Hoe is het mogelijk dat zoveel mensen niet meer meekunnen? Dat ze met onbestemde lichamelijke en psychische klachten bij specialisten terechtkomen, en er het antwoord krijgen dat de geneeskunde geen verklaring en geen oplossing kan bieden voor hun probleem? Kan het dat de veerkracht die voor een heel leven bedoeld is, vandaag te snel opgebruikt is? Of dat ons lichaam de uitdagingen van de 21ste eeuw moeilijk kan dragen?
De gestreste samenleving onderzoekt al deze vragen. Het werpt een kritische blik op onze drang naar medicatie en andere snelle oplossingen, maar ook op de manier waarop de geestelijke gezondheidszorg ermee omgaat.
Dit boek pleit voor een fundamentele omslag, waarin vaardigheden als mildheid en zelfkennis een rol te spelen hebben, en we met een andere blik kijken naar ons lichaam, onze draagkracht, onze verlangens en ambities. Daar samen over nadenken kan ons al een heel eind verder brengen.
Gelezen in de drukste deadlineperiode van mijn leven, ideaal? Mild zijn! - voor jezelf en iedereen rondom jou - en dan nu (zonder stress!!) op naar het volgende boek op de leeslijst
Super interessant boek, geschreven door een expert in psychiatrie maar op een heel toegankelijke, laagdrempelige manier en in begrijpbare taal. Heel wat informatie over de verbinding tussen ons lichaam en onze geest. Wat ik vooral uit dit boek meeneem: vergeten vaardigheden zoals mededogen, vergeving en zelfkennis spelen een belangrijke rol in het gegeven van constante druk waaronder mensen staan. Luisteren naar het lichaam, ‘want als we onszelf constant onder druk zetten, wordt herstel en groei voor het lichaam een onmogelijke zaak’. Heel wat uitdagingen waar we voor staan als individuen en maatschappij als geheel. Geen zelfhulpboek, eerder aangereikte elementen die helpen om naar ons lichaam te luisteren en die informatie geven over de vicieuze cirkel van uitputting. De auteur nodigt je uit om over al deze zaken na te denken. Zeker een aanrader!!
We zijn uitgeput, gestressed, uitgedoofd, overwerkt. We zijn OP
Hoe komt het dat zoveel mensen niet meer mee kunnen. Hoe kunnen we hierop zelf inzetten? Hoe moet het verder? Soms is goed ook gewoon helemaal ok en moet het niet beter, groter of indrukwekkender. Soms krijgen we stress door rollen die we onszelf opleggen, rollen die van ons verwacht worden om op te nemen. Een verhelderend boek; noch academisch, noch zweverig, wel to-the-point
Een aangereikte oplossing, zienswijze gaat over compassie (als in mededogen/mildheid) voor anderen maar ook voor jezelf, over zelfkennis, over vergeving en dankbaarheid. Als dit een beetje religieus klinkt: dat is het niet, zo blijkt bij het lezen van het boek. Integendeel: het is logisch.
“Maar als we willen dat er zo weinig mogelijk mensen uitgeput geraken in die grote, vrije wereld, zullen we onszelf en onze kinderen moeten leren om anders om te gaan met de dingen. Ik denk dat dat de enige weg is. (p158)
“We zijn een god in het diepst van onze gedachten. Dat is allemaal fantastisch, maar het is veel” (p181)
“Als we echt iets willen doen aan dit probleem, zal dat niet alleen moeten gebeuren door psychiaters en psychologen, maar moeten we als maatschappij nadenken hoe we er met z’n allen voor kunnen zorgen dat ons stresssysteem minder belast wordt. Daarvoor zijn er niet méér therapeuten nodig, maar wel een culturele omslag, een andere manier waarop we met de dingen omgaan. (p156)
Een zeer interessant boek, ik raad het aan. Het is erg toegankelijk en samenhangend geschreven. Persoonlijk heb ik enorme waardering voor het feit dat een expert constateert en heeft verwoord waar ik al jaren tegenaan loop.
Het belangrijkste wat ik eruit meeneem: ons lichaam (wat niet los gezien kan worden van en een synergetische relatie heeft met ons brein) is een kompas waarnaar we weer moeten gaan luisteren en waarbij we moeten accepteren en waarderen dat het grenzen heeft. Dat vergeten vaardigheden zoals mededogen, zelfkennis, vergeving en dankbaarheid weer een leidraad zouden moeten zijn om het leven te leven. En dat we ons vooral moeten focussen op hoe wij zelf anders met de dingen om kunnen gaan. Om het met Mahatma Ghandi te zeggen: ‘Wees zelf de verandering die je in de wereld wil zien’.
Hoewel ik in het begin dacht dat dit een redelijk goed boek was, ben ik door erover na te denken, tot een andere conclusie gekomen. Het lijkt of de patiënten van de auteur zelf schuldig zijn aan hun symptomen. Ik betwijfel of ze zullen genezen door dankbaar en vergevingsgezind te zijn. De toon van de auteur klinkt ook geregeld zelfgenoegzaam. Zelf heeft hij een boeiende job waar hij zich kan ontplooien, maar voor anderen vindt hij dat het niet realistisch is dit te willen nastreven. Zelf ben ik CVS-patiënte en ik lijk in niets op het beeld dat hij schetst van de typische patiënt met een uitputtingsziekte: ik leid een bescheiden bestaan en ik heb geen grootse verwachtingen. En als dit boek, zoals hijzelf beweert, geen antwoorden kan bieden (hij heeft wel een mening over zijn patiënten, maar kan ze niet genezen), waarom moest het dan geschreven worden?
Een bijzonder interessant compact boek over een problematiek die zich, dichtbij of iets minder dichtbij, voor ieders ogen afspeelt. Een glasheldere analyse, zonder oplossing maar met zoveel aha-momenten. Zonder belerende toon, wollig of zweverig gedoe, maar met aandacht voor die vaardigheden die we collectief along the road kwijt geraakt zijn.
Toegankelijk geschreven. Een duidelijk overzicht van de moeilijke behandeling van "uitputtingssyndromen" en waarom we als individu beter werk maken van de 8 pijlers van vreugde (mededogen, zelfkennis, vergeving, dankbaarheid, ...).
Een boek dat iedereen zou moeten lezen, want niemand is er vrij van, en iedereen kent wel iemand die hiermee worstelt. Goed uitgelegd, in verstaanbare termen (geen medisch vocabulair), veel een realistische voorbeelden.
In De gestreste samenleving onderzoekt psychiater Stephan Claes de prominente rol van stress in onze samenleving. Hij mixt wetenschappelijke inzichten, verhalen van patiënten en persoonlijke reflecties tot een vlot geschreven en toegankelijk geheel. Mijn volledige recensie lees je hier: https://thecactuslounge.net/de-gestre...
Soms wat betuttelend geschreven, lijkt veel op wat Gabor Mate al schreef, maar toch interessant om dit in Belgisch perspectief te lezen. Enkele boeknotities: -p.22 : 3 grote mentale symptomen van burnout: uitputting, cynisme en lager zelfbeeld -p.61: Verschil tss snel en traag denken -p.100: hoe meer we risico's willen uitsuiten met controlemechanismen, hoe angstiger we worden (angstparadox) -p.103: perfectionisme vs zelfkritisch perfectionisme P.119: sociale laag wel degelijk belangrijk in wat men kan bereiken; toegenomen gelijkheid leidt tot meer ressentiment (mimetische begeerte) -p. 163 compassie P.167: jezelf aanvaarden met je beperkingen- being humble-'ken uzelf' Vergeving & Dankbaarheid
This entire review has been hidden because of spoilers.