كتاب حاضر دعوت به جهان انديشه دو فيلسوف و جامعه شناس نام آور معاصري است كه همه چيز اعم از سن، شرح حال و تعهدات اجتماعي و سياسي شان آنان را از يكديگر متمايز ساخته است. تقارن چاپ دو كتابي كه امروزه در حوزه خود كلاسيك محسوب مي شوند يعني مراحل اساسي سير انديشه در جامعه شناسي رمون آرون و كلمه ها و چيز هاي ميشل فوكو بهانه اي شد تا اين دو متفكر بنيان هاي فكري يكديگر را به بحث بگذارند
Raymond-Claude-Ferdinand Aron (French: [ʁɛmɔ̃ aʁɔ̃]; 14 March 1905 – 17 October 1983) was a French philosopher, sociologist, journalist, and political scientist. He is best known for his 1955 book The Opium of the Intellectuals, the title of which inverts Karl Marx's claim that religion was the opium of the people – Aron argues that in post-war France, Marxism was the opium of intellectuals. In the book, Aron chastised French intellectuals for what he described as their harsh criticism of capitalism and democracy and their simultaneous defense of Marxist oppression, atrocities, and intolerance. Critic Roger Kimball[2] suggests that Opium is "a seminal book of the twentieth century." Aron is also known for his lifelong friendship, sometimes fractious, with philosopher Jean-Paul Sartre.[3] He is also known for his 1973 book, The Imperial Republic: The United States and the World 1945-1973, which influenced Zbigniew Brzezinski and Henry Kissinger, among others. Aron wrote extensively on a wide range of other topics. Citing the breadth and quality of Aron's writings, historian James R. Garland[4] suggests, "Though he may be little known in America, Raymond Aron arguably stood as the preeminent example of French intellectualism for much of the twentieth century."
خواندن این کتاب که در واقع گفتوگوی دو فیلسوف مهم معاصر است، بدون اطلاع و اشراف از نظریات آرون و فوکو چندان راهگشا نخواهد بود. ولی با این اوصاف برای ورود به جهان فکری این دو _دست کم در حوزهی نسبت اندیشه و قدرت_ قدم مفیدی است. آنچه خواندن متن گفتوگوهای متفکرین را واجد اهمیت میکند، عموماً تبیین سادهتر و قابلفهمتر ایدههایی است که در کتابهایشان تحریر کردهاند. این کتاب علاوه بر گفتگوی کوتاه آرون و فوکو، حاوی تحلیلی از ژان-فرانسوار بِر است که به درک محل نزاع این دو متفکر در گفتوگوی مذکور کمک میکند. نکتهی آخر اینکه ویراستاری کتاب چندان حرفهای نیست و به جز ایرادهای تایپی معدود، در یکی دو مورد ایرادهای نگارشی فاحش دارد.
کتاب مختصر و جالبی که نیمی از آن به مصاحبه و گفتگوی آرون و فوکو با موضوع: «منتسکیو؛ خاستگاهها، ماهیت و روح جامعهشناسی در ارتباط با اثر رمون آرون تحت عنوان مراحل اساسی سیر اندیشه در جامعهشناسی.» اختصاص دارد و نیمی دیگر به تجزیه و تحلیل مسائل بیان شده در گفتگو توسط ژان-فرانسوا بِر میپردازد.