Ένας Έλληνας συγγραφέας, που έχει στην κατοχή του τα προσχέδια του Πάμπλο Πικάσο από το γνωστό πορτρέτο του Νίκου Μπελογιάννη, βρίσκεται δολοφονημένος στο Παρίσι. Οι γαλλικές αρχές αναζητούν τον δολοφόνο, και η νεαρή κληρονόμος του τον τρόπο να τα πουλήσει στη μαύρη αγορά, παρά τις υπόνοιές της πως είναι όλα πλαστά.
Ο γάλλος αστυνόμος για να λύσει τον γρίφο θα αναγκαστεί να πάει πίσω στην Ιστορία. Το ίδιο κι ο σχολαστικός ερευνητής απ' την Αθήνα: Στον Μάρτη του '52 και στην πολύκροτη δίκη Μπελογιάννη. Στον Αραγκόν, στον Πικάσο και στο πορτρέτο του "ο άνθρωπος με το γαρίφαλο". Στον Μάη του '68, στους έλληνες πολιτικούς εξόριστους και στα ιδεολογικά τους πάθη. Σε οδυνηρές μνήμες και άγνωστα ιστορικά γεγονότα.
Ένα μυθιστόρημα νουάρ, με πλοκή αστυνομική και λύση πολιτική!
Με ενθουσίασε! Ξαναπερπάτησα μέσα από την πένα του συγγραφέα, στα σοκάκια του Παρισιού. Ήπια καφέ στα γνωστά στέκια του και χάζεψα τα πορτραίτα του Πικάσο, ενώ παράλληλα η Ελλάδα του 1950 παρελαύνει μαζί μου. Μπράβο στον συγγραφέα για την πρωτότυπη ιδέα. Προτείνεται ανεπιφύλακτα!
Μια αξιοπρεπής προσπάθεια φανταστικής ανασύστασης γεγονότων που καλύπτουν σχεδόν τρεις δεκαετίες: από το τέλος του εμφυλίου, τη σύλληψη, τη δίκη και την εκτέλεση του Μπελογιάννη έως τους κύκλους των Ελλήνων αυτοεξόριστων στο Παρίσι του '60 και '70. Ένα μυθιστόρημα με λόγο λιτό, συχνά κυνικό αλλά και με ένα αδιόρατο πικρό χιούμορ. Περισσότερο ενδιαφέροντα βρήκα τα μέρη που αφορούσαν τις έριδες των Ελλήνων αριστερών και την πικρή διαπίστωση ότι η διάσωση των Ελλήνων αντιστασιακών ήταν "της μόδας" για τους Γάλλους διανοούμενους της εποχής: τον επόμενο μήνα θα ασχολούνταν με το Βιετνάμ, τον μεθεπόμενο με τη Βιρμανία στις αέναες συζητήσεις τους στα καφέ της αριστερής όχθης, από όπου εντέλει δεν κατάφεραν να αλλάξουν τον κόσμο.
Πριν 2 χρόνια,με αφορμή την παρούσα έκδοση, "γνωρίστηκα" με το συγγραφικό έργο του κ.Δαββέτα. Σε λίγο χρονικό διάστημα διάβασα όλα του τα έργα και εντυπωσιάστηκα! Άριστος γνώστης του χειρισμού του λόγου και της έκφρασης,σύντομος και περιεκτικός λόγος,εξαιρετικό περιεχόμενο.Καταφέρενει να μην αφήνεις από το χέρι σου τα βιβλία του!
Ο "ζωγράφος του Μπελογιάννη" όμως έχει κάτι το ιδιαίτερο.Ένα κλικ παραπάνω που σε κερδίζει από την 1η στιγμή. Δεν είναι ένα εύκολο βιβλίο,αν και μικρό σε μέγεθος. Κάθε κεφάλαιο σε προβληματίζει (ίσως γι'αυτό σε κερδίζει) καθώς είναι τέτοιος ο όγκος των πληροφοριών του που σε παρασέρνουν να ψάξεις εκτός βιβλίου πριν προχωρήσεις παρακάτω.
Χαρακτηρίζεται πολιτικό νουάρ μυθιστόρημα.Δεν είναι όμως μόνο αυτό.Είναι ένα βιβλίο που ασκεί κριτική,χρησιμοποιώντας με μοναδικό τρόπο την Ιστορία και τα γεγονότα της που σημάδεψαν την Αριστερά τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.Μια κριτική που δεν έχει άλλους αποδέκτες παρά εμάς και την αναγκαιότητα να μάθουμε,ή καλύτερα να διδαχτούμε, για να μην πράξουμε τα ίδια.Όχι απαραίτητα σε πολιτικό επίπεδο,αλλά σε ηθικά προσωπικό.
Με αφορμή, λοιπόν, μια δολοφονία στον 21ο αιώνα παρουσιάζεται μια (μυθιστορηματική)πλευρά ενός σημαντικού γεγονότος του προηγούμενου αιώνα.Μπλέκονται όλα τόσο αρμονικά μεταξύ τους που,αν και παρακολουθείς την εξιστόρηση των γεγονότων σε ένα διαρκές φλας μπακ,δεν χάνεσαι.
Τελευταία παρατηρώ(με μεγάλη χαρά) την ανάγκη πολλών ελλήνων συγγραφέων να χρησιμοποιούν υποσημειώσεις και να μοιράζονται έτσι με τον ανανγνώστη τα στάδια της έρευνας τους-σε βιβλιογραφικό επίπεδο- για την γραφή του εκάστοτε βιβλίου. Αυτό είναι πολύ σημαντικό,ειδικά όταν το έργο έχει να κάνει με πραγματικά γεγονότα. Εξίσου σημαντικό στο παρόν έργο είναι και το επίμετρο της ιστορικού Ελένης Πασχαλούδη.Είναι πάρα πολύ διαφωτιστικό για την εποχή που εξελίσσονται τα γεγονότα.
Το μόνο αρνητικό του;Ότι ο αναγνώστης από ένα σημείο και μετά απαιτεί και άλλη τροφή για σκέψη..και το βιβλίο δυστυχώς τελειώνει.
Δεν μπόρεσε σε κανένα σημείο να πιάσει τον παλμό της εποχής που αναφέρεται το μυθιστόρημα ( δεκαετίες 40΄,50΄,60΄). Δε θα σταθώ τόσο στην προσπάθεια απομυθοποίησης προσώπων που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στο ιστορικό γίγνεσθαι αλλά η αφήγηση γενικά των γεγονότων ήταν πολυ επιφανειακή και η πλοκή ασύνδετη χωρίς να με συγκινήσει ιδιαίτερα σε κανένα σημείο..μοναδική εξαίρεση ίσως η προσπάθεια καταγραφής της ψυχοσύνθεσης του Μπελογιάννη..
Ίσως η έκδοση του ‘13 να ‘χει διάφορες με του ‘22. Θα ‘χε ένα ενδιαφέρον η σύγκριση τους, μάλλον στα σημεία περιγραφής του υποκειμένου της ανεργίας. Μάλλον γαλλόφιλοι θα το απολαύσουν λίγο παραπάνω — das ist nicht ganz mein Ding.
Γενικά δε μου αρέσουν τα βιβλία που μπλέκουν διαφορετικά είδη. Προτιμώ το αστυνομικό να είναι αστυνομικό, το ιστορικό ιστορικό κτλ. Εδώ υπερισχύει το ιστορικό κομμάτι και το νουάρ κομμάτι είναι ας πούμε ο συνδετικός κρίκος, το όχημα της πλοκής. Είναι ένα ένα βιβλίο που θα αρέσει σίγουρα σε αριστερών καταβολών αναγνώστες καθώς περιλαμβάνει πολλή από τη μυθολογία και τους ήρωές της εκεί γύρω στο 50. Για τους υπόλοιπους έχει κάποια ελαττώματα στο αστυνομικό κομμάτι και μόνο ως ιστορικό μυθιστόρημα αξίζει να διαβαστεί.
Το βιβλίο αυτό αποτελεί βεβαίως προϊόν μυθοπλασίας και μόνο. Μια επιφανειακή γραφή και προσπάθεια απομυθοποιησης ιστορικών πολιτικών προσώπων (χωρίς να υπάρχει έστω ελάχιστη βιβλιογραφία για να στηρίξει τα γραφόμενα του ).Όπως αναφέρει και στο οπισθόφυλλο "Ένα μυθιστόρημα νουάρ, με πλοκή αστυνομική και λύση πολιτική" δυστυχώς αυτό το βιβλίο απέχει πολύ από αυτό που περιγράφεται...
Ένα ενδιαφέρον βιβλίο, δύσκολα ακροβατει κανείς ανάμεσα στα αληθινά ιστορικά γεγονότα και την μυθοπλασία. Θα ήθελα πραγματικά.κια σύγκριση ανάμεσα στην πρώτη έκδοση από τις εκδόσεις Μεταίχμιο και σε αυτή των εκδόσεων Πατάκη.
Ομολογώ, ότι δεν ήξερα ότι το πορτραίτο του Μπελογιάννη ήταν του Πικάσο! ' ... Ατσάλινος όμως είναι μόνο ο έρωτας, γιατί στερείται λογικής. Με τη λογική δεν πας πουθενά, ούτε δυο βήματα παρακάτω. Τα ζυγίζεις όλα, γράφεις σε μια κόλλα χαρτί τα υπέρ και τα κατά, συμβουλεύεσαι βιβλία, φίλους και ειδικούς και ύστερα καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι λογικό είναι να μην κάνεις απολύτως τίποτα. Η επανάσταση όμως, ο αγώνας, ο έρωτας, στερούνται λογικής. όλα όσα μας ξεβολεύουν τα αποφασίζει το συναίσθημα.'
Καλογραμμένο νουάρ κ με μεγάλο πολιτικό ενδιαφέρον, το διάβασα μονορούφι! Σχέδια του Πικάσσο, η δίκη του Μπελογιάννη κ ο Μάης του '68 στο Παρίσι συνθέτουν μια ξεχωριστή ιστορία .