What do you think?
Rate this book
คำพิพากษาของมหาสมุทร
บทภาพยนตร์ที่เป็นความร่วมมือกันอีกครั้ง ระหว่างปราบดาหยุ่นและเป็นเอก รัตนเรือง ที่พร้อมจะถ่ายทอดเรื่องราวในจินตนาการผ่านเงื่อนไขแห่งความเป็นจริง
- GenresNovels
344 pages, Paperback
First published January 1, 2006
2 people are currently reading
28 people want to read
About the author
Prabda Yoon
49 books47 followersSee ปราบดา หยุ่น for Thai profile.
Prabda Yoon (Thai: ปราบดา หยุ่น; RTGS: Prapda Yun; born 2 August 1973 in Bangkok) is a Thai writer, novelist, filmmaker, artist, graphic designer, magazine editor, screenwriter, translator and media personality. His literary debut, Muang Moom Shak (City of Right Angles), a collection of five related stories about New York City, and the follow-up story collection, Kwam Na Ja Pen (Probability), both published in 2000, immediately turned him into "...the talk of the town..." In 2002, Kwam Na Ja Pen won the S.E.A. Write Award, an award presented to accomplished Southeast Asian writers and poets.
Prabda has been prolific, having written over 20 books of fiction and nonfiction in ten years, designed over 100 book covers for many publishers and authors, translated a number of modern Western classics such as Vladimir Nabokov's Lolita and Pnin, all of J. D. Salinger's books, Anthony Burgess's' A Clockwork Orange, and Karel Čapek's R.U.R. He has also written two acclaimed screenplays for Thai "new wave" filmmaker Pen-Ek Ratanaruang, "Last Life in the Universe" (2003) and "Invisible Waves" (2006). Prabda's literary work has been translated to Japanese and published in Japan regularly. He has exhibited his artworks (paintings, drawings, installations) in Thailand and Japan. He has also produced music and written songs with the bands Buahima and The Typhoon Band.
In 2004, Prabda founded Typhoon Studio, a small publishing house with two imprints, Typhoon Books and Sunday Afternoon. In 2012, he opened Bookmoby Readers' Cafe, a small bookshop at the Bangkok Art and Culture Centre. In 2015, Prabda wrote and directed his first feature film, "Motel Mist", which was selected to premiere and compete at the International Film Festival Rotterdam in 2016. The Sad Part Was, a collection of twelve short stories mostly taken from Prabda's Kwam Na Ja Pen in English, translated from Thai by Mui Poopoksakul (who won an English PEN Award for her translation), was published by the London-based independent publisher, Tilted Axis, and released in the UK on 3 March 2017. It is said to be the first translation of Thai fiction to be published in the UK.
Prabda Yoon (Thai: ปราบดา หยุ่น; RTGS: Prapda Yun; born 2 August 1973 in Bangkok) is a Thai writer, novelist, filmmaker, artist, graphic designer, magazine editor, screenwriter, translator and media personality. His literary debut, Muang Moom Shak (City of Right Angles), a collection of five related stories about New York City, and the follow-up story collection, Kwam Na Ja Pen (Probability), both published in 2000, immediately turned him into "...the talk of the town..." In 2002, Kwam Na Ja Pen won the S.E.A. Write Award, an award presented to accomplished Southeast Asian writers and poets.
Prabda has been prolific, having written over 20 books of fiction and nonfiction in ten years, designed over 100 book covers for many publishers and authors, translated a number of modern Western classics such as Vladimir Nabokov's Lolita and Pnin, all of J. D. Salinger's books, Anthony Burgess's' A Clockwork Orange, and Karel Čapek's R.U.R. He has also written two acclaimed screenplays for Thai "new wave" filmmaker Pen-Ek Ratanaruang, "Last Life in the Universe" (2003) and "Invisible Waves" (2006). Prabda's literary work has been translated to Japanese and published in Japan regularly. He has exhibited his artworks (paintings, drawings, installations) in Thailand and Japan. He has also produced music and written songs with the bands Buahima and The Typhoon Band.
In 2004, Prabda founded Typhoon Studio, a small publishing house with two imprints, Typhoon Books and Sunday Afternoon. In 2012, he opened Bookmoby Readers' Cafe, a small bookshop at the Bangkok Art and Culture Centre. In 2015, Prabda wrote and directed his first feature film, "Motel Mist", which was selected to premiere and compete at the International Film Festival Rotterdam in 2016. The Sad Part Was, a collection of twelve short stories mostly taken from Prabda's Kwam Na Ja Pen in English, translated from Thai by Mui Poopoksakul (who won an English PEN Award for her translation), was published by the London-based independent publisher, Tilted Axis, and released in the UK on 3 March 2017. It is said to be the first translation of Thai fiction to be published in the UK.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
December 5, 2018
-ถ้าคุณเคยเห็นคลื่นแล้ว ก็ยากจะมองเห็นทะเลสงบได้โดยปราศจากภาพของคลื่นในหัวของคุณอีก-
ร่างแรกว้าวมาก การทิ้งจังหวะ ความฟุ้งของจินตนาการ สนุกราวกับอ่านนิยาย ตอนแรกนึกว่าจะตัดไปมาพร้อมใส่ศัพท์แสงของภาพยนตร์มาจนงง แต่ก็ไม่ ดำเนินเรื่องได้น่าติดตาม ไม่เยิ่นเย้อ และทำให้อยากดูหนังที่ออกมาจากร่างนี้มาก ตอนจบโครตเท่ห์
ร่างสุดท้าย อดที่จะเปรียบเทียบไม่ได้ แม้โครงเรื่องหลักจะเหมือนเดิม แต่มีเพิ่มขยายฉาก เปลี่ยนแปลงตัวละคร เราว่าบางส่วนน่าสนใจทีเดียว เช่น การเพิ่มบทพ่อพระเอก เพิ่มฉากและตัวละครในเรือ การใส่สัญลักษณ์ M W 33 ลงในเรื่องบ่อยๆ การเปลี่ยนอาชีพ แนวเพลง ฯลฯ แต่โดยรวมมันยังแปร่งๆ โดยเฉพาะการเปลี่ยนสัญชาติตัวละครที่ออริจินอลจะเหมาะสมกับบริบทของร่างแรกมากกว่า พอนำบริบทของร่างนั้นมาใช้กับตัวละครใหม่มันเลยแบบว่า.. ตัวอย่างเช่น
1) ฉากที่บอสคุยกับคนขับรถ ร่างแรกทั้งสองเป็นคนญี่ปุ่นทั้งคู่ บอสถามคนขับว่า มีคติประจำใจอะไรไหม เช่น "ข้าจะถวายชีวิตแด่องค์จักรพรรดิ" นี่มันชาตินิยมอัตลักษณ์ของความเป็นลูกพระอาทิตย์มาก ถ้าตัวละครเป็นคนไทยก็ไม่ควรใช้คำนี้อีก เพราะตามบริบทแล้วมันไม่มีอะไรใกล้เคียงกับสองตัวละครนี้ในร่างสุดท้ายเลย (คนไทยกล่าวถึงพระจักรพรรดิ?)
2) ฉากในคอนโดบอส ซึ่งเป็นคนไทย (ร่างแรกเป็นญี่ปุ่น) เขากำลังทำอาหารไทยในครัวตกแต่งแบบโมเดิร์น ที่แม้จะมีสัญลักษณ์ความเป็นญี่ปุ่นอยู่ด้วยนิดหน่อย แต่ก็ด้วยเพียงเพื่อให้ทราบสัญชาติของเจ้าของ (ทั้งที่เจ้าของเป็นคนไทย?)
3) อาหารที่บอสทำคือแกงไทย ร่างแรกบอสเป็นคนญี่ปุ่น ทำให้ฉากนี้โชว์ความประดักประเดิดทางวัฒนธรรมระหว่างพ่อครัวและอาหารได้เป็นอย่างดี แต่พอบอสเป็นคนไทย ความแตกต่างตรงนี้ก็ไม่มี ซึ่งที่จริงแล้วตัดไปมันก็ไม่ผิด แต่ควรที่จะปรับรายละเอียดอาหารหรือคำพูดของตัวละครนิดนึง ไม่ใช่อ่านแล้วรู้สึกแปลกแปร่ง เอาแต่จะนึดถึงแต่ร่างแรกอย่างนี้ (ความรู้สึกตอนที่ตัวละครพูดประโยคเดียวกันว่า "โถ่ ไอ้น้ำแกงบ้านี่" ให้อารมณ์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงเมื่อปรับสัญชาติตัวละคร)
ในฐานะนักอ่าน ชอบร่างแรกมากกว่า แต่ทั้งสองร่างก็เป็นเวอร์ชั่นที่น่าอ่านอย่างไม่มีข้อสงสัย
ร่างแรกว้าวมาก การทิ้งจังหวะ ความฟุ้งของจินตนาการ สนุกราวกับอ่านนิยาย ตอนแรกนึกว่าจะตัดไปมาพร้อมใส่ศัพท์แสงของภาพยนตร์มาจนงง แต่ก็ไม่ ดำเนินเรื่องได้น่าติดตาม ไม่เยิ่นเย้อ และทำให้อยากดูหนังที่ออกมาจากร่างนี้มาก ตอนจบโครตเท่ห์
ร่างสุดท้าย อดที่จะเปรียบเทียบไม่ได้ แม้โครงเรื่องหลักจะเหมือนเดิม แต่มีเพิ่มขยายฉาก เปลี่ยนแปลงตัวละคร เราว่าบางส่วนน่าสนใจทีเดียว เช่น การเพิ่มบทพ่อพระเอก เพิ่มฉากและตัวละครในเรือ การใส่สัญลักษณ์ M W 33 ลงในเรื่องบ่อยๆ การเปลี่ยนอาชีพ แนวเพลง ฯลฯ แต่โดยรวมมันยังแปร่งๆ โดยเฉพาะการเปลี่ยนสัญชาติตัวละครที่ออริจินอลจะเหมาะสมกับบริบทของร่างแรกมากกว่า พอนำบริบทของร่างนั้นมาใช้กับตัวละครใหม่มันเลยแบบว่า.. ตัวอย่างเช่น
1) ฉากที่บอสคุยกับคนขับรถ ร่างแรกทั้งสองเป็นคนญี่ปุ่นทั้งคู่ บอสถามคนขับว่า มีคติประจำใจอะไรไหม เช่น "ข้าจะถวายชีวิตแด่องค์จักรพรรดิ" นี่มันชาตินิยมอัตลักษณ์ของความเป็นลูกพระอาทิตย์มาก ถ้าตัวละครเป็นคนไทยก็ไม่ควรใช้คำนี้อีก เพราะตามบริบทแล้วมันไม่มีอะไรใกล้เคียงกับสองตัวละครนี้ในร่างสุดท้ายเลย (คนไทยกล่าวถึงพระจักรพรรดิ?)
2) ฉากในคอนโดบอส ซึ่งเป็นคนไทย (ร่างแรกเป็นญี่ปุ่น) เขากำลังทำอาหารไทยในครัวตกแต่งแบบโมเดิร์น ที่แม้จะมีสัญลักษณ์ความเป็นญี่ปุ่นอยู่ด้วยนิดหน่อย แต่ก็ด้วยเพียงเพื่อให้ทราบสัญชาติของเจ้าของ (ทั้งที่เจ้าของเป็นคนไทย?)
3) อาหารที่บอสทำคือแกงไทย ร่างแรกบอสเป็นคนญี่ปุ่น ทำให้ฉากนี้โชว์ความประดักประเดิดทางวัฒนธรรมระหว่างพ่อครัวและอาหารได้เป็นอย่างดี แต่พอบอสเป็นคนไทย ความแตกต่างตรงนี้ก็ไม่มี ซึ่งที่จริงแล้วตัดไปมันก็ไม่ผิด แต่ควรที่จะปรับรายละเอียดอาหารหรือคำพูดของตัวละครนิดนึง ไม่ใช่อ่านแล้วรู้สึกแปลกแปร่ง เอาแต่จะนึดถึงแต่ร่างแรกอย่างนี้ (ความรู้สึกตอนที่ตัวละครพูดประโยคเดียวกันว่า "โถ่ ไอ้น้ำแกงบ้านี่" ให้อารมณ์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงเมื่อปรับสัญชาติตัวละคร)
ในฐานะนักอ่าน ชอบร่างแรกมากกว่า แต่ทั้งสองร่างก็เป็นเวอร์ชั่นที่น่าอ่านอย่างไม่มีข้อสงสัย
Displaying 1 of 1 review