What do you think?
Rate this book
کنفوسیوس
کُنفُوسیوس مشهورترین فیلسوف، نظریه پرداز سیاسی و معلم چینی است که در چین باستان زندگی میکرد. وی در ۵۵۱ پیش از میلاد در ایالت کوچک لو که امروزه بخشی از استان جدید شاندونگ است متولد شد و در ۴۷۹ پیش از میلاد در گذشت. والدینش، که در زمان کودکی او زندگی را بدرود گفتند، او را کونگ - چیُو نامیدند. کنفوسیوس از کلمهٔ کونگ فوزِ، به معنای «استاد بزرگ، کونگ» گرفته شدهاست
- GenresPhilosophy
83 pages, Paperback
36 people want to read
About the author
Karl Jaspers
427 books364 followersJaspers was born in Oldenburg in 1883 to a mother from a local farming community, and a jurist father. He showed an early interest in philosophy, but his father's experience with the legal system undoubtedly influenced his decision to study law at university. It soon became clear that Jaspers did not particularly enjoy law, and he switched to studying medicine in 1902.
Jaspers graduated from medical school in 1909 and began work at a psychiatric hospital in Heidelberg where Emil Kraepelin had worked some years earlier. Jaspers became dissatisfied with the way the medical community of the time approached the study of mental illness and set himself the task of improving the psychiatric approach. In 1913 Jaspers gained a temporary post as a psychology teacher at Heidelberg University. The post later became permanent, and Jaspers never returned to clinical practice.
At the age of 40 Jaspers turned from psychology to philosophy, expanding on themes he had developed in his psychiatric works. He became a renowned philosopher, well respected in Germany and Europe. In 1948 Jaspers moved to the University of Basel in Switzerland. He remained prominent in the philosophical community until his death in Basel in 1969.
Jaspers' dissatisfaction with the popular understanding of mental illness led him to question both the diagnostic criteria and the methods of clinical psychiatry. He published a revolutionary paper in 1910 in which he addressed the problem of whether paranoia was an aspect of personality or the result of biological changes. Whilst not broaching new ideas, this article introduced a new method of study. Jaspers studied several patients in detail, giving biographical information on the people concerned as well as providing notes on how the patients themselves felt about their symptoms. This has become known as the biographical method and now forms the mainstay of modern psychiatric practice.
Jaspers set about writing his views on mental illness in a book which he published in 1913 as General Psychopathology. The two volumes which make up this work have become a classic in the psychiatric literature and many modern diagnostic criteria stem from ideas contained within them. Of particular importance, Jaspers believed that psychiatrists should diagnose symptoms (particularly of psychosis) by their form rather than by their content. For example, in diagnosing a hallucination, the fact that a person experiences visual phenomena when no sensory stimuli account for it (form) assumes more importance than what the patient sees (content).
Jaspers felt that psychiatrists could also diagnose delusions in the same way. He argued that clinicians should not consider a belief delusional based on the content of the belief, but only based on the way in which a patient holds such a belief (see delusion for further discussion). Jaspers also distinguished between primary and secondary delusions. He defined primary delusions as autochthonous meaning arising without apparent cause, appearing incomprehensible in terms of normal mental processes. (This is a distinctly different use of the term autochthonous than its usual medical or sociological meaning of indigenous.) Secondary delusions, on the other hand, he classified as influenced by the person's background, current situation or mental state.
Jaspers considered primary delusions as ultimately 'un-understandable,' as he believed no coherent reasoning process existed behind their formation. This view has caused some controversy, and the likes of R. D. Laing and Richard Bentall have criticised it, stressing that taking this stance can lead therapists into the complacency of assuming that because they do not understand a patient, the patient is deluded and further investigation on the part of the therapist will have no effect.
Most commentators associate Jaspers with the philosophy of existentialism, in part because he draws largely upon the existentialist roots of Nietzsche and Kierk
Jaspers graduated from medical school in 1909 and began work at a psychiatric hospital in Heidelberg where Emil Kraepelin had worked some years earlier. Jaspers became dissatisfied with the way the medical community of the time approached the study of mental illness and set himself the task of improving the psychiatric approach. In 1913 Jaspers gained a temporary post as a psychology teacher at Heidelberg University. The post later became permanent, and Jaspers never returned to clinical practice.
At the age of 40 Jaspers turned from psychology to philosophy, expanding on themes he had developed in his psychiatric works. He became a renowned philosopher, well respected in Germany and Europe. In 1948 Jaspers moved to the University of Basel in Switzerland. He remained prominent in the philosophical community until his death in Basel in 1969.
Jaspers' dissatisfaction with the popular understanding of mental illness led him to question both the diagnostic criteria and the methods of clinical psychiatry. He published a revolutionary paper in 1910 in which he addressed the problem of whether paranoia was an aspect of personality or the result of biological changes. Whilst not broaching new ideas, this article introduced a new method of study. Jaspers studied several patients in detail, giving biographical information on the people concerned as well as providing notes on how the patients themselves felt about their symptoms. This has become known as the biographical method and now forms the mainstay of modern psychiatric practice.
Jaspers set about writing his views on mental illness in a book which he published in 1913 as General Psychopathology. The two volumes which make up this work have become a classic in the psychiatric literature and many modern diagnostic criteria stem from ideas contained within them. Of particular importance, Jaspers believed that psychiatrists should diagnose symptoms (particularly of psychosis) by their form rather than by their content. For example, in diagnosing a hallucination, the fact that a person experiences visual phenomena when no sensory stimuli account for it (form) assumes more importance than what the patient sees (content).
Jaspers felt that psychiatrists could also diagnose delusions in the same way. He argued that clinicians should not consider a belief delusional based on the content of the belief, but only based on the way in which a patient holds such a belief (see delusion for further discussion). Jaspers also distinguished between primary and secondary delusions. He defined primary delusions as autochthonous meaning arising without apparent cause, appearing incomprehensible in terms of normal mental processes. (This is a distinctly different use of the term autochthonous than its usual medical or sociological meaning of indigenous.) Secondary delusions, on the other hand, he classified as influenced by the person's background, current situation or mental state.
Jaspers considered primary delusions as ultimately 'un-understandable,' as he believed no coherent reasoning process existed behind their formation. This view has caused some controversy, and the likes of R. D. Laing and Richard Bentall have criticised it, stressing that taking this stance can lead therapists into the complacency of assuming that because they do not understand a patient, the patient is deluded and further investigation on the part of the therapist will have no effect.
Most commentators associate Jaspers with the philosophy of existentialism, in part because he draws largely upon the existentialist roots of Nietzsche and Kierk
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
August 12, 2017
کُنفُوسیوس مشهورترین فیلسوف، نظریهپرداز سیاسی و معلم چینی است که در چین باستان زندگی میکرد. وی در ۵۵۱ پیش از میلاد در ایالت کوچک لو که امروزه بخشی از استان جدید شاندونگ است متولد شد و در ۴۷۹ پیش از میلاد در گذشت. والدینش، که در زمان کودکی او زندگی را بدرود گفتند، او را کونگ - چیُو نامیدند. کنفوسیوس از کلمهٔ کونگ فوزِ، به معنای «استاد بزرگ، کونگ» گرفته شدهاست.
November 22, 2020
همیشه از وقتی نوجوان بودم دنبال این نکته بودم که چرا خداوند فقط در منطقه خاورمیانه پیامبر فرستاده یعنی از صد و بیست و چهار هزار پیامبر هیچ سهمی به مردم سایر نقاط دنیا نمی رسه فقط مردم خاورمیانه احتیاج به هدایت دارن ؟
البته درسته که با ظهور پیامبران در خاورمیانه هدایت الهی در اروپا و غرب آسیا و همچنین مصر و شمال آفریقا پوشش داده شده و عملا هر جایی از کره زمین که خواستگاه تمدن در عهد کهن بوده است دارای پیامبر بوده است به جز شرق اسیا با این وجود که آنها هم دارای تمدن چند هزارساله هستند اما چرا هیچ گاه در متون گذشتگان هیچگاه اسمی از پیامبرانی که در منطقه شرق آسیا ظهور کرده باشن به میان نیامده ایا هیچگاه خداوند برای اونها پیامبر نفرستاده بوده یا اصلا ممکنه که پیامبرانی ظهور کرده باشن ولی دیگه یادی از اونها در تاریخ باقی نمانده باشه چرا تمدن هایی که در جانب غرب خاورمیانه قرار دارند دارای ادیان توحیدی هستند ولی هر چه به جانب شرق خاورمیانه حرکت می کنیم با اندیشه های شرک آلود و تعدد خدایان مواجه می شویم چگونه با عدالت خداوند سازگار است که هیچ مرد آسمانی در میان مردمان شرق آسیا ظهور نکرده باشد یا اگر ظهور کرده بودند چرا توالی پیامبران به مانند خاورمیانه نبوده است که استقرار توحید را در آن منطقه تضمین کند
روی این مسئله تو ذهن من گرد فراموشی پاشیده شده بود تا اینکه این کتاب رو مطالعه کردم که به شرح و تفضیل اندیشه های کنفسیوس اندیشمند بزرگ چینی پرداخته که تاثیر عمیقی روی فرهنگ و تمدن اون منطقه گذاشته و خیلی از آداب ، رسوم و هنجار های اخلاقی شرق آسیا و کشور های ناحیه هندوچین متاثر از اندیشه های کنفسیوس هست
اظهار نظر ها و دیدگاه های کنفسیوس در زمینه های مختلف اعم از رعایت حقوق والدین ،اخلاق ، لی ها ( مجموعه قواعدی که کنفسیوس از عهد کهن بر آن اصرار می ورزید ) ، مراعت حال زیردستان و کشور داری
خیلی شبیه به ادیان ابراهیمی هست و همین مسئله این جرقه رو در ذهن من ایجاد کرد که نکنه کنفسیوس همون پیامبر الهی مردم شرق آسیا باشه که در طول تاریخ اندیشه های اون دستخوش افکار شرک آلود شده باشه
کنفوسیوس، حکیم و سیاست مدار چینی قرن پنجم قبل از میلاد؛ که به عنوان پنجمین شخصیت تاثیر گذار تاریخ شناخته می شود؛ پنج مورد زیر را دوای تمام درد های جهان می داند که اگر رعایت شوند همه چیز خوب می شود :
مهربانی در رابطه میان پدر و پسر
لطف برادر بزرگتر به برادر کوچکتر و تواضع برادر کوچکتر در مقابل برادر بزرگتر
عدالت شوهر با زن و اطاعت زن از شوهر
علاقهمندی زبردستان به زیردستان و اطاعت زیردستان از زبردستان
مهربانی فرمانروایان به رعایا و وفاداری رعایا به فرمانروایان
همچنین در اوایل قرن هشتم کنفسیوس را آشکارا خدا خواندند تحولی شگفت بود : مردی که می خواست انسانی بیش نباشد و خود می دانست که قدیس نیست ، سرانجام خدا شد
در مورد خود کتاب هم باید عرض کنم که خیلی تحقیق جامعی در مورد کنفسیوس نیست جا داشت که مولف به شرح و تفضیل بیشتری درباره ی وی پردازد تا ابعاد تاریک و خاموشی از وی به جای نگذارد ولی در مجموع برای کسی که به دنبال شناخت کنفسیوس به طور اجمالی هست کتاب خوبیه
همچنین نثر روانی هم نداره و خیلی سخت خونده می شه
از همین کتاب به نقل از کنفسیوس :
وقتی کشور به راه درست می رود ، آزاده همان است که پیش از کامیابی بوده و چون کشور به بیراهه رود ، در او ، حتی اگر لازم افتاد که بمیرد ، هیچ تغییری راه نمی یابد .
زیاده روی هایی که از کسی سر میزند با جوهر وجودی او مطابقت دارد ، آنکه می داند ، از دیدن آب لذت می برد ، چون خود در حرکت است . آنکه پارساست ( رعایت آداب می کند ) ، از دیدن کوه شاد می شود ، چون خود باوقار است .
البته درسته که با ظهور پیامبران در خاورمیانه هدایت الهی در اروپا و غرب آسیا و همچنین مصر و شمال آفریقا پوشش داده شده و عملا هر جایی از کره زمین که خواستگاه تمدن در عهد کهن بوده است دارای پیامبر بوده است به جز شرق اسیا با این وجود که آنها هم دارای تمدن چند هزارساله هستند اما چرا هیچ گاه در متون گذشتگان هیچگاه اسمی از پیامبرانی که در منطقه شرق آسیا ظهور کرده باشن به میان نیامده ایا هیچگاه خداوند برای اونها پیامبر نفرستاده بوده یا اصلا ممکنه که پیامبرانی ظهور کرده باشن ولی دیگه یادی از اونها در تاریخ باقی نمانده باشه چرا تمدن هایی که در جانب غرب خاورمیانه قرار دارند دارای ادیان توحیدی هستند ولی هر چه به جانب شرق خاورمیانه حرکت می کنیم با اندیشه های شرک آلود و تعدد خدایان مواجه می شویم چگونه با عدالت خداوند سازگار است که هیچ مرد آسمانی در میان مردمان شرق آسیا ظهور نکرده باشد یا اگر ظهور کرده بودند چرا توالی پیامبران به مانند خاورمیانه نبوده است که استقرار توحید را در آن منطقه تضمین کند
روی این مسئله تو ذهن من گرد فراموشی پاشیده شده بود تا اینکه این کتاب رو مطالعه کردم که به شرح و تفضیل اندیشه های کنفسیوس اندیشمند بزرگ چینی پرداخته که تاثیر عمیقی روی فرهنگ و تمدن اون منطقه گذاشته و خیلی از آداب ، رسوم و هنجار های اخلاقی شرق آسیا و کشور های ناحیه هندوچین متاثر از اندیشه های کنفسیوس هست
اظهار نظر ها و دیدگاه های کنفسیوس در زمینه های مختلف اعم از رعایت حقوق والدین ،اخلاق ، لی ها ( مجموعه قواعدی که کنفسیوس از عهد کهن بر آن اصرار می ورزید ) ، مراعت حال زیردستان و کشور داری
خیلی شبیه به ادیان ابراهیمی هست و همین مسئله این جرقه رو در ذهن من ایجاد کرد که نکنه کنفسیوس همون پیامبر الهی مردم شرق آسیا باشه که در طول تاریخ اندیشه های اون دستخوش افکار شرک آلود شده باشه
کنفوسیوس، حکیم و سیاست مدار چینی قرن پنجم قبل از میلاد؛ که به عنوان پنجمین شخصیت تاثیر گذار تاریخ شناخته می شود؛ پنج مورد زیر را دوای تمام درد های جهان می داند که اگر رعایت شوند همه چیز خوب می شود :
مهربانی در رابطه میان پدر و پسر
لطف برادر بزرگتر به برادر کوچکتر و تواضع برادر کوچکتر در مقابل برادر بزرگتر
عدالت شوهر با زن و اطاعت زن از شوهر
علاقهمندی زبردستان به زیردستان و اطاعت زیردستان از زبردستان
مهربانی فرمانروایان به رعایا و وفاداری رعایا به فرمانروایان
همچنین در اوایل قرن هشتم کنفسیوس را آشکارا خدا خواندند تحولی شگفت بود : مردی که می خواست انسانی بیش نباشد و خود می دانست که قدیس نیست ، سرانجام خدا شد
در مورد خود کتاب هم باید عرض کنم که خیلی تحقیق جامعی در مورد کنفسیوس نیست جا داشت که مولف به شرح و تفضیل بیشتری درباره ی وی پردازد تا ابعاد تاریک و خاموشی از وی به جای نگذارد ولی در مجموع برای کسی که به دنبال شناخت کنفسیوس به طور اجمالی هست کتاب خوبیه
همچنین نثر روانی هم نداره و خیلی سخت خونده می شه
از همین کتاب به نقل از کنفسیوس :
وقتی کشور به راه درست می رود ، آزاده همان است که پیش از کامیابی بوده و چون کشور به بیراهه رود ، در او ، حتی اگر لازم افتاد که بمیرد ، هیچ تغییری راه نمی یابد .
زیاده روی هایی که از کسی سر میزند با جوهر وجودی او مطابقت دارد ، آنکه می داند ، از دیدن آب لذت می برد ، چون خود در حرکت است . آنکه پارساست ( رعایت آداب می کند ) ، از دیدن کوه شاد می شود ، چون خود باوقار است .
November 13, 2024
«رفیق علمی»... توی این کانال تلگرام که راه اندازی کردهام، دربارهی این کتاب شگفتانگیز و گوشهنشین نوشتم.
t.me/refighelmi
t.me/refighelmi
Displaying 1 - 3 of 3 reviews