ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಹಿಟ್ಲರ್ ಆತ್ಮಕಥೆ “main kampf” ಓದಿದ ನಂತರ ದೇಶದ ಜನಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಇವನು ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಸರಿಯೇ ಇತ್ತಲ್ವಾ ಅನಿಸಿತ್ತು (ಕಳ್ಳನನ್ನು ಯಾಕೆ ಕದ್ದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಕೊಡುವ ಉತ್ತರವೂ ಅಷ್ಟೇ, ಕಳ್ಳನ ಕಷ್ಟ ಕೇಳಿದನಂತರ ಸರಿಯಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದನಲ್ಲವ ಅನಿಸುತ್ತೆ) , ವೈಯಕ್ತಿಕತೆಗೂ-ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದುಕಿಗೂ ಇದೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ವೈಯಕ್ತಿಕ ದ್ವೇಷ, ಕ್ರೌರ್ಯದ ಪರಮಾವಧಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಒಂದೆಡೆ ಕೂಡಿದ್ದಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸನಿಗೆ ಸವಾಲೊಡ್ಡುವಂತವರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸಾಲಿಗೆ ಹಿಟ್ಲರ್, ಸ್ಟಾಲಿನ್, ಇದಿ ಅಮೀನ್ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಮಹಾಯುದ್ಧದ ಹಲವು ಚಲನಚಿತ್ರಗಳನ್ನು , ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ, ವೆಬ್ ಸೀರೀಸ್ ನೋಡಿದ್ರೂ ತಣಿಯದ ಉತ್ಸಾಹ ನನ್ನಂತೆ ಹಲವುಮಂದಿಗೂ ಇದೆಯೆನಿಸುತ್ತೆ. ಕಾರಣ ಕ್ರೌರ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಅಪಹರಣದ ಶೋಧ.
ಈ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿರುವುದು ಮಹಾಯುದ್ಧ-೨ ರ ರೂಪುರೇಷೆಗಳನ್ನು, ಕಾರಣವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಟಕುವಂತೆ ತೇಜಸ್ವಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಯುದ್ಧಾನಂತರ ಬದಲಾಗುವ ಜನಜೀವನ ಒಂದು ದೇಶಕ್ಕಲ್ಲದೆ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಹಬ್ಬುವ ರೀತಿ ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಯಹೂದಿ ಮಕ್ಕಳ ದಾರುಣಸ್ಥಿತಿ, ಮಾರಣಹೋಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಿಂಡಿ ಹಿಪ್ಪೆಮಾಡುತ್ತದೆ. ದೇಶವನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡುವ ಜರ್ಮನ್ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಭಯ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಇದೆಲ್ಲದರ ಪೆಟ್ಟು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮುಗ್ಧ ಜೀವಿಗಳ ಸಾವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಗಣ್ಯವ್ಯಕ್ತಿಗಳೆನ್ನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದಾರೆ.