Stadsliefde – Scènes in Parijs Adriaan van Dis
Algemene indruk
In Stadsliefde schrijft Adriaan van Dis een persoonlijk, literair portret van Parijs. Het boek bestaat uit korte scènes, dagboekfragmenten en wandelverhalen waarin hij de stad verkent als vreemdeling, minnaar en waarnemer. Niet het toeristische Parijs staat centraal, maar de verborgen wijken, de mensen aan de rand van de samenleving, de geschiedenis in straatstenen en de dagelijkse schoonheid van het gewone.
Van Dis wandelt door Parijs zoals hij schrijft: aandachtig, nieuwsgierig en met een scherp oog voor detail. De stad wordt een levend personage altijd vol verhalen.
Inhoud en thema’s
Van Dis woont jarenlang in een kleine zolderkamer in het zesde arrondissement. Van daaruit trekt hij dagelijks de stad in. Hij observeert:
-zwervers en illegalen
-migrantenwijken
-vergeten steegjes en oude stadswallen
-schrijvers, kunstenaars en arbeiders
-duiven, markten en cafés
Parijs verschijnt als een stad van tegenstellingen: rijk en arm, schoonheid en verval, verleden en toekomst.
Hij schrijft: “Verliefd op een stad waarvan ik de kaart in mijn hoofd denk te hebben, maar die altijd een ander plan met me heeft zodat ik aankom waar ik niet naar op weg was en vind wat ik niet zoek.”
Die dwaaltochten vormen de kern van het boek. De wandelaar ontdekt steeds nieuwe verhalen — in achterafstraatjes, op markten, in cafés en op pleinen waar geschiedenis en heden elkaar raken.
Een belangrijk thema is het vreemdelingschap. Van Dis voelt zich thuis in Parijs juist omdat hij er nooit echt bij zal horen: “Ik ben hier vreemdeling tussen vreemdelingen. Aangenaam verloren en dus thuis.”
Ook de sociale spanningen in de stad komen aan bod: migratie, armoede, racisme en de banlieues. Parijs is niet alleen romantisch, maar ook hard en meedogenloos.
“Parijs kan een harde stad zijn. Inspirerend ook. Waar armoe en rijkdom tegen elkaar aan schuren, kom ik ogen tekort.”
Zo ontstaat een gelaagd stadsbeeld: mooi, rauw, historisch en hedendaags tegelijk.
Van Dis combineert scherpe observaties met persoonlijke herinneringen, humor met maatschappijkritiek. Zijn wandelingen worden kleine verhalen op zich:
“Wandelen, veel wandelen is goed voor de geest. Een alleenloper zoekt houvast in vertrouwde routes.”
Hij ziet de stad als een groot geheugen: “Parijs is goed in gedenken. Op elke straathoek hangt wel een verhaal.”
De toon is vaak melancholisch, soms speels, soms ontroerend. De liefde voor de stad is voelbaar, maar nooit blind.
Het boek is
Zeer beeldende, literaire stijl
Originele invalshoek: Parijs bekeken van binnenuit
Afwisseling van persoonlijke verhalen en cultuurgeschiedenis
Veel sfeer, detail en observatiekracht
Het boek heeft geen doorlopend verhaal, maar bestaat uit losse scènes — niet iedere lezer houdt van deze fragmentarische vorm.
Stadsliefde is geen gewone reisgids en geen klassieke roman, maar een liefdevolle, scherpe en soms confronterende ode aan Parijs. Het is een boek voor lezers die houden van literair reizen, stadsverhalen en observaties over mensen.
Van Dis laat zien dat een stad pas echt zichtbaar wordt als je langzaam kijkt.
“Ik verhuisde niet naar Parijs om door de Fransen te worden opgenomen, maar om door de stad te worden opgenomen.”
Kortom een warm, intelligent en prachtig geschreven stadsportret.
Een boek om in te verdwalen — zoals in Parijs zelf.