‘En dus heb ik voorgesteld om te gaan basejumpen,’ zei Mia. Ze plantte haar kopje met zoveel kracht op het schoteltje dat ik bang was dat het zou barsten. ‘Mia, je bent vierentachtig,’ zei Rudy, terwijl hij zijn koffie pimpte met een geut uit zijn heupflesje. ‘Vierentachtig is geen driemaal zeven meer.’
Suzanne is boekhandelaar op rust en woont in een residentie voor gepensioneerden. Dagelijks deelt ze de eettafel met Mia, Rudy, Lizzy en Henri. Hoewel ze samen goed zijn voor vierhonderdvierendertig jaar levenservaring, beschouwt animator Kevin het als zijn plicht om hen als willoze kleuters te vertroetelen. Wanneer de frustraties omtrent bingoavonden en pannenlappen breien hun piek bereiken, spreken ze af om hem een hak te zetten. Helaas loopt niets zoals gepland en doet niemand wat er gevraagd werd. Op de koop toe staat Suzanne plots oog in oog met iemand die haar verleden wel heel dichtbij brengt.
Ondanks het fiasco besluiten ze hun acties voort te zetten. Het IVV wordt geboren, een prettig gestoord gezelschap dat onrecht vergeldt en de geest scherp houdt. Maar terwijl de leden met wisselend succes nieuwe acties op touw zetten, blijft Suzanne steeds meer aan haar verleden haken. En dan lijkt alles onherroepelijk de foute kant op te gaan. Gelukkig is er niets mis met Suzanne, toch?
Sofie Leyts is auteur en bibliotheekmedewerker. Ze schreef al twee enthousiast onthaalde jeugdromans. Ze weet niet precies wat ze liever schrijven, mensen achternazitten met boeken die ze absoluut moeten lezen, of zelf het ene na het andere boek verslinden. Met Niets mis met Suzanne maakt ze een bijzonder straf romandebuut.
We maken kennis met Suzanne, die in een seniorenresidentie het best nog spannend maakt in het laatste hoofdstuk van het leven. Samen met Mia, Lizzy, Rudy en Henri proberen ze het onrecht dat hen ooit on het leven is aangedaan recht te zetten. Zo heeft Mia bijvoorbeeld een bloedhekel aan Kevin, een begeleider in de residentie die de bewoners steevast als kleuters behandelt. Ze proberen hem dan ook een hak te zetten maar falen er grandioos in. Maar de toon is gezet en het gezelschap richt 'In Vino Veritas', waarbij ze verdere rechtvaardigheidsacties bedenken. Het plot kent op het einde een verrassende wending en je blijft als lezer dan ook niet op je honger zitten als je een goed verhaal wil.
Het lijkt misschien een eerder luchtig boek, maar het snijdt moeilijke thema's aan, zoals beginnende dementie. Suzanne krijgt hiermee te maken, waardoor ze soms de grip op de werkelijkheid verliest. Ze worstelt ook met het verleden, met haar zus die ze langzaam verloor aan een maipulatieve partner. Ergens bleef ik daar wel op mijn honger zitten, en de stukjes naar de tijd van 'toen' mochten gerust wat uitgebreider.
Rond Suzanne hangt een zweem van melancholie die me vaak doet terugdenken aan het nummer 'De goudvis' van Senne Guns. Het is een hartverwarmende roman, die me geraakt heeft, misschien omdat ik zelf een grootmoeder had die aan dementie leed, en de zomers die ik als jobstudent doorbracht in de seniorenresidentie als bejaardenhelpster. Er bestaan mensen als Lizzy in het boek, die nooit meer hun kinderen op bezoek krijgen: "Nu was Lizzy verloren. Niet als een kind zonder mama in een zee van mensen, strandbloemen en schopjes, maar als een mama zonder kind in een kamer vol herinneringen.” En dat breekt je hart. Misschien is dit boek voor die mensen een hart onder de riem. Ze worden op deze manier niet vergeten.
Niets mis met Suzanne is de debuutroman van de jonge West-Vlaamse schrijfster Sofie Leyts. Sofie heeft al een paar kinderboeken geschreven, maar dit is haar eerste werk voor volwassenen.
Toen ik het boek binnenkreeg, dacht ik onmiddellijk 'Wauw, wat een dik boek!'. Gelukkig lees ik graag dikke boeken en stond ik te popelen om eraan te beginnen.
De schrijfstijl is vlot & de hoofdstukken zijn vrij kort waardoor je echt door dit boek vliegt.
Je maakt kennis met verschillende personages en hun persoonlijke verhaal. Dit verhaal is grappig door de situaties waarin de bewoners van het woonzorgcentrum terechtkomen, maar toch ook aangrijpend & spannend. Er komen ook heel wat emoties los door het verhaal van Suzanne en de toenemende momenten van verwarring & gaten in haar geheugen.
Ik heb dit boeken 3 sterren gegeven. Ik vond het een vermakelijk boek & ik zou graag meer lezen van deze schrijfster.
Aangenaam boek. Het heeft een mix van herkenbaarheid (hoe onze maatschappij omgaat met de derde leeftijd) en een komische noot. Ondanks de soms wat langdradige stukken heb ik het met plezier gelezen.
Hele leuke schrijfstijl, boek leest erg vlot, veel humor, leuke karakters en blijft tot het einde van het boek wat onduidelijk hoe het boek gaat eindigen.