่งเราชอบตอนจบแบบนี้มากๆ

แล้วไหนจะประโยคของฮวาเฉิงที่บอกว่า “ใต้หล้านี้ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา…แต่ข้าจะไม่มีวันไปจากท่านตลอดกาล” มันยิ่งเป็นสิ่งตอกย้ำว่า ไม่ว่าจะเป็นยังไงต่อไป เซี่ยเหลียนก็จะยังมีฮวาเฉิง ในขณะเดียวกัน พอเราได้มาอ่านประโยคนี้ซ้ำอีกรอบ ก็เหมือนฮวาเฉิงจะบอกเราด้วยว่า ถึงหน้งสือจะจบ แต่มันก็ไม่ใช่ตอนจบของฮวาเฉิงกับเซี่ยเหลียน รวมไปถึงตัวละครอื่นๆ ด้วยเช่นกัน❤️🦋

[? · Rating 5 out of 5]

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
เล่มนี้ลุ้นเหงื่อแตก กว่าจะจัดการกับพี่คนนั้นได้5555 พี่แกอึดมาก ดูเป็นคู่ต่อสู้ที่ไม่สามารถเอาชนะได้เลย เล่มนี้ซึ้งใจกับความรักของฮวาเหลียนมาก มันหนักแน่น มั่นคง ทรงพลัง เรารักพวกเขาทั้งคู่ ขอบคุณที่ทำให้เราไม่ได้นอนมาราวๆ 10 วัน แต่ก็เป็นสิบวันที่สนุกมากเช่นกัน ดีใจที่เซี่ยเหลียนมีสาวกที่จงรักภักดีเพียงคนเดียวอยู่เคียงข้าง ฮวาเฉิงเองก็ได้ปกป้องเทพเพียงองค์เดียวของเขาไปตลอดกาลเช่นกัน

เซี่ยเหลียนเป็นคนที่ดีจริงๆ ผ่านเรื่องราวมามากมายก็ยังเป็นคนแ���บปัจจุบันได้อ่ะ เราอยากเป็นให้ได้แบบเขา อยากไม่ใส่ใจอยากใช้ชีวิตชิวๆ แต่เรื่องราวมากมายในชีวิตจริงทำให้ไม่สามารถเป็นอย่างเซี่ยเหลียนได้ การได้เห็นเซี่ยเหลียนมีความสุขก็เป็นความสุขเล็กๆสำหรับเราเหมือนกัน

ฮวาเฉิงก็มีรักที่มั่นคงมาก ไม่ว่าคนที่เขารักจะเปลี่ยนเป็นแบบไหน แค่เคยช่วยเขา เป็นแสงสว่างในชีวิต เขาก็พร้อมจะทุ่มเทให้ทั้งวิญญาณ ไม่ว่าเซี่ยเหลียนจะองอาจผ่าเผยหรือจะตกต่ำชิงชังเขาก็ยังอยากจะปกป้องเทพของเขาอ่ะ ที่สัมผัสได้จริงๆคือความเทิดทูนเซี่ยเหลียนของฮวาเฉิงอ่ะ มันไม่ใช่แค่ตามใจแต่มันคือเทิดทูนจริงๆ

สวรรค์ประทานพร ขอให้ทุกตัวละครมีความสุขนับจากนี้

[Bunnyb · Rating 5 out of 5]

มาให้กำลังใจเรื่องนี้ เคยเขียนรีวิวตอนอ่านเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษไปแล้ว
ชอบคาแร็คเตอร์ของ "เซี่ยเหลียน" กับ "ฮวาเฉิง" มากๆ
(ยังคงชอบมากกว่าปรมาจารย์ลัทธิมารอยู่นิ๊ดดดนึง 😁)

เซี่ยเหลียนเป็นคาแร็คเตอร์ที่จิตใจบริสุทธิ์มากๆ
ติดดิน เวลารักใครก็รักจริงๆ รักแบบหมดใจ และแสดงออกเต็มที่
และดีมากๆ ที่คนที่เข้ามาเติมส่วนที่ขาดหายของเซี่ยเหลียน
คือฮวาเฉิงหรือที่เซี่ยเหลียนชอบเรียกว่า "ซานหลาง"
เพราะฮวาเฉิงเป็นคนที่ยกให้เซี่ยเหลียนอยู่เหนือทุกสิ่งทุกอย่าง
แม้แต่ชีวิตของตัวเอง ดีใจที่หลังจากผ่านเวลายาวนาน
ผ่านเรื่องราวและความยากลำบากมามากมาย
ทั้งสองคนก็ได้อยู่ด้วยกันแบบแฮ้ปปี้ซะที 🥰🥰🥰

ส่วนตัวร้ายก็พบจุดจบที่สมควร หลังจากซ่อนตัวตนที่แท้จริงมาตั้งนาน
แต่ตัวร้ายเรื่องนี้โหดมาก เก่งมาก กว่าจะปราบได้... 😭

ป.ล. ชอบการแปลของลาเวนเดอร์มากค่ะ แปลดี
โดยเฉพาะที่ไม่แปล "เกอเกอ" ออกมาเป็น "พี่" หรือ "พี่ชาย"
เวลาอ่านเล่มไหนแปลแบบนั้นรู้สึกเสียอรรถรสทุกที
แต่ลาเวนเดอร์ใช้เกอเกอไปเลย ได้อารมณ์ของฮวาเฉิงมาก 🤗

[Kamons · Rating 5 out of 5]

จบไปแล้ว 8 เล่มขอสรุปตามชื่อบทสุดท้าย

-สวรรค์ประทานพร ไร้สิ่งใดให้หวั่นเกรง-

[Or_O · Rating 3 out of 5]

เรื่องเริ่มต้นเล่าถึง เซี่ยเหลียน ที่บรรลุขึ้นสวรรค์เป็นครั้งที่สาม แล้วจึงค่อย ๆ เล่าย้อนไปว่าในอดีตเกิดอะไรขึ้นบ้าง เดิมทีคนธรรมดาบรรลุเป็นเทพได้ครั้งเดียวก็แทบจะเป็นปาฏิหาริย์ขนาดนั้นแล้วแท้ ๆ เหตุผลอะไรกันแน่ที่ทำให้เซี่ยเหลียนถึงตกสวรรค์ถึงสองครั้งสองครา แถมกลายเป็นว่าตอนนี้เขายังมีชื่อเสียงเหม็นฉึ่งเป็นเทพขยะบ้าง เทพโรคระบาดบ้าง

ผู้เขียนจะค่อย ๆ เผยผมไปกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเซี่ยเหลียนในปัจจุบัน ไม่ได้ย้อนแบบเป็นเส้นตรงในทีเดียว

นายเอก คือ เซี่ยเหลียน เป็นไท่จื่อของแคว้นเซียนเล่อเมื่อแปดร้อยปีก่อน ปัจจุบันเป็นเทพตกอับ ชุดที่ใส่ประจำเป็นสีขาว สวมหมวก (งอบ?) มีผ้าแถบยาวสีขาวพันตามแขนและคอ

ส่วนพระเอก คือ ฮวาเฉิง ฉายาพิรุณโลหิตเชยบุปผา เป็นราชาผี ชอบใส่ชุดแดง

เซี่ยเหลียนเพิ่งรู้ว่าฮวาเฉิงมีตัวตนตอนมีคนเล่าเรื่องมหากาฬ (ระดับชั้นผีขั้นสูงสุด) ให้ฟัง ฮวาเฉิงเป็นหนึ่งในนั้น จนกระทั่งวันหนึ่งขณะกลับจากออกตระเวนเก็บขยะแล้วอาศัยเกวียนชาวบ้านกลับไปยังอารามเก่าผุพังของตน เขาก็พบกับเด็กหนุ่มสวมชุดแดงอยู่บนนั้น

เด็กหนุ่มแนะนำตัวว่าตนเองคือซานหลาง ซานหลางดูจะมีความรู้เกี่ยวกับเทพเซียนปีศาจเป็นอย่างดี ดูไม่เกรงกลัวสิ่งใด และดูมีความเป็นมาไม่ธรรมดา ทว่าไม่ว่าเซี่ยเหลียนจะแอบทดสอบซานหลางอย่างไรก็ไม่พบความผิดปกติ จึงปล่อยเลยตามเลย คบหากันเรื่อยมา

ระหว่างนั้นเซี่ยเหลียนก็ได้รับภารกิจจากสวรรค์เพื่อศรัทธาคืนมา (และชดใช้เรื่องระฆังและสิ่งก่อสร้างที่เสียหายจากการบรรลุขึ้นสวรรค์ครั้งที่สามอย่างครึกโครมเกินไป) เขาได้ไปในที่ต่าง ๆ ช่วยเหลือปวงประชา ผจญภัย ปราบผีร้าย ไขปริศนา ระหว่างนั้นเราก็จะได้ชิ้นส่วนของอดีตเซี่ยเหลียน รวมถึงเรื่องที่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ด้วย

และแน่นอนว่าซานหลางก็คือฮวาเฉิง ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้พยายามปิดบังสักเท่าไร อย่างกับมีป้ายบุคคลน่าสงสัยปักลงกลางหัวทุกครั้งที่ปรากฏตัว คำถามต่อมาก็คือ ทำไมฮวาเฉิงราชาผีถึงได้มาเกาะติดเซี่ยเหลียนอยู่อย่างนี้

ซึ่งโอจะเล่าเลยเพราะในอนิเมะก็บอกตั้งแต่ตอนแรกอยู่แล้ว ฮา (อนิเมะมีให้ดูใน Bilibili ค่ะ ลองไปหาดู ตอนโอดูมันยังฉายไม่จบน่าจะประมาณหนังสือนิยายเล่มแรกถึงสองนิด ๆ ตอนนี้ก็น่าจะยังฉายไม่จบ แต่น่าจะมีเนื้อหาพอสมควรแล้ว)

ในสมัยที่เซี่ยเหลียนยังเป็นไท่จื่ออยู่ เขาได้ทำการบรวงสรวงร่ายรำ ‘ไท่จื่อบูชาเทพ’ ซึ่งถือเป็นพิธีสำคัญของราชสำนัก มีผู้คนมากมายเฝ้าคอยจับจ้องอย่างใจจดใจจ่อ ระหว่างนั้นฝูงชนเบียดเสียด ทำให้เด็กผู้ชายคนหนึ่งพลัดตกจากกำแพงเมือง เซี่ยเหลียนเห็นดังนั้นก็ไม่ฟังคำห้ามปรามเหินตัวขึ้นไปรับเด็กคนนั้นไว้ได้ ทำให้เด็กชายปลอดภัยไร้ขีดข่วน

พิธีศักดิ์สิทธิ์นี้ ราชครูย้ำหนักหนาว่าจะพลาดไม่ได้ แต่เซี่ยเหลียนคิดว่าชีวิตคนสำคัญกว่าพิธีการ สิ่งที่เขาต้องการมาตลอดก็คือการช่วยเหลือปวงประชา

ช่วยเหลือปวงประชา... ประโยคนี้กลับกลายเป็นมีดที่คอยเชือดเฉือนบั่นทอนชีวิตและจิตใจของเซี่ยเหลียนในอีกหลายปีต่อมา
และเด็กชายคนที่เซี่ยเหลียนช่วยไว้นั้นก็ได้กลายเป็นราชาผี ฮวาเฉิง นั่นเอง

ซึ่งความเป็นมาตอนต้นนี้เซี่ยเหลียนไม่รู้เรื่องเลย มีแค่คนอ่านกับฮวาเฉิงเท่านั้นที่รู้

+++

จุดเริ่มต้นความเป็นมาก็ประมาณนี้ เทพกับผี ไท่จื่อกับเด็กน้อยคนหนึ่ง
แต่ส่วนที่คนทั่วไปน่าจะโดนตก (รวมถึงโอ) ตั้งแต่แรก คืออุปนิสัยตัวเอก

เซี่ยเหลียน บุคคลที่แสนจะง่าย ไม่คิดมาก จะดวงซวยขนาดไหน จะโดนบ่น โดนเมินเขาก็ไม่สน ใช้ชีวิตตามแต่ที่ตัวเองมุ่งหวังไว้ โดยไม่ทำให้อะไรเป็นอุปสรรค

ไม่มีใครบูชาตัวเองใช่ไหม ไม่เป็นไร ฉันสร้างอารามให้ตัวเองก็ได้
ไม่มีเงิน ไม่มีของใช้อุปกรณ์ใช่ไหม ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปเก็บของเก่าเอา อันไหนไม่ใช้ก็เอามาขายเอาเงิน ค่อย ๆ ทำไปในแบบของตัวเอง
เป็นคนจิตใจดี มีความสามารถ และไม่ได้ซื่อ

ส่วนฮวาเฉิง นอกจากหน้าตาดี ฉลาดเฉลียว เก่งกาจชนิดแสงไฟไฮไลต์ส่องพระเอกจับตลอดแล้ว ยังหนักแน่น รักเดียวใจเดียว และยังสนับสนุนเซี่ยเหลียนทุกอย่าง ถึงในโลกใบนี้จะไม่มีใครเชื่อในตัวเซี่ยเหลียนแล้ว ก็จะมีฮวาเฉิงนี่แหละที่ไม่เปลี่ยนแปลง

จะบอกว่าเป็นพระเอกแนวร้ายต่อคนทั้งโลกแต่ดีต่อเธอคนเดียวก็ไม่เชิง คือถึงเขาจะเหม็นขี้หน้า ไม่ชอบคนใกล้ตัวเซี่ยเหลียนบางคนสักเท่าไร แต่ถ้าเซี่ยเหลียนโอเค เขาก็จะไม่ขัดขวางอะไร แล้วโอว่าเขาเป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเอง แนวคิดสร้างสมดุลให้เมืองผีก็ดูน่าสนใจ ถึงฮวาเฉิงจะกึ่ง ๆ เหยียดหยามมนุษย์ แต่โอว่าเขาเป็นคนหนึ่งที่เข้าใจมนุษย์ได้ดี

ตัวเรื่องน่าสนใจ มีความซับซ้อนตั้งแต่อดีตกาลเกี่ยวพันมาถึงปัจจุบัน ตัวละครค่อนข้างมากเล่นเอาตอนแรกโอเบลอเหมือนกัน แต่อ่าน ๆ ไปก็จะค่อย ๆ จำได้เอง ท้ายเล่มมีตารางชื่อตัวละครให้ด้วย ช่วยได้มากทีเดียว

เรื่องนี้ชอบตรงไม่มีดราม่าเรื่องความรัก คือพระเอกรักนายเอกมากกก แบบมากมาก นายเอกก็ชอบพระเอก เอ็นดูเข้าข้างตั้งแต่แรกที่ยังไม่ได้คิดกับเขาแบบคนรัก ที่ดราม่าคือเนื้อเรื่องประสบการณ์ที่ตัวเอกประสบพบเจอล้วน ๆ

ถามว่าดราม่ามากมั้ย ตอบเลยว่ามากค่ะ มากกว่าที่คาดตอนต้นเยอะเลย คือไม่คิดว่าคนเขียนจะมาแนวนี้ หรือกล้าที่จะเขียนออกมาในรูปแบบนี้ พอบอกอย่างนี้ต้องมีคนถามแน่เลยจบดีไหม จบดีค่ะ พระนายรักกันแฮปปี้เอนดิ้ง

ชอบอีกอย่างคือพวกตัวละครประกอบ มีรายละเอียดเรื่องราวน่าสนใจ และน่าจะเอาไปเขียนต่อได้อีกมาก (ถ้าเกิดอยากจะเขียน) ตอนแรกโออ่านไปอยากชงให้ตัวละครทุกตัวที่มีบทรอบตัวพระนายมีคู่ทั้งหมด แต่อ่าน ๆ ไปดูจะชงไม่ขึ้นซะแล้ว ฮา

คนเขียนสร้างความรู้สึกหลอน ทำให้คนอ่านระแวงสถานการณ์หรือตัวละครที่ปรากฏในเรื่องได้ดี ดักทางเก่ง เหมือนรู้ว่าเขียนอย่างนี้ คนอ่านจะคิดประมาณนี้ แล้วก็เลี้ยวอีกทาง พอคนอ่านเริ่มรู้ตัว ก็ทำเป็นว่าที่คนอ่านระแวงน่ะ คนอ่านคิดไปเอง ทำให้เดาทางยากว่าเรื่องจะไปในทิศทางไหน

ส่วนที่โอรู้สึกว่ายังไม่อิ่ม ยังมีความเอ๊ะนิด ๆ คือตอนจบ ไม่เชิงว่าไม่เคลียร์ เพียงแต่รู้สึกว่า โห เรื่องใหญ่โตลากยาวมาตั้งหลายเล่มขนาดนี้ จบง่ายไปไหม บางอย่างก็ยังมีคำถาม ยังรู้สึกว่าสามารถเขียนถึงได้อีก โดยเฉพาะเรื่องตัวละครประกอบต่าง ๆ โออยากรู้ต่อ แต่เหมือนคนเขียนไม่อยากให้รู้แล้ว เนื้อเรื่องจบ เปลี่ยนเป็นตอนพิเศษแทน ซึ่งโออ่านผลงานของคนเขียนมาสามเรื่องแล้วก็ยังรู้สึกแบบเดิม ก็คือโอไม่ค่อยชอบตอนพิเศษที่คนเขียนเขียน เป็นแนวเขียนให้ฟิน คือไม่เกี่ยวกับเนื้อหาหลักแล้ว เอาความหวานมาถมอย่างเดียว ซึ่งโอว่ามันเหมือนกลายเป็นคนละเรื่องแล้ว




เรื่องที่โอยังรู้สึกสงสัย ขอซ่อนไว้ กันสปอยล์คนยังไม่อ่าน ถ้าโออ่านไม่ละเอียดแล้วมีใครรู้คำตอบ อยากช่วยไขข้อสงสัยโอได้จะขอบคุณมากเลยค่ะ


***Spoiler Alert***



เช่น

เรื่องของพระเอก ซานหลาง เป็นชื่อเรียกลูกชายคนที่สาม ซึ่งทั้งเรื่องก็ไม่เห็นบอกรายละเอียดครอบครัวพระเอก เกริ่นมาว่าตัวเขาเกินมามีชะตาร้าย ก็ไม่รู้ว่าร้ายยังไง ใครเลี้ยง ทั้งที่ตอนต้นเหมือนตั้งใจจะเล่า สุดท้ายก็ไม่เอ่ยถึง

เรื่องที่เฟิงซิ่นกับมู่ฉิงทะเลาะถึงขั้นลงไม้ลงมือแล้วฮวาเฉิงได้ยินคืออะไร

ไหนจะเรื่องชิงซือเฉวียนอีก สุดท้ายก็กลับกลายเป็นพิการอย่างนั้นหรือ ตอนแรกโอจิ้นให้เขาลงเอยกับเฮ่อเสวียน รู้ทั้งรู้ว่าขม แต่ชอบ เสียดายที่ไม่พูดถึงอีกเท่าไร




โดยรวมถือเป็นเรื่องหนึ่งที่ชอบค่ะ

[Sarfanee D. · Rating 4 out of 5]

โม่เซียงถงซิ่วเก่งมากทั้งการสร้างตัวละคร การวางพลอต และการเขียน ตัวละครทั้งซีรีส์แปดเล่มนี้มีหลายตัวมากแต่ทำให้เราจำได้ทุกตัว คาร์แรคเตอร์ชัด มีมิติมากอย่างกับคนในหมู่บ้านจนนี่เอาเรื่องพวกนี้ไปพูดกับเพื่อนเหมือนไปนินทาคน ไอ้นั่นมันเป็นแบบนั้น ไอ้นี่คงทำแบบนี้ เหมือนเรารู้จักกันมานาน character development มีให้เห็นทุกๆ เล่ม จากศัตรูกลายเป็นเพื่อน จากเพื่อนกลายเป็นศัตรู เสียน้ำตาให้กับมันก็เยอะ การสร้างตัวละครเป็นจุดแข็งของอาจารย์โม่เลย

ส่วนการวางพลอตไม่มีที่ติอยู่แล้วนี่ไม่เคยรู้สึกเบื่อระหว่างอ่านเลย สถานการณ์ในเรื่องที่สร้างมาหลายๆ เหตุการณ์ยังติดค้างในใจ เหมือนกับว่ามันเกิดขึ้นจริงๆ ซึ่งปกติเราลืมง่ายมาก แต่เรื่องนี้เราจำได้แทบจะทั้งหมด แต่ก็ไม่ใช่ว่าเราจะชอบมันทั้งหมดบางอย่างก็รู้สึกว่าอาจารย์โม่ใช้อำนาจพระเจ้ากับตัวละครบีบบังคับสร้างสถานการณ์ให้มีโมเม้นหวานแหววอะนะ ซึ่งมันก็มองข้ามกันได้ อิอิ แต่พลอตใหญ่ๆ ปมหลักๆ พี่แกผูกแน่น คลายจริง ไม่ออกทะเล

สุดท้ายยยย การเขียน โอ้มายก้อด เราไม่รู้หรอกนะว่าคนอื่นจะคิดยังไง แต่เค้าเขียนฉากแอคชั่นสนุกมากก นี่ลุ้นจนปวดเยี่ยว (ล้อเล่น) คือสนุกมาก แบบมากๆๆๆๆ ในพาร์ทอื่นๆเค้าก็ทำดีแต่ฉากแอคชั่นนี่ชอบเป็นพิเศษ แล้ว sense of humor เค้าโดนเส้นมาก ชีหรงผีเขียวโผล่มาทีหัวเราะแทบตาย เหมือนมันตลกโดยธรรมชาติ คำพูดเด็ดๆหลายอย่างของมันยังติดอยู่ในหัวนี่จนถึงทุกวันนี้เลย เอาจริงคิดว่าเค้าสร้างประโยคที่น่าจดจำเก่ง นี่จำหลายประโยคเลย ทั้งๆที่อ่านครั้งเดียว แล้วถึงแม้เซตติ้งมันแฟนตาซี สววรค์บ้างล่ะ เมืองผีบ้างล่ะ แต่สถานการณ์คุ้นมาก คนในสวรรค์นี่อย่างกับข้าราชการบ้านเรา

เอาเป็นว่า สี่ปีที่อยู่กับสวรรค์ประทานพรเป็นสี่ปีที่สนุกมาก มีอะไรให้ลุ้นอยู่ตลอดเวลา เป็นไปได้อยากรอสวรรค์ประทานพรทุกๆปีจนตายไปเลย หนังสือจบคนไม่จบเหมือนส่วนหนึ่งในชีวิตขาดหายไป ถ้าใครมีโอกาสอ่านแล้วคิดว่ามันมีจุดที่ไม่ชอบ คนอวยเว่อ นี่เข้าใจได้เพราะนี่ไบแอส แต่ถ้าอ่านก็จะเข้าใจว่าทำไมนี่ไบแอส เคนะ ปล.คิดถึงฮวาเหลียนและผองเพื่อนทั้งเมืองผีและแดนสวรรค์มาก ไม่ว่าคุณจะเป็นข้าราชการที่ร้ายหรือดี แต่ my youth is yours

[Tippy Chee · Rating 4 out of 5]

แงง จบแล้วเหรอ จบสวยย ตอนพิเศษน่ารักมากกกกกก อ่านเพลินสุดๆ อยากอ่านอีกตลอดไป

โดยรวม สำหรับซีรี่ย์ยาวเรื่องนี้ จัดว่าเกือบดี ให้ 4 ดาวละกัน

8 เล่ม เราว่ายาวไปหน่อย มีหลายช่วงที่ยืดเยื้อไป ช่วงกลางๆ อ่านแล้วเกือบหลับ เพิ่งมาเร่งสปีดเอาตอนท้ายเล่ม 7 นี่เอง โครงเรื่องใหญ่แต่เข้าใจง่าย แต่ถ้าตัดพวกน้ำๆ ออกไปบ้าง เราว่ามันน่าจะเล่าเรื่องให้กระชับกว่านี้ได้ แอบเสียดาย และด้วยความที่เป็นงานของแม่โม่ เราเลยคาดหวังสูงนิดนึง

สิ่งที่ชอบคือ การดีไซน์ตัวละครที่ทำออกมาได้ชัดทุกตัว ทั้งที่ ตัวละครฝ่ายเทพคือเยอะมากๆ แต่ทุกตัวมีจุดเด่นที่ทำให้จำง่ายมาก อ่านๆ ไป ไม่ต้องกลัวจะงงเลย ท่านเจ้าเมืองฮวา คือหร่อมากแถมฉลาดเว่อร์ตั้งแต่ต้นจนจบ ส่วนไท่จื่อเทพขยะก็คือสายโก๊ะตึ่งโป๊ะ ซื่อจนบื้อตั้งแต่ต้นจนจบเหมือนกัน จะมีนักเขียนคนไหน แกงลูกชายตัวเองได้ขนาดนี้ แต่มันก็ตลกดีจริงๆ

นอกเหนือจากเจ้าคู่หลักแล้ว เผยหมิง เฟิงซิ่น ก็น่ารักมากกก เป็นส่วนประกอบส���คัญที่ขาดไม่ได้เลย น้องเหลียนๆ ขี้อายขนาดนี้ มือชงมือพายต้องพร้อม

พล็อตเขียนได้ครบถ้วนดี ลากยาวหลายร้อยปี เล่าย้อนไปมาบ้าง และเหมือนจะพยายามดราม่า แต่เรากลับรู้สึกว่ามีสัดส่วนซีนตลก มากกว่าดราม่าแฮะ เรียกว่าอ่านได้เพลินๆ ชิลๆ กว่าอีกสองเรื่องของแม่โม่ มากเลย (และด้วยความที่เราชอบดราม่า เลยชอบเรื่องนี้น้อยที่สุดเลย) แต่ก็นั่นแหละ พอมีซีนตลกเยอะ เนื้อเรื่องมันเลยเดินช้าไปหน่อยไง เพราะมัวแต่ยิงมุกขัดคอกันอยู่นั่น ฮาๆ
สิ่งที่ขาดไปอย่างหนักเลย คือที่มาของเจ้าเด็กฮวาเฉิง ก่อนที่จะหล่นลงจากกำแพงอ่ะ ส่วนนี้คือไม่มีเลยยยจริงๆ เป็นที่น่าเสียดายมากนะ เพราะทั้งมีฝีมือและสมองดีเหมือนได้มาแต่เกิด มันต้องได้ dna ดีๆ มาจากที่ไหนสิ ชาติกำเนิดมันไม่ควรจะเป็นคนธรรมดา หรืออยู่ดีๆ โผล่มากลางอากาศแบบนี้

ถ้าแม่โม่เอาเรื่องนี้มาเขียนใหม่ แบบรื้อหมดทั้งเรื่อง แบบไม่ต้องเพิ่ม nc ก็ได้ แล้วเหลือแค่ประมาน 5-6 เล่ม เราก็อยากอ่านอีกรอบอยู่นะ

[orangejasmine · Rating 5 out of 5]

จบซีรีส์แล้วได้แบบประทับจิตประทับใจ เอาเนื้อเรื่องก่อน เล่มนี้เน้นไปที่การต่อสู้กันของไป๋อู๋เซี่ยงและฮวาเหลียน ตอนสู้กันก็แบบ โอ๊ย ไป๋อู๋เซี่ยงโหดเวอร์ ยิ่งอยู่ในถิ่นตัวเองยิ่งพลังเวทแข็งแกร่ง ลุ้นเลยว่าสองคนจะเอาชนะยังไง ขนาดฮวาเฉิงเก่งขนาดนั้นยังตึงมือ แต่สุดท้ายตอนเอาชนะได้นี่แบบ คะ จริงดิ แค่นี้เลยเหรอ จุดนี้ก็เฟลนิดหน่อย เรียกว่าเราคาดหวังกับไป๋อู๋เซี่ยงเยอะมั้ง เพราะก่อนหน้านี้เขาโหดมาก แต่ตอนท้ายมันเหมือนไปเล่นเรื่องของจิตใจมากกว่า แล้วก็ยอมกันด้วยคำขอร้องง่ายๆ ไม่กี่ประโยคเลย อ่านแล้วก็ได้แต่แบบ แล้วทำไมก่อนหน้านี้แกต้องดื้ออะผีขาว

ส่วนฮวาเหลียนในเล่มนี้เขาคลั่งรักกันและกันแบบไม่ไหวแล้ว อ่านแล้วหอมกลิ่นความรักเต็มไปหมด ตอนท้ายนี่สะอึกสะอื้นตามเลยค่ะ แต่ติดที่ไม่ลงรายละเอียดเท่าไหร่ ว่าสรุปแล้วมันอะไรยังไงก่อนที่จะกลับมาเป็นแบบภาพในหน้าปก กับฉากเข้าหอที่รอคอย คือพอรู้มาก่อนแล้วว่าเล่มนี้ไม่มี nc คุณโม่เล่าแค่ให้เรารู้ว่าเขาตกลงปลงใจร่วมหอกันแล้วเรียบร้อยแบบผ่านๆ (แต่เขินมากนะ) แต่ก็อยากอ่านตอนคืนเข้าหอว่าฮวาเฉิงกล่อมเซี่ยเหลียนยังไง แล้วเซี่ยเหลียนตกลงใจได้ยังไง คืออ่านตอนพิเศษฮวาเฉิงอ้อนน่ารักมาก เกอเกอก็ตามใจเก่งมาก ใครว่ามีแค่ฮวาเฉิงที่คลั่งรัก เกอเกอก็คลั่งรักไม่ต่างกันเลย หลงเด็กแบบหัวปักหัวปำ เป็นคู่ที่ดีมากๆ จีงๆ

สรุป สวรรค์ประทานพรคือดีงามมากสมคำร่ำลือจริงๆ อยากชวนมาอ่าน รับรองไม่ผิดหวัง เนื้อเรื่องเหมือนจะเยอะและหนัก แต่ไม่เลยเพราะปมของเรื่องจริงๆ มีนิดเดียว เน้นเล่าเรื่องออกแนวดราม่ามากกว่าที่ทำให้มันดูหนักหนา (ซึ่งก็หนักหนาสาหัสมากจริงๆ) ตัวละครเยอะ และทุกคนเป็นสีเทาๆ แต่ไม่ใช่ใส่มางั้นๆ ทุกคนมีสตอรี่ของตัวเองทำให้ไม่จำสับสน และสตอรี่ของแต่ละคนก็มาชนกันตรงกลางได้ดีเลย พล็อตโฮลมีบ้างแต่ก็มีปัญหากับการดำเนินเรื่อง รวมๆ แล้วอ่านเพลินไม่ติดอะไร คู่เอกฮวาเหลียนก็ดีแบบแสนดีมาก ยกให้เป็นคู่รักธงเขียวตัวอย่างเลย

ปัญหาเดียวเลยนะคะที่ทำให้ move on ไปจากสวรรค์ประทานพรไม่ได้คือ สรุปแล้วพาสเวิร์ดเข้าห้องแชตส่วนตัวกับฮวาเฉิงคืออะไรค้า มันติดอยู่ในใจมากๆ เลยค่ะ ใครรู้มาบอกเราหน่อยยยย

[ppsk ᙏ̤̫]

ในฐานะคน hype เทียนกวานมาก ตอนนั้นสนพ.ออกแต่ละเล่มค่อนข้างห่าง และยุ่งมากกกกก เลยไม่จบซักที วันนี้อ่านจบแล้วววว อิ่มเอม ถึงแม้จะรู้ฉากจบอยู่แล้ว 55555 ก็ยังอิ่มเอม dialogue ก่อนฟาฟาสลายเป็นผีเสื้อคือจับใจเสมอ

โดยส่วนตัวว่าเล่ม 6-7 คือสนุกพีค ช่วงปล่อยความจริงทุกอย่างออกมา ในผลงานแม่โม่สามเรื่อง ต่างก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว แต่เซี่ยเหลียนคือตัวละครที่ build มาดีมาก ๆๆ มีมิติและดึงอารมณ์คนอ่านให้เอาใจช่วยและรักได้อย่างสุดใจจริง ๆ ตอนพิเศษน่ารักมาก ๆ

กายอยู่โลกันตร์ ใจอยู่ธารท้อ : )

[minimoon · Rating 4 out of 5]

โดยรวมสนุกมากกกกก ชอบเซี่ยเหลียน เป็นตัวละครที่น่ารักมีมิติ เคยเจ็บปวด ล้มเหลว แต่สุดท้ายก็กลายเป็นคนง่ายๆคนนึง ทุกเรื่องราวที่เล่ามาตั้งแต่แคว้นเซียนเล่อสนุกเจ้มจ้นมาก จุดที่ทรมานคือมรมานได้ดี เซี่ยเหลียนเข้มแข็งมากจริงๆ ถ้าเป็นเราเราอาจจะเลือกทำลายหย่งอันไปแล้ว😂 /ว่าไปนั่น

เราชอบช่วงพรายกาฬกับพี่น้องวารีวายุที่สุด รู้สึกว่า ไม่มีทางให้เดินดี อึดอัดชะมัด แต่ก็รู้ดีว่าไม่ใช่ความผิดของซือชิงเสวียน สงสารพรายกาฬมาก เขียนซะรู้สึกว่า เทพต่างหากที่ร้ายกาจ พรายกาฬมีสิทธิ์โกรธอย่างเต็มที่

สุดท้ายเราว่าจบง่ายไปหน่อย ปูมาว่าตัวร้านเก่งกาจขนาดนั่นแต่กลับแบบ เอ๊ะ แค่นี้เหรอ แล้วที่ทำมาทั้งหมดล่ะ จริงๆอยากเห็นฮวาเฉิงบู๊มากกว่านี้ เพราะเขาปูความเก่งกาจของพระเอกมาทุกเล่ม ทุกบรรทัด ออกมาทีไรก้ต้องอวย แต่กลับเห็นฉากบู๊แค่นิดเดียว อาวุธเทพเอ้อมิ่งก็ใช้แแค่นิดเดียว น่าเสียดาย ก็เลยรู้สึกไม่อิ่มเอม

แล้วตัวครที่เราชอบอย่างพรายกาฬก็หายไปเลย เขาไปไหน ไม่มีบทสรุปให้เหรอ ซือชิงเสวียนด้วย อยู่ๆกลายเป็นพิการได้ไง แล้วยังไงต่อ

แล้วก้ฮวาเฉิง ซานหลาง ลูกคนที่สาม แต่กลับไม่รู้เรื่องครอบครัวของเขาเลย เราอยากรู้ความรู้สึกของเด็กคนนึงที่ถูกทำไม่ดีด้วยมาตลอด อยู่ๆองค์ไท่จื่อช่วยเอาไว้ เราแน่ใจว่าตอนแรกไม่ใช่ความรักแบบนั้น น่าจะเป็นความเคารพเลื่อมใส แต่อยู่ๆกลายเป็นความรักลึกซึ้งถึง800ปีได้ยังไง เหมือนฮวาเฉิงมาก้เอาแต่ชอบจีบนายเอกเลย ค่อยๆพัฒนาคสพ.กับนายเอกเลย เพีาะเห็นว่าเซี่ยเหลียนผ่านอะไรมา แต่แล้ว..ตอนเด็กๆนายเป็นยังไงเล่าาา ทำไมทีตัวละครอื่นยังรู้เลย นายเป็นพระเอกนะโว้ยยยย ทำไมไม่เขียนออกมาา อยากรู้อะะ


ก็แค่นี้ค่ะ แต่ก็อ่านได้อย่างสนุกมากกหๆ

[Murainik_ · Rating 4 out of 5]

4.5/5 (แต่ปัดลงเพราะนอยตอนจบ55555)

ให้สรุปสั้นๆเกี่ยวกับเรื่องนี้คือ 'สมมงอันดับ1จิ้นเจียง'
เป็นนิยายหลายเล่มจบที่บาลานซ์เนื้อเรื่องตรงกลางได้ดีมาก ตั้งแต่ฉากดราม่าตับแตกถึงฉากพักสมองชิวๆ จังหวะทุกอย่างเหมาะสมจนแทบไม่มีจุดไหนที่เรียกได้ว่าน่าเบื่อหรือเครียดจัดจนไม่อยากอ่านต่อ
แต่จุดที่ชอบสุดคือเกลี่ยซีนให้ตลค.หลายๆตัวได้มีช่วงเวลาเป็นของตัวเองมากพอ หรือจะบอกว่ามีชั้นเชิงในการแนะนำตลคได้ดีมากๆ คือพอเวลานึกถึงตลคหนึ่งในเรื่องนี้ขึ้นมาเขาไม่ใช่แค่มนุษย์กระดาษที่มีตัวตนเพื่อให้เนื้อเรื่องดำเนินต่อ แต่เขามีตัวตนในจินตนาการเราได้เหมือนคนจริงที่มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง สุดยอดมากกๆๆๆๆ

จุดเดียวที่ไม่ชอบคือตอนจบจริงๆ บทสรุปของหลายปมรวบรัดและอิหยังวะมากๆ ที่รสผิดหวังสุดน่าจะเป็นฉากที่เซี่ยเหลียนกับไป๋อู๋เซี่ยงสู้กันเป็นครั้งสุดท้าย ซึ่งควรจะอิมแพคมาก ที่อุตส่าห์ดั้นด้นอ่านมาเพราะอยากจะอ่านฉากนี้สุด แต่ทำไมมันสั้นมาก ไม่ได้บีบคั้นอารมณ์อะไรอย่างที่หวังกับลาสบอสที่ตัวเอกต้องเอาชนะให้ได้เพื่อจะได้มีhappily ever afterซะที ก่อนหน้านั้นขนาดจะจับตัวยังยาก อยู่ๆก็ชนะเอาง่ายๆด้วยพลังแห่งรักเลยเหรอ คือชนะได้เพราะฟังก์ชั่นหัตถ์พระเจ้าของตัวเอกชัดๆ

ใดๆคือนอยมากที่ตอนพิเศษไม่มีเรื่องของตัวละครอื่นเลย ทุกตอนมันคือความรักของฮวาเหลียนv.1 v.2 v.3 ชัดๆ มีอีกหลายตัวละครที่เราอยากรู้เรื่องของเขาหลังจบแล้ว แต่ไม่มี ไม่มีเลยเจ้าค่ะ🥲

[˚₊· ͟͟͞͞➳❥aimmar · Rating 5 out of 5]

แกมันสมคำร่ำลือมากก เป็นเรื่องที่โดนhype แล้วก็ยังรู้ว่าสึกว่ามันยังน้อยไป ตอนอ่านหน้าสุดท้ายมันรู้สึกแบบอ่านจบ8เล่มแบบงงๆ เอ้านี่จบแล้วเหรอเหมือนอ่านเล่มเดียวเอง

นิยายชุดนี้เป็นนิยายจีนเล่มแรกที่เราอ่านต้องยอมรับว่าไม่ผิดหวังเลย เพราะ
1.คือไม่งง อาจจะด้วยแปลมาค่อนข้างดี
2.มันเหมือนจะเอื่อยแต่จริงๆมันก็เร็ว มันkeepความอยากรู้ว่าเรื่องจะเอาไงต่อของเราไว้ได้ดีมากๆ
3. เรื่องอารมณ์ในเรื่องมันครบ ตอนฮาก็เยอะ ตอนเศร้าก็คือเกิบตาย ปกติร้องยากยังมีน้ำตาซึมๆ ไม่ใช่หรอกซึ้งในความรัก5555นอนตะแคงยังไม่ได้เลยมันจะไหลออกจากหู

อีกอย่างคือชอบตัวละครทุกเรื่องในนี้แม่โม่สร้างมาได้ดีโพดๆ ถึงจะแอบมี beef กับบางคนแต่เกลียดไม่ลงจริงๆ😂 นี่โครตจะรักเซี่ยเหลี่ยนมากๆ น้องเป็นเด็กดี อ่านจบปลดล็อคตำแหน่งแม่เซี่ยเหลี่ยน แอบแปลกใจที่แม่โม่ทำไงให้เขียนฮวาเฉิงให้เฟอเฟกขนาดนี้แต่กลับดูไม่แบนมีมิติขนาดนี้ได้นะ หรือเพราะเป็นเขาเป็นแนว หมาเด็ก pro max นะ
รวมๆ คือถ้าเนื้อเรื่องหลักคือเค้กนะตอนพิเศศก็คงจะเป็นเชอรรี่ออนท็อป🎂

[百牡丹 · Rating 3 out of 5]

กำแพงมีหูประตูมีช่อง ไม่มีกำแพงใดไม่มีรูอยู่บนโลก ความลับล้วนแล้วย่อมไม่มีบนโลกนี้

เดินทางอย่างเหน็ดเหนื่อยกันมาถึงปัจฉิมบทของสวรรค์ประทานพรแล้ว ข้ามดินแดน ข้ามสามภพ หวนย้อนกลับไปยังอดีตก่อนจะกลับมายังปัจจุบัน และยังเหลือที่ในอนาคตให้จินตนาการต่อ คงปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเป็นช่วงเวลาที่ทั้งเหน็ดเหนื่อยแต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความสนุก เป็นเรื่องราวที่อ่านแล้วชวนให้เครียดเพราะเนื้อเรื่องหลักและอดีตขององค์รัชทายาทแห่งแคว้นเซียนเล่อที่ต้องฝ่าฟันไปให้ได้ แต่ก็เติมเต็มรอยยิ้มและเสียงหัวเราะได้จากตัวละครต่างๆ ที่คอยผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาคอยดำเนินเรื่องเคียงข้างไปกับเซี่ยเหลียน แต่ก็ไม่ได้มีเพียงรอยยิ้มมีน้ำตาด้วยเช่นกัน

โดยรีวิวนี้จะพูดถึงเล่ม 8 ก่อนแล้วจึงรีวิวภาพรวมของเรื่องทั้งหมดทิ้งท้ายไว้

ถ้าให้เลือกว่าเล่มไหนในชุดนี้เป็นเล่มโปรด ย่อมแน่นอนอยู่แล้วว่าไม่ใช่เล่มแปดแน่นอน (อ้าว) เพราะเล่มแปดมีความเร่งรีบในการพยายามขมวดปมที่ปูมาตั้งแต่เล่มแรกให้จบก่อนจะถึงหน้าที่สองร้อยด้วยซ้ำ อีกทั้งตอนจบที่ต้องจัดการไป๋อู๋เซี่ยงก็ไม่ได้สมกับที่มันเก่งกาจมาตลอดเลยสักเท่าใดนัก เหมือนผู้เขียนต้องการพยายามทำให้เรื่องนี้จบให้เร็วที่สุด แต่ม้นกลับขาดความทรงพลังนี้ไปเสียดื้อ เนื่องจากจุดที่ทำให้ไป๋อู๋เซี่ยงนึกอยากจะยอมแพ้ก็เป็นจุดที่ดูจะไม่ค่อยทรงพลังและยังดูแผ่วเบาเกินไป อีกทั้งเล่มแปดนี้มีการดำเนินเรื่องที่รวดเร็วอยู่ก่อนแล้วทำให้รู้สึกว่าทุกอย่างดูเร่งรีบไปหมด จนพอเห็นว่ายังมีอีกร้อยกว่าหน้าให้ยังต่อได้ก็แอบเสียดายที่การจบเรื่องหลักทั้งหมดมันจบไว้อย่างเร็วเกินไป แล้วพอทุกอย่างจบลงแล้วก็ยังมีอีกหลายอย่างที่ดูเหมือนจะคลี่คลายแต่ก็ยังไม่สุด อย่างหลานเชียนชิวกับเซี่ยเหลียน อิ่นอวี่กับตรวนสาปที่ดูเหมือนจะอนุมานได้ว่าสามารถนำมาชุบชีวิตให้ได้ เผยหมิงกับเทพพิรุณที่แม้จะดูชำระอะไรกันแล้วแต่พอมันเล่าออกมาแทนที่จะเป็นฉากในการคลายปมในใจกันก็แอบทำให้รู้สึกว่าระหว่างสองคนนี้ยังมีเรื่องค้างคาใจอยู่ หลิงเหวินที่เป็นนักโทษแต่กลับได้กลับมาทำงานตำแหน่งเดิมอีก เข้าใจว่าเทพขาดเทพตำแหน่งนี้อย่างสาหัสสากรรจ์แต่ก็ไม่ได้ทำอย่างไรกับหลิงเหวินที่ทำความผิดต่อ ยังไม่นับที่หลิงเหวินก็ไปช่วยจวินอู๋หรือไป๋อู๋เซี่ยงด้วยตอนที่พยายามจะทำลายเทพองค์อื่นๆ ทุกอย่างวนกลับมาที่การพยายามจะขมวดปมปิดเรื่องให้ได้โดยไวเลยจึงยังทิ้งความไม่กระจ่างและความขุ่นหมองในตัวละครต่างไว้ๆ อย่างไม่ตั้งใจหรืออาจจะปล่อยเลยตามเลย แต่เล่มนี้อย่างไรก็ต้องยกให้เฟิงซิ่นกับมู่ฉิงที่ในที่สุดก็ได้กลับมาร่วมภารกิจกันกับเซี่ยเหลียนเหมือนวันวาน มู่ฉิงได้พูดสิ่งที่อยากพูดกับเซี่ยเหลียนมาตลอดและหลังจากนั้นทั้งสามคนก็ยังติดต่อไปมาหาสู่กันอยู่ เป็นสิ่งที่ทำให้เยียวยาจิตใจกับความสัมพันธ์ที่ตอนแรกผู้อ่านรับรู้ว่าเป็นการแตกหักแต่ตอนท้ายถูกสมานจนกลับมาดีได้ดังเดิม

โดยรวมแล้วสวรรค์ประทานพรมีเซ็ตติงที่ยิ่งใหญ่ การผูกปมที่อิรุงตุงนัง มีตัวละครที่มองเผินๆ เหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกัน อาจเป็นเพียงเทพเซียน ปีศาจ ผีหรือมนุษย์เดินดินธรรมดา แต่ด้วยความยาวระดับแปดเล่มก็ทำให้ตัวละครหลายๆ ตัวมีความเกี่ยวข้องกันไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง โดยเฉพาะกับเซี่ยเหลียนที่เป็นตัวเอกของเรื่องนี้ การเขียนอาจจะไม่ได้ตรงกับสไตล์ที่เราชอบมากนัก เพราะดำเนินเรื่องเร็วมากและแทบไม่มีการหยุดให้ได้หายใจหายคอกันเลย แต่ยังดีที่เล่มสี่ตอนต้นเรื่องยังมีการประชันโคมให้เป็นฉากที่ไม่ต้องเครียดมากนักเป็นการหยุดพักสักหน่อย แต่นอกนั้นก็เป็นฉากที่สำคัญไปเสียหมด การเขียนก็เป็นสไตล์การเล่าเรื่องตามแบบที่นิยายจีน ทำให้ในตอนแรกอาจไม่ค่อยชินแต่หลังจากนั้นก็รู้สึกปรับตัวได้แล้ว ตัวละครในเรื่องมีเสน่ห์หมด มีนิสัยเป็นตัวของตัวเอง

แน่นอนว่างานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ผู้อ่านมิใช่องค์รัชทายาทที่จะมีผู้ใดรอคอยถึงแปดร้อยปีและจะยังคงไม่ยอมห่างจากไปแม้เพียงเสี้ยวนาทีเดียว จึงต้องขอกล่าวอำลา

สวรรค์ประทานพร ไร้สิ่งใดให้หวั่นเกรง

[Som-Ö · Rating 5 out of 5]

จบเเล้วสวรรค์ประทานพร เล่ม 1-8 ตกใจที่อ่านจบซีรีย์แถมตกเป็นสาวกของเซี่��เหลี่ยนกับฮวาเฉิงด้วย

เป็นเรื่องที่ดังขึ้นหิ้งมาหลายปีมาก จนโดนนำไปทำซีรีย์แล้วก็ไม่ได้ฉาย พออ่านเท่านั้นเเหละ ก็นะพอจะเข้าใจได้ทำไมโดนแบน เพราะมันจะมิตรภาพกันตอนไหน เขารักกันขนาดนี้ 55555 เป็นเนื้อเรื่องเกี่ยวกับองค์ไท่จื่อ (รัชทายาทของแคว้นเซียนเล่อ) ที่บรรลุไปเป็นเทพบนสวรรค์สามรอบ เเต่ถูกเทพหลายองค์ดูแคลนว่าเป็นเทพขยะ เพราะเก็บขยะประทังชีพ คือเนื้อเรื่องเอาจริง ดีมาก เรียบเรียงดี พลอตสนุกหลายอย่างเลย บทจะฮา ขำ ตลก ก็ทำได้ดี บทดราม่านี่ก็ร้องไห้ น้ำตาไหล ปวดใจหลายรอบ ทำไมโชคชะตาต้องใจร้ายกับเทพหลายองค์ขนาดนี้ด้วย คือถ้าเป็นเทพเเล้วมันจะทุกข์ก็อย่าเป็นมันเลยจริงๆ

สิ่งที่ชอบคือตัวละคร นักเขียนรังสรรเเต่ละตัวละครให้ออกมาไม่เหมือนกันเลย เเถมตัวเอกเรา เซี่ยเหลียน คือเป็นตัวละครที่เราชอบมากๆ เป็นตัวละครที่อ่านเเล้วหลงรักได้จริงๆ คือง่ายๆเลย คือเป็นตัวละครคนดี มีความหวังเสมอ น่ารัก ติดตลก คือเป็นคนดี ซึ่งเราชอบตัวละครประเภทนี้มากจริงๆ มันเเบบเอ็นดูได้ตลอด ไม่แปลกที่จะมีคนมาหลงรักกก คือจริงๆมันมีสตอรี่ที่แม่โม่วางไว้ มันเลยกลายเป็น Character development เเบบนี้ (ตอนอ่านแรกๆก็คือสงสัยว่ากลายมาเป็นคนเเบบนี้ได้ยังไงกันนะ) แน่นอนมีตัวเอก ก็ขอพูดถึงพระเอกเรา ฮวาเฉิง แบบเห้ออ เข้าใจเลยทำไมหลังอ่านเรื่องนี้ สเปคผู้หญิงเราคือฮวาเฉิง 555 แต่คงหาจากไหนไม่ได้หรอกเอาจริง ให้เขาครองรักกับเซี่ยเหลียนไปเถิดหนาทุกคนน เป็นตัวละครมีเสน่ห์มาก คืออยู่กับคนอื่นก็จะขรึมๆอ่ะเนอะ พูดน้อย กวน เเต่พออยู่กับนายเอกเรา คือ Sex appeal สูงเกิ๊น คือเป็นตัวละครที่สนับสนุนตัวหลักเรา ร่วมหัวจมท้าย อ่านเเล้วใจสั่นบางบทยังมี ร้องไห้บางตอนก็มี สตอรี่ฮวาเฉิงก็เอาเรื่องอยู่นะ ฝ่าฟันอะไรมาเยอะแยะมากมาย กลายมาเป็นมารได้ขนาดนี้

คือทุกคนนน สิ่งที่สนุกในเรื่องนี้คือเรื่องราวของตัวละคร อยากให้ทุกคนทำความรู้จักกับตัวละครเรื่องนี้มากจริงๆ แล้วทุกคนจะตกหลุมรักไม่ยากเลย เพราะเเต่ละตัวละครก็สมเหตุสมผลว่าทำไมถึงทำตัวแบบนั้น แบบนี้ไป

มันมีฉากร้องไห้ บีบหัวใจ ที่ไม่นึกว่าแม่โม่จะทำกับตัวละครได้ถึงขนาดนี้ อย่างฉากยื่นกระบี่ให้ชาวบ้าน (โอ้โห แค่คิดก็บาดเจ็บอีกรอบแล้ว) แล้วก็อีกเรื่องราวคือของเจ้าวายุ อันนั้นคือแบบ โอ้ยยยยยยย สงสาร เเบบสงสารจริงๆ ฮือออ

แต่ชอบประเด็นเรื่องที่เล่นในหนังสือมากเลย คือคนเรามันเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้จริงๆหรอ เอะอะอะไรก็เทพต้องทำให้ได้ทุกความคาดหวัง เอาอะไรมาคาดหวังก่อน ทำไมถึงคิดว่าเพียงเเค่หวังเเล้วมันจะสมหวัง ทำไมไม่คิดพยายามด้วยตัวเองบ้าง เเล้วถ้ามันไม่สมหวังทำไมเลือกที่จะไม่โทษตัวเองบ้าง คือประเด็นนี้ด่าได้เยอะมาก เเต่ตัวละคนเซี่ยเหลียนคือดีจริงๆ ตอนนี้มีความสุขเเล้วนะ มีความสุขนานๆกับกับฮวาเฉิงนะ ดีใจด้วยจริงๆ

เข้าใจเเล้วทำไมใช้ชื่อว่าสวรรค์ประทานพร รักจริงๆ ชอบมากๆกับคำที่ว่า "สวรรค์ประทานพร ไร้สิ่งใดให้หวั่นเกรง"

[Reader · Rating 5 out of 5]

“ในใต้หล้านี้ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา” อย่างที่ฮวาเฉิงได้กล่าวไว้ มีพบก็ต้องมีจาก แต่จะให้ทำใจก็ยากเหลือเกิน
ขอสารภาพตามตรงว่าอ่านจบแล้วร้องไห้อยู่นานมาก ตอนนี้ก็ยังร้องไห้อยู่ อย่างอื่นต้องขอชื่นชมนักเขียน แม่โม่ ที่ทำทุกตัวละครให้มีความน่าสนใจและสีเทาได้สมบูรณ์แบบ โดยเฉพาะจวินอู๋ ทุกตัวละครถูกเขียนอย่างปราณีต ในฐานะนักเขียนเช่นกัน ต้องขอชื่นชม ไม่ว่าจะพล้อตเอยดีเทลต่างๆ ต่างถูกนำมาใช้อย่างดี
ในเล่มนี้ ทำให้เราบรรลุเลยว่าความรักที่ทั้งคู่มีให้กันนั้นมันมากกว่าคำพูดใดๆ จะมาบรรยายได้จริงๆ โดยเฉพาะซีนที่ฮวาเฉิงกลายเป็นฝูงผีเสื้อ
ทันทีที่อ่านจบ ความรู้สึกแรกคือกลัว กลัวว่าจะหานิยายเรื่องอื่นที่ทำให้รู้สึกแบบนี้ไม่ได้อีก ถึงรู้ว่าวันนึงมันก็จะเกิดขึ้น แต่เรากลัวว่าวันนึงเรื่องราวนี้จะค่อยๆ จางหายไปเมื่อเราเติบโต
แต่ถึงอย่างนั้น เราก็ขอสลักเรื่องราวความรักของทั้งสองไว้ในใจตลอดกาล อย่างตำนานเทพหนึ่งและผีหนึ่งที่ต้องบูชาคู่กันเพื่อประสบความสำเร็จยิ่งๆ ขึ้นไปอีก
สุดท้ายนี้ ประโยคที่ขอขโมยไปใช้ก็คงจะเป็นประโยคที่ชอบที่สุดตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ความหมายไม่ลึกซึ้งแต่กลับกินใจเหลือล้น

“สวรรค์ประทานพร ไร้สิ่งใดให้หวั่นเกรง” —

[Gil Mil · Rating 4 out of 5]

อ่านจบเป็นที่เรียบร้อย ถามว่าสมบูรณ์ไหม ก็ตอบว่ายังคาใจ ตกลงใครทำอะไรฉั้วฉั้วหรือไม่ รึแท้งเอง?

อ่านจบแล้วเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมด ตอบว่า สนุกดี แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกว่าไม่สุดก็ไม่เข้าใจ เล่มสุดท้าย ดูจะเร่งๆ ไปหน่อย มีบางจุดที่ยังสงสัยบ้าง แต่ก็นะ จะทำอย่างไรได้

ฮวาเฉิงนี่ สร้างออกมาได้คลั่งรักและแน่วแน่มากๆ ตัวเซี่ยเหลียนนี่เทียบกันแล้วคลั่งรักน้อยกว่าเยอะนะ

ถึงจะเป็นวาย แต่ก็ยอมให้กับความตามติดและแน่วแน่ของฮวาเฉิงเขาล่ะนะ สปอร์ตใจดี พึ่งพาได้ แถมหล่อกระชากใจนายเอกแบบนั้น ที่สำคัญคือใจที่แน่วแน่ในรักของเขา มีเหตุผลล้นเหลือที่ทำให้รักนั่นล่ะ

ตอนพิเศษ มีหลายตอนที่ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เข้าใจว่าอยากเขียนเลิฟซีน แต่เขียนโจ้งๆ เลยไม่ได้ นักอ่านหลายท่านคงอยากอ่านกัน แต่คนไม่สายวายแบบข้าพเจ้านั้น อ่านแล้วรู้สึกเฝือๆ ชอบกล คงเป็นเพราะไม่เห็นเหตุผลของฉากพวกนั้นก็ได้มั้งนะ (อันนี้ความเห็นส่วนตัวล้วนๆ ไม่ค่อยชอบอ่านฉากเลิฟซีนด้วยนั่นล่ะ😅 ฉากฆาตกรรมถนัดกว่า)

เป็นเล่มที่ชอบน้อยสุดในทั้งหมดแปดเล่มเลย

[Ning · Rating 5 out of 5]

ใช้เวลานานมาก กว่าจะอ่านจบ

เล่ม 1 อ่านเท่าไหร่ก็ไม่ติด รู้สึกว่ามันช้า ไม่ทันใจ และดันไปดูอนิเมะก่อน เลยไม่มีแรงจูงใจ

แต่พอรอบนี้กลั้นใจอ่าน ๆ ไป ติดเลย อยากรู้ว่าอะไร ทำไม ยังไงมาก

ตัวเรื่อง อ่านไปก็เครียดไป ขำไป ด้วยความที่รู้อยู่แล้ว ว่าชีวิตนายเอกค่อนข้างบัดซบ พอถึงพาร์ตย้อนอดีตนี่คือเครียดมาก เศร้ามาก พอมาในส่วนของพระเอก ก็ซึ้งมาก และ เศร้ามากพอกัน

เสียดายนิดๆ ที่เล่มหลังๆ รู้สึก ออกอ่าว ออกทะเลไปหน่อย ทั้ง ๆ ที่มันก็เศร้า แต่น้ำตาก็จะออกเค็ม ๆ หน่อยนึง

สรุปที่อ่านได้สนุกดีมาก ข้อความแฝงดี อ่านแล้วก็มีอะไรให้คิดตามเยอะดีค่ะ

[B. Sutthida · Rating 5 out of 5]

แม้เนื้อเรื่องพาร์ทอดีตจะเศร้าแต่ลึกซึ้งมาก เราได้ข้อคิดและมุมมองการใช้ชีวิตหลายอย่างจากเรื่องนี้ โดยภาพรวมแล้วชอบเรื่องนี้มากกว่าปรมาจารย์ลัทธิมารและตัวร้ายอย่างข้าจะหนีเอาตัวรอดอย่างไรดี ชอบปมชีวิตของเซี่ยเหลียน/จวินอู๋ที่นักเขียนถ่ายทอดออกมาและชอบการวางตัวละครที่มีความเทาๆ แม้จะรำคาญมู่ฉิงและเฟิงซิ่นมากก็ตาม

ถ้ามีสิ่งใดที่อยากได้เพิ่ม นั่นคือเรื่องราวของพรายกาฬจมนาวากับซือชิงเสวียน เขาสองคนจะเป็นดั่งเส้นขนานแบบนี้ตลอดไปเลยหรือ ไหนจะวิญญาณชีหรงและลูกได้เปล่าอย่างกู่จื่อ และเรื่องราวอันวุ่ยวายของเฟิงซิ่น/มู่ฉิง/เจี้ยนหลาน/ผีลูกกรอก

สวรรค์ประทานพร ไร้สิ่งใดให้หวั่นเกรง

[Pawanrat · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้ร้องไห้หนักมาก ตั้งแต่เล่ม1-8 ชอบทุกเล่ม แต่ส่วนตัวคิดว่าช่วงย้อนอดีตยืดไปหน่อย แต่เข้าใจว่านักเขียนคงอยากให้รู้สึกผูกพันกับตัวละครเซี่ยเหลียน และความรู้สึกของฮวาเฉิงที่เห็นช่วงเวลาที่ยากลำบากของนายเอก พออ่านก็ได้เข้าใจว่าเออทำไมแบบฮวาเฉิงถึงปกป้องเซี่ยเหลียนขนาดนี้ คือเค้าเห็นมาตลอดแต่ปกป้องไม่ได้อ่ะ พอมาขมวดปมจบตอนเล่ม 8 มันเลยอินมากกก ชอบนะ อยากอ่านอีกรอบ (แต่เล่ม 6 อาจจะยังน้า) ชอบเล่ม 8 ที่สุดละ
ตอนพิเศษก็คือ 🫦🫦🫦🫦
ชอบการแปลของนักแปลมาก ไว้ไปติดตามเรื่องต่อๆไปของทั้งนักแปลและนักเขียนเลย

[backburner · Rating 5 out of 5]

ขอพูดเลยว่าเล่มนี้ดีมากๆ มันตื้นตันใจแบบบอกไม่ถูก คือแอบร้องไห้ด้วย ไม่คิดว่าจะมีซีนนี้อะเล่มสุดท้ายแล้ว จบดี ชอบมากๆ แอบมีน้ำตาให้ ไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยาย แต่รู้เลยว่าฮวาเหลียนโคตรจะรักกัน ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยายได้ พูดได้คำเดียวว่าดีมากๆ ไม่อยากให้จบเลย รู้สึกผูกพันกับตัวละครมาก รักซือชิงเสวียนมากๆ แต่ก็เข้าใจแหละ แอบเสียใจคิดว่าคู่พี่น้ำน้องลมอาจจะได้เจอกันอีกรอบแต่ก็เข้าใจได้😭

[Wirun · Rating 5 out of 5]

จบตำนานเซียนขยะกับราชาเมืองผี คนเขียนเก่งมาก วางปมมาตั้งแต่เริ่มจนจบ เก็บครบหมด แต่บางทีฉันเองก็ลืมชื่อตัวละคร (ตัวละครหนึ่งมีหลายชื่อและหลายฉายาเกินไป 555) แต่ก็สนุกมาก ตอนพิเศษหวานเกิน มดจะขึ้นแล้วค่ะ

[Copper · Rating 3 out of 5]

ในบรรดาทุกเล่ม เล่มนี่ถือว่าหนืดสุดๆ ความสนุกและความสมเหตุสมผลค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกับเล่มอื่น บทจะชนะก็ชนะแบบ…ห๊ะ มังงะญี่ปุ่นเหรอ รวมพลังแห่งความรักชนะมารงี้!?
แต่ภาพรวมทั้งซีรีส์ ถือว่าเป็นเรื่องที่พลาดไม่ได้จริงๆ โดยเฉพาะช่วงปริศนาเทพแต่ละองค์นี่ดีมากกก

[เจ้าหมีขาว · Rating 5 out of 5]

อ่านจบแล้ว เป็นเรื่องที่ดีมากๆ เป็นความรักดีๆที่อ่านได้โดยไม่ต้องกังวลอะไรเลยอ่ะ เพราะซานหลางรักแค่คนๆเดียวเสมอมา 🥺💕

รอตั้งแต่ยังไม่ประกาศ Lc ทันตอนที่คนหยิบมาแปล จนประกาศ Lc ตอนออกเล่ม 1 ดีใจมาก จนวันนี้เดินทางมาจนถึงเล่มจบ มีความสุขมากๆที่ได้อ่าน รักมากจริงๆ คู่นี้🦋🌸

[Aiya Toongsooksai · Rating 4 out of 5]

จบงงๆ แค่ตอนพิเศษฟินอยู่

[Elyssia · Rating 5 out of 5]

Breathtaking 💞

[rest in p · Rating 4 out of 5]

หากฝันของท่านคือช่วยเหลือปวงประชา เช่นนั้นฝันของข้าก็คือท่านเพียงผู้เดียว

[feenpats · Rating 5 out of 5]

เป็น 800 ปีที่มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย อิ่มเอมใจและเสียน้ำตาให้หลายปมไปพร้อม ๆ กัน อ่านจบแล้วโหวงมาก รักทุกตัวละคร 😭