Het verdwijnen van Robbert

by Robbert Welagen

In deze roman besluit de 25-jarige schrijver Robbert Welagen na het verschijnen van zijn debuutnovelle Lipari halsoverkop te vertrekken.

Hij stopt met schrijven, gooit zijn spullen weg en verdwijnt in stilte. Hij hoopt dat de mensen hem zullen vergeten. Maar waar ga je naartoe als je wilt verdwijnen? Aan welke praktische zaken moet je denken? En kan hij Chloe vergeten, het meisje dat zijn liefde onbeantwoord liet en met een andere man trouwde?

Het verdwijnen van Robbert is een tragikomisch verhaal over liefde en vriendschap, over weggaan en niet willen aankomen. Op een unieke, originele manier speelt Welagen een delicaat literair spel niet alleen met de lezer, maar óók met zichzelf.

Genres: Roman

160 pages, Paperback

First published April 1, 2013

About the author

Dutch author, born in 1981. Welagen volgde de kunstacademie in Den Bosch en studeerde kunstgeschiedenis in Utrecht. Zijn debuut Lipari (2006) werd bekroond met de Selexyz Debuutprijs en stond op de longlist van de Libris Literatuur Prijs. In 2008 verscheen zijn tweede boek Philippes middagen en in datzelfde jaar ontving hij het Charlotte Köhler Stipendium, een prijs voor veelbelovend schrijftalent. In 2009 verscheen Welagens derde roman Verre vrienden die voor de BNG Literatuurprijs werd genomineerd, gevolgd door Porta Romana in 2011. Zijn roman Het verdwijnen van Robbert uit 2013 werd genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs 2014. In goede handen, zijn zesde roman, verscheen in 2015. Welagen publiceerde verhalen in onder andere Hollands Maandblad en HP/De Tijd. Voor De Groene Amsterdammer schrijft hij over beeldende kunst en interviewde hij Françoise Hardy.

Reviews

[Nele · Rating 5 out of 5]

Ik ben kennelijk meer minnaar van de boeken van Robbert Welagen dan de gemiddelde Goodreads-lezer. Dat heeft allicht te maken met een meer dan gemiddelde affiniteit met de thema's waarop Welagen zijn verhalen bouwt. Ik meen in dit boek thema's te mogen herkennen die later in het verbluffende Antoinette opnieuw, maar dan anders, aangesneden worden.
Aanvankelijk was ik slechts een koele minnaar van "Het verdwijnen Robbert". Taal en stijl zijn hypertransparant. Dat leest vlot. Misschien iets te vlot, ga je dan denken. Het blijft wat drijven op het rimpelloze water. Maar dit is een Welagen! Gaandeweg krijgt die onderkoelde perfectie een ijzige ondertoon. En ijs is koud en hard, dat weten we, maar ook uiterst breekbaar, glad en kan moeilijk om met warmte. En hoe taal en stijl dan een metafoor worden voor de strijd van de alleen maar zijn plan uitvoerende Robbert? Dat moet je zelf maar ontdekken ...

[Frank · Rating 5 out of 5]

Tamelijk hilarisch verslag van een poging te ontsnappen aan de eenzaamheid van het postmoderne navelstaren, de zinloosheid van het bestaan en de ondraaglijke lichtheid van de ironie ("Hoe doen mensen dat: iets willen, recht op je doel afgaan, erin geloven, doorzetten en alles geven") – door te vluchten in eenzaamheid, zinloosheid en ironie.

En opvallend hoeveel boeken er de laatste tijd geschreven worden die gaan over (het verlangen om te) verdwijnen.

[Marjo Brenters · Rating 3 out of 5]

Leest lekker weg, een prettige droge stijl. De drie sterren zijn daarvoor, en voor het idee van proberen te verdwijnen en een nieuw leven opbouwen, ver weg van het oude. Robbert lijkt toch vooral op de vlucht voor zichzelf… Het verhaal overtuigt niet helemaal, wordt op den duur wat teveel van hetzelfde.

[Marco · Rating 3 out of 5]

Tja... wat kan ik hierover schrijven?
Het is niet helemaal mijn favoriete genre, ik wilde eens iets anders proberen.
Hoewel de basisidee van verdwijnen me ergens wel aanspreekt en ik het boek heerlijk eenvoudig vind om te lezen (complimenten daarvoor, dat is een hele kunst geweest), zit ik helemaal niet te wachten op wat expliciete scenes; daarom ook geen vier sterren.
Tegelijkertijd ben ik het eens met wat op het omslag staat, de tweestrijd van de hoofdpersoon is goed beschreven in "een delicaat spel" tussen liefde en vriendschap. De wens van de hoofdpersoon om te verdwijnen gaat niet alleen om het letterlijke verdwijnen uit de sociale context maar nog wel meer om de wil om te ontsnappen aan de eigen beelden, ideeën frustraties van de hoofdpersoon. Het gaat ook over de hoop om elders een nieuw geluk te vinden dat de leegte opvult en de eerder gedroomde toekomst minstens evenaart. Door het vergelijk me het verleden komt het echter niet tot ontsnappen of verdwijnen.

[Eran · Rating 4 out of 5]

Mijn eerste Robbert Welagen. Smaakt naar meer.
Welagen slaagde erin mijn sympathie op te wekken voor de zeer zelfzuchtige hoofdpersoon, die niet verder lijkt te kunnen kijken dan zijn eigen persoonlijk welzijn. De pijn van de zelfverkozen eenzaamheid in een poging om de nog grotere pijn van de onmogelijke, misgelopen grote liefde te ontlopen, werd steeds voelbaarder.
Behalve een fysieke vlucht in de vorm van een road trip op zoek naar een plek van rust en onbeduidendheid, is er de vlucht in ironie en cynisme. De weg terug ligt nog open, lijkt op het eind genomen te gaan worden, maar blijkt dan toch te pijnlijk.

[Stef · Rating 2 out of 5]

Fijne schrijf stijl. Maar het verhaal vond ik een beetje saai.

[Katrin · Rating 3 out of 5]

3,5 *

Fantastische stukken in dit boek, maar ook een paar mindere ...

[Marco · Rating 3 out of 5]

Deze viel me na het eerder lezen van Raam, Sleutel toch wat tegen. De schrijver lijkt vooral met zichzelf in de knoop te zitten in dit verhaal.
Gelukkig heeft hij nog meer boeken om te ontdekken.

[Furait]

heerlijk van de schrijver van Raam, Sleutel

[Luc Dejonghe · Rating 3 out of 5]

Het begon sterk, een mooie melancholisch sfeer creërend, maar het verviel vlug in een eenvoudig verhaal.

[Koenraad D'Hollander · Rating 4 out of 5]

Een verdwijnfantasie, die heb ik zelf ook wel, en Robbert Welagen schrijft het heel mooi op. Ik geloof dat ik een fan word.

[Anton Segers · Rating 2 out of 5]

Welagen heeft een eigen stem: met zijn rustige, bescheiden stijl zorgt hij voor directe helderheid.
Zijn protagonist is wel een onbeschrijflijke eikel, egocentrisch en vol zelfmeelij.
Ik heb er ook een hekel aan als een auteur zijn personage naar zichzelf vernoemt: een flauw spelletje dat het doorkijkaspect van fictie vertroebelt, de aandacht naar buiten het verhaal trekt.
En als verteller een personage kiezen dat zichzelf niet kent en totaal niet evolueert helpt ook niet. Maar ik moet toegeven: dit verhaal over leegte en vlucht in oppervlakkigheid is maar bij momenten (vooral de eerste helft) leeg en oppervlakkig, wat al een prestatie is.

[Ida · Rating 3 out of 5]

Mooie zinnen in het boek en vaak rake observaties. Daar heb je ook de positie voor als je niet meedoet, niet mee wilt doen of mag doen. Bij de meeste mensen gaat zoiets weer over, Robbert maakt er zijn handelsmerk van. Wil hij gered worden of is dit zijn keuze? Die vraag mag de lezer zelf beantwoorden.

[Wouter van Schagen · Rating 5 out of 5]

Dit boek was een feestje om te lezen.

[Frans Pollux · Rating 3 out of 5]

2 Sterren voor het eerste gedeelte, 4 voor het middenstuk, 3 voor het einde. Maakt: 3 sterren.

[Matthijs Leest · Rating 3 out of 5]

Absoluut een leuk en vlot geschreven boek(je), met een grappige premise. Leest als een tragikomische coming-of-age roadnovel, allemaal leuke elementen, maar ook allemaal niet erg origineel. In het begin van dat boek zegt de verteller dat ook: het moet niet zomaar verdwijnen, een vrouw tegenkomen en einde zijn, zoals een romanpersonage. Maar juist deze vorm van willen verdwijnen - de ongelukkige jonge hoofdstedeling die niet meer mee wil doen met het drukke leven dat van hem wordt verwacht - las ik de laatste tijd veel in romans van bijvoorbeeld Maartje Wortel en Arjen Lubach. Dit boek doet niet onder voor een IJstijd of een Magnus, maar omdat ik die boeken eerder las, krijgen die boeken 4 sterren en deze 3.
Wat daarin ook meespeelt, is dat het plot van het verdwijnen zelf door het verhaal heen aan kracht verloor - het toch niet kunnen veranderen van de naam in het begin was bijvoorbeeld nog interessant en grappig - en dat ik de personages Chloe en Traudl niet heel bijzonder vond uitgewerkt.
De ironie van Robbert zelf, zowel in schrijfstijl als in doel in het leven (verdwijnen als doel, idealen blijven hebben en projecteren op utopische toekomstbeelden en valse nostalgie, terwijl je eigenlijk steeds merkt dat juist het niet handelen en het niet met jezelf leren leven het probleem is) zijn de sterke punten van dit boek.