Arakl

by Çağan Dikenelli

Soluk soluğa bir macera, gizemli bir öykü, İstanbul'un göbeğinde fantastik bir dünya..

"Hızla odalara uzanan koridora daldı Nil. Koşturdu. Ama kapana kısıldığını fark etmesi uzun sürmedi. Açtığı her kapı penceresiz mahzenler sunuyordu gözlerine. Ağlamaya başladığını fark etti. Önünü göremeden ve hangi odaya dalması gerektiğini bilmeden, duvarlara çarpa çarpa koşturdu. O anda bir el yakalayıp onu loş bir yere çekti. Haykırmaya çalıştı ağzını kapayan koca avucun arasından boğuk boğuk. 'Korkma,' dedi bir ses kulağına. 'Dostum ben.'

"Kulakları uğuldarken bir kez daha bağırmaya çalıştı Nil ve o anda birden havaya bir torba gibi kaldırıldığını fark etti. Pencereyi gördü ileride. Omuzunda olmalıydı birisinin. Sarılmaya çalıştı yanındaki boyna ve o an her şey hızlandı. Camın kırılıp arkalarında kaldığını fark ettiğinde bayılacak gibi oldu ama dönen beyni çabuk geldi yerine. Tırmanıyorlardı şimdi. Okulun paslı demirleri, kurumuş sarmaşıkları altlarına doğru akıyordu. Çatıya fırladıklarında, başına çarpacakmış gibi hissettiği aya baktı Nil. Sonra çevirmeye çalıştı gözlerini. 'Korkma,' dedi ses bir kez daha. Yatışmadı Nil, tınısı her ne kadar tatlı ve yumuşak olsa da. Delice bir korku çöreklenmişti içine. O da insan değildi, biliyordu bunu."

295 pages, Paperback

First published February 1, 2013

About the author

1969'da İzmir'de doğdu. St. Joseph Koleji'nden sonra Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Sinema Bölümü'nü bitirdi. Kısa bir dönem kısa filmler çekti ve bazı ödüller kazandı. Radyoculuk, alternatif müzik dükkanı işletmeciliği, sanat yönetmenliği, yönetmen yardımcılığı, gibi işlerde çalıştıktan sonra bazı dizilerin senaryo gruplarında yer aldı. 2002 yılında garip bir ışıkla Aydınlanıp her şeyi bıraktı. O zamandan bu yana sanatsal üretim, aşk ve geyik dışında bir İş yapmamıştır. 2001-04 arası birden kendimi dizi sektörünün içinde buldum. Rüzgar nereden esiyordu ve ben o zaman hangi ibne rıhtımda hangi döküntü teknenin içindeydim bilmiyorum ama garip bir şekilde diziler için uyduruk senaryo gruplarında, eblehçe düşünüp halkla bütünleşmek, kucaklaşmak hatta yiyişmek için, özetle rating için kıçını yırtan insanların arasında umutsuzca kıvranmak üzere savrulup gidivermiştim. Bu üç yıllık dönemde, belki de sinema mezunu olduğumdan, yüreğimde söndürülmesi pek mümkün olmayan hırsla mütemadiyen ürettim ve beni dinlemek ya da anlamak gibi bir gaye gütmeyen durgun bakışlı önemli kimselere sunum yaptım. Boşuna çabaladığımı anladığımda yıllar bir çabuk geçmiş, beni boktan bir boşluk duygusuyla sarmalamıştı.