شاعرِ شعرهای این کتاب (بهنظرم) زبانِ مخصوص به خودش را دارد یا دارد پیدا میکند. قلم، قلمِ ورزیدهایست، امّا هنوز مردّد است بینِ اینکه شاعرِ مضامین و تصاویر باشد یا شاعرِ واقعگرای روزمرّهجات. (هرجا به سمتِ تصاویر رفته موفّق بوده). نیماییها و ترانههایش ضعیفتر از سپیدهایش بودند. از میانِ سپیدها بعضی از «طرح»وارهها یا هایکومانندها هم خوب از آب درآمده بودند.