نکته ی قابل توجه کتاب، پرداختن به جنبه های سیاسی زندگی ائمه بود. اما در مورد دو امام ضعف داشت: یکی امام علی (ع) که سیاسی ترین امام ما بوده، ولی در کتاب خیلی خیلی سرسری به سه جنگ بزرگ دوره ی خلافت ایشان اشاره شده، مثل کتاب های درسیِ دوره ی راهنمایی!
دیگری هم امام زمان (عج) که به جای پرداختن به جنبه های سیاسی این امام (مثل جنبه های سیاسی دوره ی غیبت صغرا و دوره ی ظهور) به اثبات وجود امام زمان و مباحث مشابه پرداخته که واضحه ربطی به کتاب نداره و بیشتر وظیفه ی کتاب های کلامیه تا کتاب تاریخی-سیاسی.
اما راجع به ائمه ی دیگه، خیلی خوب کار کرده. نمی گم بی نظیر، ولی یکی از کتاب های خوبه که در این رابطه خوندم. مخصوصاً راجع به ائمه ی بعد از امام رضا (امام جواد، امام هادی و امام عسکری) که خیلی کم بهشون پرداخته شده، توضیحات مبسوطی داده شده که این ائمه به خلاف تصور ما، زندگی منفعلانه ای نداشته اند.
در آخر، اگه ضعفی توی این دیدگاه من وجود داره، ناشی از اینه که قریب به پنج ساله که از خوندن این کتاب گذشته و زیاد جزئیات رو به یاد ندارم.