Joris zijn gesprekspartners (studievrienden, huisbazen, taxichauffeurs en andere kleurrijke types) laten zien dat er geen 1 islam is maar islams - meervoud.
Luyendijk beschrijft de vervreemding die hij regelmatig voelt wanneer hij merkt dat niemand zit te wachten om zich naar westerse standaarden om te vormen. Net zoals de immer aanwezige bekeringswoede van vele Egyptenaren bij hem op een koude steen valt. Ondanks alle pogingen tot verbroedering en inleving van beide kanten, blijft er een ideologische kloof bestaan. Het meest frappante is misschien wel dat de schrijver soms op meer begrip en vrijheid van denken kan rekenen van vrome vrienden, dan van de zelfverklaarde liberale jongeren.
Inmiddels is er heel wat gebeurd in Egypte (Egyptische Revolutie en de val van Moebarak, Morsi, Al-Sisi) maar in de kern blijft het een boeiend boek om te ontdekken hoe uiteenlopend de jeugd denkt over het land, politiek, religie en zijn waarden. Het Egyptische systeem dat de schrijver op genuanceerde en humoristische wijze beschrijft, met zijn administratieve labyrinthen, vastgeroeste instituten, absurde woningmarkt en schrijnende armoede kon niet anders dan afstevenen op de noodlottige spanningen van de afgelopen jaren, die helaas niet tot een beter bestaan hebben geleid voor vele Egyptenaren.