De blindengeleidehond van de oprichter van Trots op Holland blaft alleen maar en dan altijd precies wat hij denkt. Een andere hond, Wouter, houdt niet van conflicten en wil dat ruzies altijd uitgepraat worden. Als twee honden een ruzie bijleggen is hij pas weer blij als ze aan elkaar snuffelen: ‘Wouter sloeg het tevreden gade. “Er is altijd een weg,” zei hij. “Linksom of rechtsom, dat maakt niet uit, als je maar uitkomt waar je wilt.”’
Het boek De Ottomaanse herder zit vol met dit soort knipogen naar de actualiteit. Het is een boekje zoals je dat van een cabaretier kan verwachten; met grappen, kwinkslagen en luchtige bespiegelingen. Er valt heel wat te lachen. Het gemeentelijke hondenpoepbeleid komt aan de orde, drugsgebruik bij het Leger des Heils, en, door de partij Trots op Holland, dus ook politiek. Maar levert dat ook een goed boek op, een roman zoals Bijlo volgens de omslag pretendeert geschreven te hebben?
Dit boek is geschreven vanuit het perspectief van een blindengeleidehond. Humoristisch, realistisch en tegelijkertijd cynisch. Hoewel ik er soms wat pessimistisch van werd, lost het eind dit weer op.
Grappig, absurdistisch verhaal met een maatschappij-kritische noot. (TBS7) Je kunt je zo inleven in wat zo'n beest zou kunnen denken ;-). En ik wil ook wel een Ottomaanse herder!