نامه به فلیسه، جلد اول

by Franz Kafka, مرتضی افتخاری (Translator)

Zbiór listów Franca Kafki do Felicji Bauer. Listy są szczegółowym materiałem biograficznym oraz zapisem duchowego życia Kafki. Styl listów przypomina bardziej mowę codzienną niż język literatury.

487 pages, Paperback

First published January 1, 1967

About the author

Franz Kafka was a German-speaking writer from Prague whose work became one of the foundations of modern literature, even though he published only a small part of his writing during his lifetime. Born into a middle-class Jewish family in Prague, then part of the Austro-Hungarian Empire, Kafka grew up amid German, Czech, and Jewish cultural influences that shaped his sense of displacement and linguistic precision. His difficult relationship with his authoritarian father left a lasting mark, fostering feelings of guilt, anxiety, and inadequacy that became central themes in his fiction and personal writings.
Kafka studied law at the German University in Prague, earning a doctorate in 1906. He chose law for practical reasons rather than personal inclination, a compromise that troubled him throughout his life. After university, he worked for several insurance institutions, most notably the Workers Accident Insurance Institute for the Kingdom of Bohemia. His duties included assessing industrial accidents and drafting legal reports, work he carried out competently and responsibly. Nevertheless, Kafka regarded his professional life as an obstacle to his true vocation, and most of his writing was done at night or during periods of illness and leave. Kafka began publishing short prose pieces in his early adulthood, later collected in volumes such as Contemplation and A Country Doctor. These works attracted little attention at the time but already displayed the hallmarks of his mature style, including precise language, emotional restraint, and the application of calm logic to deeply unsettling situations. His major novels The Trial, The Castle, and Amerika were left unfinished and unpublished during his lifetime. They depict protagonists trapped within opaque systems of authority, facing accusations, rules, or hierarchies that remain unexplained and unreachable. Themes of alienation, guilt, bureaucracy, law, and punishment run throughout Kafka’s work. His characters often respond to absurd or terrifying circumstances with obedience or resignation, reflecting his own conflicted relationship with authority and obligation. Kafka’s prose avoids overt symbolism, yet his narratives function as powerful metaphors through structure, repetition, and tone. Ordinary environments gradually become nightmarish without losing their internal coherence. Kafka’s personal life was marked by emotional conflict, chronic self-doubt, and recurring illness. He formed intense but troubled romantic relationships, including engagements that he repeatedly broke off, fearing that marriage would interfere with his writing. His extensive correspondence and diaries reveal a relentless self-critic, deeply concerned with morality, spirituality, and the demands of artistic integrity. In his later years, Kafka’s health deteriorated due to tuberculosis, forcing him to withdraw from work and spend long periods in sanatoriums. Despite his illness, he continued writing when possible. He died young, leaving behind a large body of unpublished manuscripts. Before his death, he instructed his close friend Max Brod to destroy all of his remaining work. Brod ignored this request and instead edited and published Kafka’s novels, stories, and diaries, ensuring his posthumous reputation.
The publication of Kafka’s work after his death established him as one of the most influential writers of the twentieth century. The term Kafkaesque entered common usage to describe situations marked by oppressive bureaucracy, absurd logic, and existential anxiety. His writing has been interpreted through existential, religious, psychological, and political perspectives, though Kafka himself resisted definitive meanings. His enduring power lies in his ability to articulate modern anxiety with clarity and restraint.

Reviews

[ح جیمی · Rating 3 out of 5]

نامه های پر از فراز و نشیب که روح ناآرام نویسنده را به نمایش می گذاشت.
هر چند که عاشق کتابهایی با سبک نامه نگاری هستم اما باید اعتراف کنم که در اواسط کتاب از خواندن خسته شدم. راستش از این بالا و پایین کردنهای کافکا و سرگردان کردن مخاطبش فلیسه کلافه شدم.
در کل کتابی است که باید هر از چندگاهی چند نامه ای را خواند و بعد کتاب را بست و دوباره بعد از مدتی به سراغش آمد ‌

[Killreic · Rating 1 out of 5]

Był 10 razy bardziej irytujący niż ja w najgorszym czasie, dnf po 400 stronach

[Hosna · Rating 5 out of 5]

تکان‌دهنده و دیوانه‌وار خوب بود. هر خط نامه‌های کافکا با فشار سرشار شور و اندیشه‌اش پوستم را پاره می‌کرد. نمی‌شد زود بخوانمش یا تند بخوانمش. گریه‌ام می‌انداخت و آزارم می‌داد. کافکا نشان می‌دهد که تنها به یک شیوه می‌شود نویسنده بود، که زندگی‌ات تنها ادبیات باشد، نوشتن از عمق تاریکی وجودت باشد، دور از هیاهو دور از مردم. برای همین نمی‌توانم آسوده کافکا بخوانم هر خط هر داستانش قلبم را از کار می‌اندازد. کافکا برای تندرستی خوب نیست، برای خودش هم خوب نبود و خودش هم می‌دانست و می‌گفت که او تنها با ادبیات و برای ادبیات زنده است.

[אסי]

Trochę żałuję, że nie mamy dostępu do odpowiedzi, jakie bauer pisała. Cóż, pozostaje wyobraźnia…

[Bahman Bahman · Rating 3 out of 5]

خسته، حتماً، فلیسه‌ی من، وقتی این نامه را برمی‌داری خسته هستی، و من باید به خاطر چشم‌های خواب‌آلود تو هم که شده، سعی کنم روشن و واضح بنویسم. آیا بهتر نیست نامه را همین الآن نخوانده کنار بگذاری، دراز بکشی، و بعد از این هفته‌ی پر سر و صدا و ازدحام چند ساعتی به خواب بروی؟ نامه در نخواهد رفت و حتی خیلی هم خوشحال خواهد شد اگر تا بیدار شدن تو روی تخت در انتظار بماند.

دقیقا نمی‌توانم بگویم الآن که مشغول نوشتن نامه هستم چه ساعتی است، چون ساعتم روی صندلی نه چندان دور از من قرار دارد و من جرات نمی‌کنم بلند شوم و به آن نگاه کنم. باید نزدیک‌های صبح باشد. ولی من تا قبل از نیمه‌شب پشت میزم ننشستم. در بهار و تابستان - البته من هنوز از روی تجربه به این آگاهی نرسیده‌ام، چون بیدار ماندن‌های شبانه‌ی من مربوط به این اواخر است – آدم نمی‌تواند سه ساعت متوالی بدون مزاحمت بیدار باشد، برای این‌که صبح سر می‌رسد و آدم را به رختخواب می‌کشاند. ولی حالا در این شب‌های طولانی و یک‌نواخت، دنیا آدم را فراموش می‌کند، ولو این‌که آن را فراموش نکند.

از این‌ها گذشته، کار نوشتن من آنقدر خراب بوده که استحقاق خوابیدن را ندارم و باید به این محکوم شوم که بقیه‌ی شب را به ایستادن کنار پنجره بگذرانم. آیا می‌توانی عزیزم به آنچه می‌گویم پی ببری: آدم بد بنویسد، و در عین حال احساس کند ملزم به نوشتن است، چون در غیر این‌صورت باید با ناامیدی کامل دست به گریبان باشد! مجبور باشد برای شادی‌های خوب نوشتن به این طریق وحشتناک مکافات پس بدهد! در واقع چندان غمگین نباشد، ضربه‌ی ناگوار تازه‌ای نخورده باشد ولی شاهد این باشد که صفحات کاغذ، بدون وقفه با چیزهایی پر می‌شود که از آنها نفرت دارد، باعث بیزاری آدم می‌شود یا به هر صورت، بی‌تفاوتیِ کسل کننده به بار می‌آورد، ولی با تمام این‌ها، به خاطر زنده بودن باید نوشته شود. چه مشمئز کننده! ای کاش می‌توانستم صفحاتی را که این چهار روز اخیر پر کرده‌ام از بین ببرم، انگار هرگز نوشته نشده‌اند!

[Aleksandr A · Rating 5 out of 5]

"Teraz rozszerzyłem swoje życie o myślenie o Pani i zaiste nie ma prawie kwadransu w czasie mojej jawy, w którym nie myślałbym o Pani, a wiele jest takich kwadransów, kiedy nie robię nic innego"