Vrijdagavond. Het is 16 over 8. Het weekend begint voor iedereen. Niet voor mij. Ik lig op een ziekenhuisbed, aan een infuus met weeënremmers. Alles om de twee kindjes die 26 weken oud zijn in mijn buik te houden. De volgende 48 uren zullen uitwijzen of ze nu al geboren worden of niet. 48 uren die de rest van hun leven zullen bepalen. En dat van mij. In dit verhaal heb ik voor een keer niets te beslissen. Niet hoe het begon. Niet hoe het eindigt.
'Dit is alles' van Aidan Chambers zal voor altijd mijn lievelingsboek zijn. De ode van een aanstaande tienermoeder aan de papa van haar kind, aan verliefdheid, aan de rit omhoog na diepe dalen, en aan het leven ansich raakte me diep als tiener. Een mooiere ode zal er nooit volgen, dacht ik.
Dacht ik. Want 'Dit is niet wat er zal gebeuren' zie ik als de rauwere ode. In de eerste plaats aan Blu, Faber en Lorenzo. Ook aan alle mooie mensen die in het dankwoord van dit boek een plekje kregen. Toch is het voor mij de ode van de auteur aan zichzelf die als een paal boven water stond toen ik aan de laatste pagina van het boek was beland, ookal bedoelde ze het waarschijlijk niet zo. Het is een privilege om met alle mogelijkheden en kansen aan onze voeten te leven, maar de keerzijde toont waarom onze generatie meer stress, depressie en faalangst ervaart dan ooit tevoren. Zita toonde me in dit boek dat het oké is om het allemaal (even) niet te weten. Dat het oké is om je passie te volgen en niet je diploma. Dat het oké is om je geest en lichaam rust te bieden, ook wanneer je voor een carrière wil gaan. En vooral, dat het oké is om Lil Wayne en goede koffiebonen nodig te hebben. Haar evolutie, van statisticus tot auteur, scenarist en aanstaande mama die weken in de zetel ligt om haar kindjes zolang mogelijk te koesteren in haar buik, toont me dat het mogelijk is om geluk na te jagen zolang je maar de mensen die je graag ziet zo dichtbij houdt als maar kan. Dit boek is een rauwe ode aan het leven als een rollercoaster, met de je geliefden in hetzelfde wagonnetje.
Lees dit boek. Geef het aan je vriend, vriendin, lief, ouders, grootouders. Geef het om de ode aan het leven dat er al is en het leven dat nog moet komen te verspreiden. Want dat het spectaculair is, dat staat vast.
Ik ‘las’ het boek in mijn auto, voorgelezen door de auteur, altijd fijn (zeker als het Vlamingen zijn :-)). Ik heb minstens evenveel moeten lachen als een traan wegpinken. Een prachtig boek over een kinderwens en fertiliteitsparcours, over het leven van millennials, over liefde. Ook al is het maar een klein deeltje van dit boek, ik heb meermaals gemijmerd over de zusterband die de 3 zussen in dit boek hebben en hoop stil dat mijn twee dochters zo close blijven en ze al het lief en leed dat het leven hen zal toegooien zullen delen.
Het is altijd een beetje raar om voorgelezen te worden als volwassene, vind ik, maar Zita deed dat zo goed dat ik het een beetje minder onwennig vond.
Ook: nooit gedacht dat ik - als vrouw die bewust niet voor eigen kindjes kiest - een boek zou lezen over een kinderwens en zwangerschap, inclusief het bevallingsverhaal.
Maar hier zijn we. Alleen met, voor, dankzij Zita. Want Zita schrijft (en vertelt) het allemaal zo goed. En is het oké dat ik een beetje jaloers ben op de liefde tussen Zita en Lorenzo? Ja toch hè? Wat een schone liefde tussen die twee, amai.
In een ruk uitgelezen, wat mijn verhaal had kunnen zijn, doch met humor gebracht en met een groot verschil : zij kwam met 2 kindjes thuis, ik met eentje. Zoveel herkenbaars in dit boek. Schitterend geschreven.
Wat een bijzonder mooi geschreven boek! Het boek leest gemakkelijk weg en blijft boeiend door afwisseling in verleden en heden. De wens van het krijgen van een kindje, waar het stel doorheen gaat, wordt als realistisch en bijna aanraakbaar beschreven. Het gaf mij bijna het gevoel alsof ik het stel al jaren kende en alles met hun hebt meegemaakt rondom hun grote wens.
Elk hoofdstuk raakte mij weer, het verhaal, de Belgische taal (tot onbegrip van mijn man toen ik de Belgische zinsopbouw en losse woorden in mijn eigen taal ging gebruiken) en grappige verwijzingen naar programma’s of Belgische presentatoren (ode aan Ingeborg). Ik heb hardop gelachen en een traan gelaten op prachtig omschreven momenten tussen het stel samen en in bittere eenzame momenten. Goodreads geeft mogelijkheid tot het geven van maximaal 5 sterren, ik had er graag meer gegeven!
Nadat ik het wordt spectaculair, beloofd. aan al mijn vriendinnen uitleende omdat ik zo'n fan was heb ik zonder nadenken het tweede boek van Zita gepre-ordered. En ja, ik mag Zita zeggen, want Zita zorgt ervoor dat je haar gaat beschouwen als die ene vriendin die altijd de beste verhalen heeft. Verhalen die tegelijkertijd mooi en grappig zijn. Verhalen waardoor je het leven zowel zwaar als heel licht vindt. Verhalen waardoor jouw leven ook opeens wat feller gekleurd lijkt dan je het in je hoofd voor je zag. Zita is die vriendin, maar eigenlijk ben je ook een beetje zelf die vriendin. En dat is wat het zo geweldig maakt.
Wat een boek! 🥹 Heel het boek lang aan Zita haar lippen gehangen. Dit is niet hoe Zita & Lorenzo het voor ogen hadden, maar toch was dit voor hen het imperfecte perfecte wat kon gebeuren.
Veel gelachen -tot gieren toe- door een of ander kakverhaal en nog zó veel andere spontane vertellingen. Hoewel ik zelf nog niets heb meegemaakt van het moederschap, begrijp ik alles wat ze neerschrijft… raar he? Maar dat zal wel uit een zekere interesse voortgekomen zijn ;-)
Dit bijzonder mooie boek heb ik gisteren al uitgelezen maar moest ik laten bezinken voordat ik een review kon schrijven. Zodra je het boek start wordt je gegrepen door de schoonheid van de zinnen, hoe ze geschreven zijn en wat ze zeggen. En zo wordt je stap voor stap deelgenoot van het verhaal van Lorenzo en Zita. Het is prachtig geschreven, het is vlot geschreven en het raakt je. En wat ik zo mooi vond: een lach en een traan wisselen elkaar steeds af en laten daarmee de veerkracht, het verdriet en de verschillende kanten van het leven zien. Dank je wel Zita hoe je ons voor een stukje hebt meegenomen in jullie verhaal!
Mijn eerste 5 star read van het jaar! Alleen lovende woorden voor deze PRACHTIGE autobiografische roman. Zita weet aangrijpende gebeurtenissen zo rauw in woorden te zetten dat het me tot tranen dreef. Terwijl ze haar hart blootlegt en zwaardere thema’s aansnijdt, bracht ze me ook aan het lachen met zot herkenbare zaken voor mij als Vlaamse vrouw met quarterlife crisis. Ik kan maar één ding zeggen eigenlijk, merci Zita. Écht een aanrader.
Wat een bijzonder boek. Omdat ik zelf ook in een soortgelijk traject zit was dit boek troostend, herkenbaar, grappig, lief en een emotionele rollercoaster om te lezen.
Een nieuw boek van Zita Theunynck en dan ook nog eens over een bevalling en baby's?! Ja, dan moet ik het natuurlijk wel lezen! Ik had dit boek al sinds december in de kast staan, maar ik heb het helemaal bewaard tot de zomervakantie om het zo snel mogelijk uit te kunnen lezen.
De schrijfstijl van Zita Theunyck vind ik zo ontzettend goed! Ze beschrijft alles met voldoende detail, maar ook weer niet teveel, waardoor het boek een goed tempo heeft. Ook zorgt ze ervoor dat je alle emoties een keer ervaart tijdens het lezen van dit boek. Zo heb ik meerdere keren hardop gelachen door de grapjes die ze maakt, ook al is dit geen grappig boek.
Oprecht, autobiografisch relaas over een kinderwens en zwangerschap die niet lopen zoals gepland. Droevig en grappig en pakkend tegelijk. Authentieke vertelstem (geloof me, als auteur, dit is HEEL moeilijk) Ontzettend goed geschreven.
Wat een boek! Is dit autofictie of een literaire getuigenis? Maakt niet uit, dit boek maakt een verpletterende indruk. Zeker voor wie zelf een fertiliteitstraject heeft moeten afleggen. Zeker ook voor mannen. Vol humor, tranen en herkenbare situaties. Blij dat ik dit boek tegelijk lees met mijn lief.
Gelachen (luidop, onbeschaamd). Gehuild (luidop, onbeschaamd). En al viel je ietwat in herhaling met de dynamiek in je dialogen, Zita, ik reken je ondertussen tot mijn vriendenkring.
Wauw. Ik heb lang gewacht met dit boek te lezen (ik snapte de cover en titel niet) - ik was zo verkeerd om te wachten. Dit boek heeft me vastgepakt en naar binnen gezogen. Weet: ik ben zelf een jonge mama zonder tijd en toch heb ik dit boek verslonden. Hoe goed geschreven, hoe grappig, hoe droevig. Wat mooi dat we zo mee in Zita's hoofd mogen kijken. Ik raad dit boek aan iedereen aan, met of zonder kindjes, want het is fantastisch.
“Want liefde is zoals afhaalchinees. Zelfs als je denkt dat er niet voldoende zal zijn, blijft er op de een of andere manier altijd iets over.”
Lachen en huilen, van verdriet en geluk, soms allemaal tezamen, zoals geen ander boek je kan laten doen. Ongelooflijk fan van, en kan het niet hard genoeg aanraden. Het wordt spectaculair, beloofd!
Ik weet eigenlijk niet waarom ik dit boek las. Wellicht leuk om te lezen als je een kinderwens hebt, in een fertiliteitsproces zit of prematuurtjes hebt maar daar ben ik al voorbij en nooit echt mee geconfronteerd. Maar mijn schouder doet pijn en het was ontspannend om te lezen, goed geschreven en vaak erg grappig. Dus hoewel het eigenlijk helemaal niet mijn ding was toch vier sterren.
Wauw, dit was schoon en ontroerend en zo fucking grappig. Een levensdoel waarvan ik niet wist dat ik het had: zijn zoals Zita Theunynck. Blijkt dat ik daar wel al goed in geslaagd ben. Ik mag dan nog geen kind gebaard hebben, haar fratsen zijn heerlijk herkenbaar, net als de paniek en doemscenario's in haar hoofd. Tien kilo pinda's kopen om dan te ontdekken dat die niet eetbaar zijn, en ge nu ineens snapt waarom de afzender 'voedervoorvee' is omdat kippen wel rauwe pinda's mogen eten? Ik zou dat ook voorhebben. Nieuwe levensdoelen: een Lorenzo vinden, kakken op nen berg in Griekenland en willen scheiden in den Ikea. En als het even kan: schrijven zoals Zita schrijft: ongeremd, authentiek, met veel emotie en zelfrelativering, met exact de juiste hoeveelheid woorden.
PS1: Ja, dit is een liefdesverklaring aan de lieve Zita Theunynck en ja, ik ben er van overtuigd dat ze deze review gaat lezen. PS2: Ook haar debuut 'Het wordt spectaculair, beloofd.' is prachtig, zo mogelijks nog beter deze parel.
Een heerlijk geschreven en enorm herkenbaar boek - zelfs zonder kinderen of fertiliteitstrajectervaring. Die tip van een safety option op café wanneer je (= ik) weer eens niet kan beslissen wat ik wil bestellen, ga ik ook toepassen. Verder laat ik me meevoeren op die rollercoaster van emoties, met de nodige dosis humor (ja zelfs luidop gelachen in openbare ruimte, not even sorry). Heftig en hartverwarmend tegelijk. En aan die ene vrouw die het tijdens de boekvoorstelling nodig vond om op te merken dat het misschien toch wat dramatischer had gemogen: ik hoop dat ze niet door had dat dit geen fictie is…
Non-fictieboek over het leven, het fertiliteitsproces en de zwangerschap van schrijfster Zita Theunynck. Het was heel lang geleden dat ik nog zo hard in een boek zat. Ik las niet over Zita, ik wás Zita. Ik heb het gevoel dat ik 3 dagen met tranen in mijn ogen gelezen heb; dit boek heeft mij diep geraakt (ook mijn fobie goed getriggerd maar ok).
Een oprecht 'verslag' van de rollercoaster die je als koppel induikt wanneer de kinderwens er is en je botst op jezelf, de wetenschap, je partner, de hormonen en wanneer je kan rekenen op je partner, familie, vrienden, vreemden die je steunen, de wetenschap prachtig https://www.antwerpenleest.be/leestip...
In een ruk uit gelezen, een beladen onderwerp en toch meer dan eens luidop gelachen, veel situaties waren zo herkenbaar. Ik heb helemaal meegeleefd met het verhaal.