Ingmar Heytze schrijft openhartig over zijn reisangst. Hij doet dat met de nodige zelfspot, wat voorkomt dat het boek navelstaarderig wordt. Het is tegen mijn principes om aan te strepen in een papieren boek, maar ik moest me inhouden; er staan namelijk veel mooie observaties en one-liners in. Zelf zegt hij dat je "beter niet verder kunt lezen als je niet van een happy end houdt", maar ik vond het einde verrassend en hoopgevend.