Σημασία έχει μονάχα η ζωή

by Dimitris Nikou, Δημήτρης Νίκου

Ο Άρης, η Πηνελόπη και η Έλλη.
Τρεις φίλοι στην εξορία του σκληρού κι απάνθρωπου σήμερα, αποφασίζουν μια μικρή απόδραση από την καθημερινότητα. Μια όμορφη ανοιξιάτικη εκδρομή, μια αθώα αυθάδεια προς όσα κρατούν το χαμόγελό τους παγωμένο. Το νιώθουν, αυτή θα είναι η Κυριακή τους! Το γέλιο τους όμως θα γίνει λυγμός, κραυγή απόγνωσης.
Ένα απίστευτο ατύχημα θα αλλάξει τη ροπή των πραγμάτων. Κι ύστερα σαν ντόμινο θα κυλήσουν τα γεγονότα, το ένα μετά το άλλο, δεσμευτικά, αποκαλυπτικά, συγκλονιστικά για όλους…

352 pages, Paperback

First published May 1, 2013

About the author

Ο Δημήτρης Νίκου γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα, όπου και ζει. Από το 2005 άρχισε να αρθρογραφεί σε έντυπα και στο διαδίκτυο. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 2010 και μέχρι σήμερα έχει δημοσιεύσει πεζά, ποίηση, άρθρα και κριτικά κείμενα σε λογοτεχνικά περιοδικά και ιστοσελίδες. Έργα του που έχουν εκδοθεί, είναι η νουβέλα «Βόλτα στο φεγγάρι» (Ίαμβος, 2010), το μυθιστόρημα «Σημασία έχει μονάχα η ζωή» (Ωκεανός, 2013), το αφήγημα «Ονείρωξη» (Σαΐτα, 2014), που μεταφράστηκε και στα Γερμανικά (Die Prostituierten des Denkens, 2017), η συλλογή πεζών και ποιημάτων «Το φιλί και το ταξίδι» (Ανοικτή Βιβλιοθήκη, 2021) και το ταξιδιωτικό «Καρτ ποστάλ από τη Γεωργία» (Ίδρυμα Αλέξανδρος Αλεκσίτζε & Γεωργιανό Ινστιτούτο Αθηνών, 2021). Επιπλέον, έχει μεταφράσει διηγήματα του Μαξίμ Γκόρκι («Ο συγγραφέας και ο διάβολος») και μικρά πεζά του Όσκαρ Ουάιλντ, («Ο δάσκαλος της σοφίας και άλλα πεζά ποιητικά») που εκδόθηκαν από την Ανοικτή Βιβλιοθήκη. Συμμετείχε επίσης στις συλλογές «Tweet stories» (Ανοικτή Βιβλιοθήκη, 2012), «Ένα ταξίδι αλλιώς» (Σαΐτα, 2013), «Ιστορίες από ένα παγκάκι» (Σαΐτα, 2013) και στο συλλογικό μυθιστόρημα «Όσα ποτέ δεν είπαμε» (Ωκεανός, 2013), ενώ επιμελήθηκε την συλλογή διηγημάτων του Χάρη Γαντζούδη «Τραύματα» (Λέμβος, 2021).

Το προσωπικό του ιστολόγιο βρίσκεται στη διεύθυνση dimitris-nikou.blogspot.gr.

Reviews

[Maria Stefanou · Rating 5 out of 5]

Τον Δημήτρη Νίκου τον γνώρισα τυχαία και παρ' όλο που είχα ακούσει καλά λόγια για τον ίδιο και για τα βιβλία του ούτε στο ελάχιστο δεν θα μπορούσα να φανταστώ πόσο αξιόλογος είναι πραγματικά ως άνθρωπος αλλά και ως δημιουργός.
Δεν θα σας μιλήσω για τον άνθρωπο γιατί στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Θα σας μιλήσω όμως για το βιβλίο του.
Οι πρώτες σκέψεις που έκανα καθώς το διάβαζα κι είχα φτάσει περίπου στη μέση ήταν πως μου θύμιζε κατά κάποιο τρόπο έργα του Έντουαρντ Άλμπυ ή του Τεννεσί Ουίλλιαμς και πιστέψτε με, αυτό είναι κάτι που πολύ δύσκολα θα έλεγα αφού ο δεύτερος ειδικά είναι κατά την άποψη μου ο καλύτερος δραματουργός του εικοστού αιώνα.
Αν έχει τύχει κάποιος από εσάς να διαβάσει το "Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι" ή την "Ισορροπία Τρόμου" μπορεί να πάρει μία γεύση για το τι πραγματεύεται το βιβλίο του Δημήτρη.
Ο άνθρωπος ως ων είναι πολύπλευρο και πολυδιάστατο. Η νοημοσύνη είναι ίσως ο μοναδικός λόγος για τον οποίο διαφέρουμε από τα υπόλοιπα πλάσματα της φύσης. Κι όμως δεν είναι λίγες οι φορές που καταλήγουμε να συμπεριφερόμαστε χειρότερα κι από τα ζώα ενώ οι "ανθρωποφαγικές" μας τάσεις μάλλον κάνουν την εμφάνιση τους πολύ πιο συχνά απ' ότι και οι ίδιοι ποτέ θα παραδεχθούμε.
Δεν θέλω να πω πολλά για το βιβλίο γιατί σημασία έχει να το πάρετε όλοι και να το διαβάσετε και να εισπράξετε αυτό το ιδιαίτερο μήνυμα που περνάει.
Νομίζω ότι ο στόχος του Δημήτρη ήταν να μας ταρακουνήσει και να μας υπενθυμίσει πως η ζωή είναι ένα δώρο το οποίο δεν εκτιμάμε, το προσπερνάμε καθημερινά και καταλήγουμε να χάσουμε το δάσος επειδή εστιάζουμε στο δέντρο.
Κάποιες σκηνές είναι πραγματικά συγκλονιστικές, ανατριχιαστικές αλλά δυστυχώς πέρα για πέρα αληθινές και είμαι απόλυτα σίγουρη πως όποιος αναγνώστης γυρίσει και την τελευταία σελίδα θα προβληματιστεί βαθιά.
Το "Σημασία έχει μόνο η ζωή" είναι κάτι παραπάνω από ένα βιβλίο, είναι ένας ύμνος για την ίδια τη ζωή την οποία δυστυχώς όλοι μας υποτιμάμε και αναλωνόμαστε διαρκώς σε ανούσια πράγματα. Μόνο που για όλους έρχεται πάντα εκείνη η ώρα που το συνειδητοποιούμε τελικά αλλά ίσως και να είναι αργά...
Δημήτρη, θέλω να ευχηθώ ολόψυχα καλή επιτυχία στο βιβλίο σου αυτό αλλά και σε όλα τα μελλοντικά σου σχέδια. Είμαι απόλυτα σίγουρη ότι θα πάνε καλά και αυτό επειδή όλοι όσοι γράφουμε κάνουμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κατάθεση της ψυχής μας όμως το πάθος που διέκρινα στο δικό σου κείμενο ομολογώ πως είναι κάτι που σπάνια συναντώ και αναρωτιέμαι τελικά μήπως αυτό είναι που μας λείπει; Πάθος για τη ζωή;
Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Ο καθένας μας θα ψάξει μέσα του και θα βρει τη δική του απάντηση.

[Evridiki Amanatidou · Rating 5 out of 5]

Μια Κυριακή που θέλουν να είναι ντυμένη με διαφορετικά χρώματα. Δε ζητούν τίποτα περισσότερο παρά να ξεφύγουν από μια πόλη που το γκρίζο της κάνει αφόρητη την καθημερινότητά τους.
Ο Άρης, η Έλλη, η Πηνελόπη. Δεν έχουν τίποτα, μονάχα ο ένας τον άλλον, αυτό όμως είναι αρκετό για μια διαφορετική Κυριακή.
Ο Δημήτρης Νίκου γράφει ένα μυθιστόρημα αφιερωμένο στην ίδια τη ζωή, πλασμένο με τα δικά του όνειρα, σκέψεις, ελπίδες. Το ντύνει μουσικά με Ραχμάνινοφ και Κίνγκ Κρίμσον, το στολίζει με σκίτσα από κόμικς και ζωγραφικούς πίνακες. Παίζει με το κολασμένο μαύρο και το παραδεισένιο λευκό, χρώματα του ντόμινο, την ασπρόμαυρη πλευρά της ζωής, για να οδηγήσει τον αναγνώστη στη συνείδηση του κόκκινου.. Η ροή του αίματος, η ταχύτητα και η ακινησία του, έναρξη ζωής και παύση θανάτου είναι μια πρώτη ερμηνεία. Όμως η ουσία είναι η αγάπη, αγάπη στον εαυτό μας που τρέφεται σαν χώμα διψασμένο από την αγάπη των άλλων. Να αγαπήσουμε τις πληγές μας για να τις θρέψουμε, να βιώσουμε κάθε στιγμή σαν δοκιμασία που κι αν τσαλακώσει τα φτερά μας, θα μας κάνει πιο επίμονους να βρούμε τον τρόπο να πετάξουμε ξανά προς τα όνειρά μας. http://evriam.blogspot.gr/2013/05/blo...

[Aggeliki · Rating 4 out of 5]

Μικρά διαμάντια από νέους συγγραφείς!!!

Αυτό που έχω πρώτα να καταμετρήσω στον κύριο Νίκου είναι η καταπληκτική του πένα. Από τις σπάνιες φορές, που διαβάζεις μυθιστόρημα γραμμένο από άντρα με τόση λυρική πένα. Ο κύριος Νίκου είναι γνώστης της Ελληνικής γλώσσας και εξαιρετικός χειριστής της.
Από τον τίτλο, φαντάζεσαι ότι θα διαβάσεις ένα βιβλίο, που θα περιγράφει πόσο σημαντική είναι η ζωή και πόσο πρέπει να την ζεις στο έπακρο και να χαίρεσαι το σήμερα και στην συνέχεια ξεκινάς να διαβάζεις και αναρωτιεσαι, εάν διαβάζεις το σωστό βιβλίο!
Αυτό το βιβλίο για μένα είχε δύο πρωτίες! Η μία ήταν ότι πρώτη φορά διαβάζω μια ελεγεία για τον θάνατο που να εξυμνεί τόσο την ζωή. Διαβάζεις για θανάτους και αυτοκτονίες, που περιγράφονται με τόση γλαφυρότητα και ζωντάνια που αναρωτιέσαι μήπως έχεις κάνει λάθος, που δεν δοκίμασες ποτέ σου να αυτοκτονήσεις και ακριβώς εκεί έρχεται η δεύτερη πρωτιά.
Πρώτη φορά στην ζωή μου διαβάζω ένα βιβλίο, που κάνει την απόλυτη ανατροπή στην τελευταια σελίδα! Το διαβάζεις και λες λάθος τίτλο έδωσε ο συγγραφέας, για να φτάσεις στην τελευταία σελίδα και να αναφωνήσεις ότι δεν θα μπορούσε να έχει πιό πετυχημένο τίτλο. Ότι αυτό το βιβλίο όντως μιλάει και εξυμνεί την ζωή.
Να πω ένα μεγάλο μπράβο στον συγγραφέα, που με εξέπληξε ευχάριστα και να πω ότι αναμένω το επόμενο βιβλίο του.