One of the fundamental insights Kondylis shares with his readers in Planetary Politics after the Cold War is that all societies, including our own, justify, beautify or propagandise concrete power relations by means of ideological embellishment, lies and deceit. A descriptive and analytical or explanatory (i.e. value-free) consideration of the way international affairs have taken place, do take place and will possibly take place as a broad outline of what has occurred, is occurring and what might occur as form (or structure) and possibility (not as content and event), is what Kondylis's short book provides, inter alia, to its readers.
Ο Παναγιώτης Κονδύλης (17 Αυγούστου 1943 – 11 Ιουλίου 1998) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, συγγραφέας και μεταφραστής. Έγραψε κυρίως στα γερμανικά και μετέφραζε ο ίδιος τα βιβλία του στα ελληνικά.
Γεννήθηκε το 1943 στο Δρούβα Ηλείας στην Αρχαία Ολυμπία. Πήγε στο δημοτικό σχολείο της Νέας Ερυθραίας και στη συνέχεια στο γυμνάσιο της Κηφισιάς. Σπούδασε κλασική φιλολογία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών καθώς και φιλοσοφία της μεσαιωνικής και σύγχρονης και νεότερης ιστορίας και πολιτικής επιστήμης στα Πανεπιστήμια της Φρανκφούρτης και της Χαϊδελβέργης. Το 1977 του απονεμήθηκε ο τίτλος του διδάκτορα από το πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης για την - υπό την επίβλεψη του Ντίτερ Χένριχ - διδακτορική διατριβή του με τίτλο "Η γένεση της διαλεκτικής: Μια ανάλυση του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και της πνευματικής ανάπτυξης των Χαίλντερλιν, Σέλλινγκ και Χέγκελ έως το 1802" (γερμ. Die Entstehung der Dialektik. Eine Analyse der europäischen Aufklärung und der geistigen Entwicklung von Hölderlin, Schelling und Hegel bis 1802).
Εξαιρετικοί Γερμανοί ιστορικοί όπως ο Βέρνερ Κόνζε και ο Ράινχαρτ Κόσελεκ, υπήρξαν σημαντικές καθοδηγητικές επιρροές κατά την περίοδο διαμόρφωσης της σκέψης του στην Χαϊδελβέργη. Στην συνέχεια, ο Παναγιώτης Κονδύλης επικεντρώθηκε στις Διεθνείς Σχέσεις και την Στρατηγική Σκέψη και την κοινωνική φιλοσοφία.
Από τις φορές που η βαθμολογία (ακόμα και η μέγιστη) περισσότερο τσουβαλιάζει παρά επαινεί το έργο. Το γεγονός ότι το βιβλίο ολοκληρώθηκε το 1992, μετά και το τυπικό τέλος του Ψυχρού Πολέμου, θα καθιστούσε εύλογη την απορία για το κατά πόσο παρωχημένο και προσπερασμένο από τις εξελίξεις θα είχε καταστεί το σύγγραμμα ύστερα από τις κυματώδεις αλλαγές που έχουν λάβει χώρα σε κοινωνικο-γεωπολιτικό επίπεδο στην Ευρώπη και στον πλανήτη γενικότερα, από τότε μέχρι και το 2017. Τέτοιες απορίες, όμως, διαλύονται αυτοστιγμεί μόλις ο αναγνώστης ξεκινήσει το βιβλίο κι αυτή είναι μια σημαντική απόδειξη της σπουδαιότητας του Κονδύλη. Η ασύγκριτα αναλυτική σκέψη του ακτινογραφεί την πλανητική πολιτική και τα κοινωνικοπολιτικά συστήματα διαχρονικά αλλά δε σταματάει στο τότε παρόν, μόνο προβάλλει και τις πιθανότητες των μελλοντικών εξελίξεων με την ψύχραιμη προσέγγιση που μόνο ο νους ενός πολιτικού φιλόσοφου μεγάλου διαμετρήματος μπορεί να προσφέρει. Το δε επίμετρο της ελληνικής έκδοσης που αφορά την Ελλάδα, αγγίζει τα όρια της (τραγικής) προφητείας. Βεβαίως, δεν πρόκειται για προφήτη ή ενοραματιστή, με τη μεταφυσική έννοια των όρων, αλλά για έναν βαθύ γνώστη του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι που (προ)βλέπει τα τεκταινόμενα βάσει διεξοδικής ανάλυσης των σχετικών γνώσεων και πληροφοριών που είναι διαθέσιμες. Εξάλλου, στο συγκεκριμένο κεφάλαιο μπορεί να παρατηρήσει κανείς και την εμφάνιση μιας κάποιας συναισθηματικής φόρτισης του συγγραφέα κατά την αναφορά της ζοφερής κατάστασης αλλά και της προοπτικής της χώρας μας, όσον αφορά στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και τα ζητήματα σχέσεων με τους εταίρους της ευρωπαϊκής κοινότητας. Έχοντας υπόψη αυτήν την εκδήλωση, σε συνδυασμό με τη σχεδόν παντελή απουσία τέτοιας φόρτισης σε όλο το προηγούμενο έργο του, θα μπορούσε να πει κανείς ότι το μοναδικό θετικό του πρόωρου χαμού του ήταν ότι δεν πρόλαβε να δει τους φόβους του να επαληθεύονται μέχρι κεραίας στις μέρες μας.