Punaisten lyhtyjen kaksoset

by Martine Fokkens, Louise Fokkens, Sari Hellsten (Translator)

Martine ja Louise Fokkens ovat seitsemänkymppiset identtiset kaksoset. Jos tapaisit kadulla nämä herttaiset vanhat rouvat hartiahuiveineen ja neulemekkoineen, et ikinä arvaisi, että he ovat työskennelleet Amsterdamin punaisten lyhtyjen alueella jo puoli vuosisataa. Mutta kun he alkavat kertoa tarinoitaan, ei jää epäilystäkään, etteivätkö he todella olisi kokeneita rakkauden ammattilaisia.

Martinen ja Louisen pitkä ura prostituoituina on ollut vaiherikas. Sisarukset irrottautuivat sutenöörien otteesta, perustivat oman ilotalon ja pistivätpä vielä pystyyn ensimmäisen epävirallisen ilotyttöjen ammattiyhdistyksenkin. Asiakkaisiin on mahtunut mitä oudoimpia tyyppejä, mutta myös niitä, jotka ovat säilyneet ystävinä nykypäiviin saakka.

Sisarusten muistelmat ovat rehellinen kuvaus maailman vanhimman ammatin harjoittamisesta, mutta myös humoristinen kokoelma huvittavia anekdootteja. Kirja kertoo koruttomasti senkin, miten prostituutio Amsterdamin kuuluisalla punaisten lyhtyjen alueella on muuttunut vuosikymmenten varrella.

Martine ja Louise Fokkensin elämästä on tehty dokumenttielokuva, josta tuli kansainvälinen sensaatio ja yleisön suosikki Amsterdamin dokumenttielokuvafestivaaleilla viime marraskuussa. Sisarusten kirja oli ilmestyessään syksyllä 2011 Hollannin myydyin teos, ja se on käännetty jo useille kielille.

Genres: Nonfiction, Biography, Humor, Ebooks, True Story

208 pages, Hardcover

First published September 1, 2011

Reviews

[Efka]

Seniai labai seniai, maždaug ~1960-uosius dvi seserys Fokkens, kurios dėl vienokių ar kitokių priežasčių, bet, kaip dažniausiai būna, ne iš gero gyvenimo, pradėjo verstis prostitucija. Verstis sekėsi, biznis judėjo pirmyn, kol galų gale abi tapo garbingomis Madam, auginančiomis anūkus ir laistančiomis gėlytes. Ir tada, vieną dieną, kažkoks mulkis joms pasakė:

- Žinot, man atrodo, jums reikia parašyti knygą.
- Tikrai? atsiliepė anos - Knygą? Nu jo, gera idėja, mums visada atrodė, kad mūsų gyvenimas vertas knygos ir visada norėjom ją parašyti.

Ir, deja, parašė.

Nėra šita knyga kažkokia klaiki tragedija, bet visiškai be jokio aiškaus siužeto, parašyta itin prasta bei primityvia kalba bei forma, o ir turinys abejotinos vertės bei kokybės.

Prieš porą metų skaičiau Fucking Berlin, ir tada atrodė, kad tai tokia pakankamai šiaip sau knyga. Nu bet lyginant su šita, tai ji - tikras šedevras.

Žodžiu, "pasakojimai iš prostitutės kambario" - tai tik laiko ir popieriaus gadinimas. Negaliu patikėti kad a) kažkas ją išleido ir dar nori už ją paimti ~9 eurus ir b) kad kažkas dar ir perka ją už tokią kainą. Apeikit šitą knygą ratu.

[Aurelija Bernataitė]

This book was surprisingly human and what stood out to me was how it presented prostitution almost like an ordinary profession, i was reading about unusual crazy situations, but the kinda positive tone made it feel like something normal rather than something surrounded by stigma. I like how the author focuses less on the shocking aspects and more on the everyday lives and experiences of the people involved in the story, it shows people behind the profession instead of just stereotype

[Arja]

A nice and positive description of the twins working in the red light district. The book is easy to read and won't make you feel sad (unlike many other books that tell about similar topics). It was refreshing and entertaining to read the story even though the book might not tell the whole truth about this type of work. Nevertheless, the story offers such information to its readers which might not be available in other books.

[Birgit]

Veel humor en veerkracht spreekt uit de verhalen. Geeft een openhartig inkijkje in het werk van een prostitué.
Ik mis het verhaal van hun eigen relaties en hoe het ging met de kinderen. Daar staat bijna niks over geschreven.

[Marielle]

Wat anekdotes, maar niet echt goed geschreven en niet om in mee te gaan. Jammer, had er meer van verwacht.

[Niina Jääskeläinen]

Hauskoja kuvauksia asiasta, mutta jotenkin kuitenkin aika tylsä kirja. Ei avannut kyllä mun silmiä punaisten lyhtyjen scenestä eikä edennyt jouhevasti.

[Izabela Rodrigues]

Muito engraçado! Um livro rápido e para ler só para relaxar e dar risada.

[Kamilė Strach]

⛺Martine & Louise Fokkens - Pasakojimai iš prostitutės kambario (Tikra seserų Fokens istorija)⏳

Net nežinau, kaip apibūdinti tai, ką skaičiau.🤔

2⭐ iš 5⭐.

✔Suviliojo antraštė, kad čia bus atskleista tikra istorija.

❌O gavau - minčių kratinį. Istorijos apie vieną ir tą patį - klientų aptarnavimą. Tačiau nėra jokios sekos, viskas kaip pilta iš lūpų, taip ir užrašyta.

~Pasibaisėjau, jog viena seserų paliko savo 4 vaikus skirtingiems globėjams sakydama: o, kaip jiems pasisekė! Kaip gali pasisekti, jei vaikai netenka tėvų⁉️

❌Tikėjausi, kad ši knyga bus apie kitokias prostitutes. Apie moteris, kurioms tik dėl pinigų teko užsiimti tokiu amatu. Deja, ne. Seserims nebuvo svarbi šeima. Joms patiko jų profesija.👌

~Na, o Martina ir Luisa buvo išskirtinės tik tuo, jog nevartojo svaigalų. Jos dirbo dėl gero užmokesčio, kitaip sakant, hobį pavertė darbu.😃

~Kitokio turinio knyga, kuri nepasakyčiau, jog itin praturtino mano žinias.😃 Kartais skaičiau ir galvojau, kaip taip įmanoma... Kartais šlykštėjausi iškrypimais.. O kartais labai juokiausi iš vyrų norinčių būti aktoriais miegamajame.

✔Beje, šį biografinį pasakojimą pasirinkau vien dėl to, kad man patinka tikrais faktais grįstos istorijos. O ir tokios temos, kaip narkotikai, prostitucija, pagrobimas, pabėgimas mane traukia iš smalsumo.

Ar skaitėt šią knygą? Kaip jums tokio tipo profesija?😃👌

[Vita Mikuličiūtė]

2.5. Ne šedevras, bet nustebino. Tikėjausi kažkokios už širdies griebiančios istorijos, kaip iš nevilties patenkama į prostitucijos pasaulį, kaip ten kenčiama, bet buvo daug cringe istorijų apie žmones ir jų pomėgius. Kai kurios visai smagios. Bet didžioji dauguma - labai nejaukios. Buvo šiek tiek ir nevilties, ir melancholijos - maždaug “seniau ir prostitucija tikrai smagi buvo”. Bet savo nenugludintu vulgarumu knyga buvo panaši į “Kaip aš patarnavau Anglijos karaliui”. Žodžiu, perskaičiau, bet nekartosiu.

[Taboeloos]

Dit boekje is rauw! Geschreven zoals de dames het geschreven hebben, met alle spellingsfouten en stijlfouten er in. De verhalen zijn vermakelijk en humoristisch, maar vervallen op een duur wel in herhaling. De verhalen geven veel prijs over de klanten, maar weinig over de gevoelens van dames zelf.

[Miranda]

Heerlijk fonetisch geschreven. Zoals de titel aangeeft.. verhalen uit de peeskamer. En zijdelings achtergrond info over de dames.

Het heeft mijn beeld over (witte) mannen nog maar eens bevestigd.. heel rare wezens 😅

[Lois Rutters]

Korte, best vermakelijke verhaaltjes. Ik moest wennen aan het Amsterdamse jargon en ik had er graag iets meer een rode draad in willen zien. Het blijft nu toch vooral een verzameling anekdotes.

[Edwin Wolbers]

Saai geschreven, saaie anekdotes. Ze vertellen vrij weinig over zichzelf.

[Britt Planken]

Blij dat de dames hun herinneringen hebben gevangen in dit boek. Een gouden archiefstuk voor iedereen die de (inmiddels verloren) sfeer in de Amsterdamse rooie buurt wil proeven.

[AmyJamess]

Leest opzich makelijk weg.

[Liza Meulstee]

Heel leuk boek, echt hele leuke en grappige verhalen waar je heel hard om kan lachen

[Aallotar]

Kivaa ja helppoa kesäluettavaa, joka kuitenkin avartaa katsomaan Alankomaiden erotiikkabisnestä perheellisten ja rempseiden kaksosten vinkkelistä, vuosikymmenten ajalta.

[Mingus Kramer]

Even leuk. Vervolgens uitgelezen omdat ik het dan ook uitgelezen wil hebben. Wel apart wat sommige mannen willen.

[Northawke]

Leuk inkijkje in de oorspronkelijke rosse buurt. Leest lekker weg.

[Eva]

Lekker recht voor z'n raap geschreven. Interessant te lezen hoe dat zo ging vroegah op de Wallen.

[Chantal]

I was very dissapointed with this book. It seems to be written in a rushed way. The stories were also not that interesting.

[Kim]

Even geleden las ik Vijftig tinten grijs. Het boek waar je van houdt of niet van houdt, meer keuze is er niet. Ik val in die laatste categorie. Ik ben halverwege gestopt. Ik kon het niet meer aan. Meer dan een uit de kluiten gewassen bouquet reeks boek is het niet. Het kon mij niet boeien. Maar dat was meer te danken aan de schrijfstijl. Ongeveer in de zelfde periode las ik een boek met een soortgelijk onderwerp. En dat boeide mij dan weer wel. Waardoor het komt weet ik niet, maar misschien komt het omdat het geen fictie was, maar de realiteit. Ik las namelijk Ouwe Hoeren van de zussen Louise en Martine Fokkens.

De twee zussen zijn werkzaam op de Amsterdamse Wallen en hebben genoeg te vertellen over hun roerige leven. Ze bundelden de verhalen in verschillende boekjes, waarvan 'Verhalen uit de Peeskamer' het boek is wat ik dus heb gelezen. Ik won het boek bij een winactie op facebook en heb er ook nog een handtekening in staan van de dames ook. Toen ik het boek kwam ophalen stond er een gezin naast me. De dames vroegen de kinderen hoe oud ze waren. Ze waren nog geen achttien, dus zij mochten het boek niet meenemen, aldus de zussen. En daar kan ik me wat bij voorstellen. Het is een soort van Vijftig tinten grijs, maar dan anders.

In het boek vertellen ze om en om verhalen over hun werk en privéleven. Ze vertellen hoe ze in het vak terecht zijn gekomen, in het geval van Louise was dat niet helemaal vrijwillig. Daarnaast zijn er ook wat gastschrijvers aangetrokken. Een aantal klanten vertellen hoe zij het door de jaren heen hebben ervaren. Ik vond het boek eigenlijk best interessant om te lezen. Er zit veel meer achter, dan dat je op het eerste gezicht denkt. Het taalgebruik is een combinatie van ABN en Amsterdams, wat het af en toe ook komisch maakt.

Het is een boek wat je gewoon even af en toe tussendoor kunt lezen. Het is een verhalenbundel met korte verhaaltjes. Verhaaltjes die ik soms toch met verbazing heb gelezen. Sommige mensen houden er namelijk nog best rare fantasieën op na, bijvoorbeeld iemand die graag in het keukenkastje van de peeskamer wil gaan zitten. Niet iedereen komt automatisch voor datgene wat je verwacht. Sommige heren betalen alleen om even te kletsen en om gezelschap te hebben verder niets. Maar de meeste verhalen zijn inderdaad niet geschikt voor de 18 minner. Voor de 18 plusser is het een leuk boekje om eens doorheen te bladeren.

[Mariska Snijders]

Heerlijk droog geschreven, lekkere hapklare korte stukjes waar het even wennen is aan het Amsterdams. Beide dames laten zien hoe ze in het vak zijn gerold en hoe het zich langzaam verder ontwikkelt naar de Wallen e.o. van nu.

[Dymphie]

Een hoog "wat sien ik" (Haar van boven) gehalte.

[Peejee]

Lekker voor in de trein of op de "pot" geinige verhalen lekker makkelijk verteld.

[Merrylarry]

wat een flauwe verhalen!

[Maija]

Easy to read but had somewhat nothing to remember.