We zijn uitgeput, gestressed, uitgedoofd, overwerkt. We zijn OP
Hoe komt het dat zoveel mensen niet meer mee kunnen. Hoe kunnen we hierop zelf inzetten? Hoe moet het verder? Soms is goed ook gewoon helemaal ok en moet het niet beter, groter of indrukwekkender. Soms krijgen we stress door rollen die we onszelf opleggen, rollen die van ons verwacht worden om op te nemen.
Een verhelderend boek; noch academisch, noch zweverig, wel to-the-point
Een aangereikte oplossing, zienswijze gaat over compassie (als in mededogen/mildheid) voor anderen maar ook voor jezelf, over zelfkennis, over vergeving en dankbaarheid. Als dit een beetje religieus klinkt: dat is het niet, zo blijkt bij het lezen van het boek. Integendeel: het is logisch.
“Maar als we willen dat er zo weinig mogelijk mensen uitgeput geraken in die grote, vrije wereld, zullen we onszelf en onze kinderen moeten leren om anders om te gaan met de dingen. Ik denk dat dat de enige weg is. (p158)
“We zijn een god in het diepst van onze gedachten. Dat is allemaal fantastisch, maar het is veel” (p181)
“Als we echt iets willen doen aan dit probleem, zal dat niet alleen moeten gebeuren door psychiaters en psychologen, maar moeten we als maatschappij nadenken hoe we er met z’n allen voor kunnen zorgen dat ons stresssysteem minder belast wordt. Daarvoor zijn er niet méér therapeuten nodig, maar wel een culturele omslag, een andere manier waarop we met de dingen omgaan. (p156)