Gdzieś w Górach Świętokrzyskich leży Lubiniec, w którym historia i pamięć o latach minionych przeplatają się ze współczesnością. Tutaj czas płynie nieco wolniej niż choćby w pobliskich Kielcach. Dawno temu Joanna Zatorska ukochała to miasto całym sercem, dziś wraca do niego po latach, by podnieść się z rozpaczy po stracie męża. Jeszcze nie wie, jakie niespodzianki szykuje dla niej w tym miejscu przewrotny los. Za jej sprawą przy placu Literackim 7 powstanie wielka księgarnio-kawiarnia "Boston", w której spotka się plejada oryginalnych postaci. Ludmiła, Matylda, Teresa, Elżbieta – każda z nich wniesie do życia Joanny własną historię. Czy Zatorska odnajdzie bezpieczną przystań w ukochanym mieście? Czy przyjaciel z dawnych lat pomoże jej oswoić się z osobistą tragedią? I jaką rolę odegrają tu zabytkowa fontanna oraz starsi państwo Zofia i Klemens?
Joanna Zatorska powraca do swojego ukochanego Lublińca. Dawno temu pokochała te miasteczko, jej marzeniem było zostać tam na zawsze. Jednak los lubi płakać figle, tak też główna bohaterka za miłością wyjechała do Warszawy, jednak teraz po latach powraca do Lublińca by podnieść się jakoś po śmierci męża. Sama z siebie raczej by się tam nie wybrała, jednak to jej mąż jeszcze za życia zrobił jej niespodziankę i kupił mieszkanie.
Na początku Joanna nie ma pojęcia, co ma tam robić, jednak zauważa stary lokal na sprzedaż i na początku chcę go tylko obejrzeć. Koniec końców dochodzi do tego, że główna bohaterka kupuje ten lokal i postanawia otworzyć w nim księgarnio kawiarnię.
Joanna przyciąga do siebie samych wspaniałych ludzi i to właśnie oni bardzo wspierają właścicielką Bostonu. Aczkolwiek by nie było tak kolorowo na horyzoncie pojawiają się kłopoty.
Czy Joanna odnajdzie się w swoim ukochanym miasteczku? Czy stara przyjaźń będzie nadal funkcjonować? Jakie problemy czekają jeszcze główną bohaterkę?
Muszę przyznać, że jestem bardzo pozytywnie zaskoczona tą historią. Zupełnie nie wiem czemu ale myślałam, że trochę się wynudzę przy czytaniu, a okazało się, że tu nie było czasu na nudę. Autorka wszystko rewelacyjnie wyważyła, nie zabrakło dramatu, romansu, ale była też nutka zgrozy. Rewelacyjnie się to połączenie czytało.
Autorka porusza wiele naprawdę trudnych tematów. Pierwszy z nich to żałoba i jak wspominane jest w książce, każdy z nas radzi sobie z nią w zupełnie inny sposób, lecz są też osoby, które nie są w stanie tego przepracować i potrzebują pomocy. Kolejne ciężkie tematy to przemoc fizyczna, homoseksualizm, ale również samotność.
Postaci w tej książce jest dosyć sporo, jednak pojawiają się one stopniowo, więc mamy chwilę by się z nimi zapoznać nim pojawia się ktoś nowy. To jest bardzo duży plus, że nie ma na raz takiego natłoku bohaterów.
Bardzo mi się podobało, że niemal każda postać skrywała jakąś tajemnicę, to naprawdę wzbudzało we mnie ogromną ciekawość i ciężko było mi się oderwać od książki.
Historia jest wciągająca i czyta się ją bardzo szybko. Gorąco polecam, ja z ogromną przyjemnością sięgnę po kolejne książki autorki.
Lubiniec położony niedaleko Kielc to niewielka miejscowość, gdzie trudno o jakąś świetlaną przyszłość i szerokie perspektywy. Niemniej miasteczko pozwala tym, którzy nie potrzebują pędu życia, na spokojną egzystencję. Jest to miejsce, które kiedyś pokochała główna bohaterka i do którego wraca po latach za sprawą męża. Nie spodziewała się, że to właśnie tu ukochany kupi jej mieszkanie i poleci się przeprowadzić. To wyraz jego miłości i pamięci o żonie, bo jego nie ma już na tym świecie. I to właśnie w Lubińcu Joanna postanawia rozpocząć kolejny rozdział życia. Smutny, pełen bólu po stracie męża, ale zarazem pełen wspomnień.
Szukając sposobu na pracę, aby nie pogrążyć się w czarnej rozpaczy, zagubiona kobieta trafia przypadkiem na leżącą w sercu miasta kamienicę, która jest na sprzedaż. Udaje jej się, pod pretekstem zainteresowania kupnem, zajrzeć do środka i zachwycić się wnętrzem dawnej piekarni. W jej głowie rodzi się pomysł urządzenia tu księgarnio-kawiarni. Jako była bibliotekarka przynajmniej umiałaby zadbać o tę pierwszą część przedsięwzięcia. Być może w drugiej pomógłby jej przyjaciel ze studenckich czasów, którego spotyka w miasteczku? Znaleźliby się też inni chętni do działania. Problemem nie są nawet pieniądze, bo te Joanna pozyskuje odcinając się od dawnego życia w Warszawie. Jednak oprócz niej pomysł na przejęcie kamienicy mają dwaj biznesmeni o niezbyt dobrej reputacji.
Czy uda się zaistnieć księgarnio-kawiarni? Z czym przyjdzie się mierzyć Joannie? Jakie niespodzianki z przeszłości odkryje?
"Plac Literacki 7" to powieść o miłości, przyjaźni, próbie ułożenia sobie życia po stracie ukochanej osoby, o sile i determinacji. O tym, że z niewielką pomocą można próbować sięgać po marzenia. O tym, że czasami warto zerknąć w przeszłość by odkryć coś, co może zmienić naszą przyszłość.
Grubasek jak na obyczajówkę, ale czyta się bardzo dobrze.
„Plac Literacki 7” to piękna i poruszająca opowieść o spełnianiu marzeń. Do Lubinca po latach wraca Joanna Zatorska. Kobieta straciła męża i pod Kielcami próbuje na nowo stanąć na nogach. Od zawsze kochała książki, a z zawodu jest bibliotekarką. W Lubicu szuka pracy, ale obecnie więcej ludzi zwalnia się niż przyjmuje się do pracy. Całkiem przez przypadek przechodzi koło zamkniętej piekarni. Jak się okazuje lokal jest na sprzedaż. Joanna dzwoni pod wskazany numer by móc obejrzeć pomieszczenie. Za namową właściciela piekarni postanowią ją kupić i zamienić w księgarnio-kawiarnię „Boston”. Dodając coś od siebie i zachowując stary klimat stworzyła coś pięknego. Bardzo to miejsce polubiłam i mogłabym w nim spędzić długie godziny. Miało ono dusze, jak i również kawałek historii. Jak dalej potoczą się losy Zatorksiej? Czy Lubiniec będzie jej bezpieczną przystanią? I czy przyjaciel z dawnych lat pomoże jej pogodzić ze śmiercią męża? Książkę czytało mi się bardzo przyjemnie. Chociaż jej akcja płynie sobie leniwie i bardzo spokojnie, nie potrafiłam od niej oderwać się. Poczułam klimat zarówno małego miasteczka, w którym główna bohaterka spotykała starych znajomych, jak również klimat i zapach parzonej kawy i książek. Boją ulubienicą stała się Joanna, która po śmierci męża, postanowiła zacząć od nowa. I chociaż wszystko ją na początku przerażało, to nie poddawała się. Jeśli jesteście ciekawi w co wydarzyło się dalej, jaką rolę w tej historii odegrała zabytkowa fontanna oraz starsi pastwo Zofia i Klemens, to koniecznie musicie przeczytać „Plac Literacki 7”.
"Plac literacki 7" to historia mająca niesamowitą moc sprawczą. Dzięki niej poczujesz, że masz siłę, by przenosić góry i iść do przodu po marzenia. Nie znałam wcześniej twórczości autorki, więc można powiedzieć, że ta opowieść była dla mnie przysłowiowym kotem w worku, na szczęście białym i uroczym. Justyna Grosicka stworzyła historię niebanalną, utkaną z sieci tuzina radosnych wspomnień, które odeszły wraz z ukochanym. Została szara rzeczywistość i pragnienie by żyć, mimo wszystko, z mężem w sercu. "Plac literacki 7" to absolutnie życiowa i wyjątkowo efektownie sfabularyzowana historia. Podczas lektury, czytelnik czuje, jakby osobiście odwiedzał księgarnio-kawiarnię i był jej zadowolonym klientem. Ciepło, siła i moc tego przedsięwzięcia aż wylewa się ze stronic powieści. Dodatkowo znakomite żeńskie postacie, które z ogromnym zaangażowaniem pomagają sobie nawzajem i starają się zrobić wszystko, by nie zaprzepaścić marzeń swoich oraz przyjaciół. Książka Justyny Grosickiej to opowieść pełna wzajemnej empatii, świadomie skłaniająca do refleksji oraz otulająca niczym ciepły kocyk w zimowe wieczory.
Czasami potrzebuję książek,które płynął leniwym rytmem. I ta do takich należy. Nie ma tu wartkiej akcji,a mimo wszystko czyta się ją szybko i przyjemnie.
Autorka ujęła mnie swoim stylem wykreowanymi bohaterami,których moglibyśmy spotkać na ścieżkach życia i ta historia jak najbardziej prawdopodobna.
Życie to nie tylko fiołki i róże. Czasami burze z piorunami. Ale po każdej burzy wschodzi słońce. Ważne jest nauczyć się podnosić. Znaleźć nowy cel i żyć nawet jeśli wydaje się to trudne do zrealizowania.