Με έβαλε σε σκέψεις αυτό το ανάγνωσμα.
Για αρχή, να ξεκαθαρίσω πως, αν και έχω διαβάσει με ευχαρίστηση το Σιλμαρίλλιον (στα νιάτα μου έστω), δεν είμαι ο τύπος που απολαμβάνει τις κοσμογονίες.
Το βιβλίο αυτό χωρίζεται σε τρία μέρη.
Πρώτο μέρος: η κατά κύριο λόγο κοσμογονία, με τη δημιουργία των πρώτων όντων και η βάση για όλο το σύστημα μαγείας του κόσμου τούτου.
Η αλήθεια είναι πως τα πάρα πολλά ονόματα, οι τοποθεσίες και οι νεολογισμοί δε με τραβάνε και το μέρος αυτό έβριθε από τέτοια στοιχεία. Χαιρετίζω τον ενθουσιασμό του συγγραφέα και κρατάω πως, ίσως με πιο συγκρατημένη πένα, να υπήρχε ένα αποτέλεσμα περισσότερο της αρεσκείας μου.
Δεύτερο μέρος: η γραφή αλλάζει αρκετά. Όλα γίνονται πιο μεστά, πιο ζωντανά, πιο ενδιαφέροντα. Ακολουθούσαμε την πορεία συγκεκριμένων χαρακτήρων, σε μέρη που βλέπαμε καθαρά και με σκοπούς που επέτρεπαν την ταύτιση. Οι ανατροπές και η επικότητα μεγάλα συν. Μέχρι που έπιασα τον εαυτό μου να αγωνιά πραγματικά για την έκβαση των μεγάλων συγκρούσεων.
Τρίτο μέρος: εδώ η έννοια κοσμογονία καρποφόρησε. Ασχολούμενος με τα μεγάλα, ο συγγραφέας προσέφερε στοιχεία τρόμου και ατμόσφαιρας πολύ ικανοποιητικά, που κλείνουν με έξυπνο τρόπο την ιστορία.
Η γλώσσα και το λεξιλόγιο ήταν σε πολύ υψηλό επίπεδο, όπως και η σελιδοποίηση, τα γραφιστικά και ο χάρτης. Φάνηκε το μεράκι, η αγάπη για τη φαντασία και, αν και άργησε να με κερδίσει, η ποιότητα του έργου.
Ο συγγραφέας δηλώνει ήδη πως το πρώτο αυτό βιβλίο της σειράς του είναι επίτηδες έτσι, με παντογνώστη αφηγητή και τη σχετική αποστασιοποίηση από τους χαρακτήρες, ενώ στη συνέχεια θα δούμε περισσότερη ανάλυση και αφήγηση δοσμένη πιο σκηνοθετικά, με περισσότερο show. Κρατάω αυτά και αναμένω τη συνέχεια!