Dwaalgast

by Nicolien Mizee

Naakt in de vliet springen. Heel hard schreeuwen. Op de grond vallen en kermend door de modder rollen. Dat is wat Nicolien Mizee wil als iemand haar goedbedoeld de snelste route van A naar B probeert uit te leggen. Mizee kampt al van kindsbeen af met een verlammende verdwaalkwaal. Dat maakt elke wandeling tot een schier onmogelijke opgave. Tot ze de beschikking krijgt over een TomTom en de route intypt naar de Zuidpier in IJmuiden.

Die wandeling kent maar één heen en terug. Ze loopt tussen drieteenstrandlopers en vissers, tussen Eli Heimans en R.S. Thomas, tussen dwaalgasten en standvogels. Ook wandelt ze, in gezelschap, langs het Kennemermeertje, waar ze vlijtig en vergeefs aantekeningen maakt over de te lopen route. Dwaalgast is een onweerstaanbaar geestige en tegelijk schurende verkenning van de onmogelijkheid om het ongekende te bevatten.

Genres: Nonfiction, Travel, Dutch Literature

57 pages, Kindle Edition

First published June 23, 2023

About the author

Nicolien Mizee (1965) is schrijver en schrijfdocent. In NRC Handelsblad schreef ze een veelgelezen column over haar ervaringen als docent. Haar roman Toen kwam moeder met een mes (2003) werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs en ook haar laatste roman De halfbroer (2015) werd zeer goed ontvangen door de pers. De kennismaking. Faxen aan Ger (2017), de eerste bundeling van de faxen aan Ger en De porseleinkast (2018), de tweede bundeling van de faxen aan Ger, werden zeer goed ontvangen door de pers. In 2019 verscheen bij Nijgh & Van Ditmar de roman Moord op de moestuin, dat inmiddels al vele malen herdrukt is.

Reviews

[Lalagè · Rating 4 out of 5]

fijn wandelboekje
ik moet maar eens aan Nicoliens faxen beginnen

[Reyer · Rating 3 out of 5]

Na De groef van Maartje Wortel was Dwaalgast het tweede boekje dat ik las in de Terloopsreeks van uitgeverij Van Oorschot. Hoewel het thema van de reeks – een schrijver neemt de lezer mee uit wandelen – en de beperkte omvang van de bijdragen me niet per se aanspreken, lees ik het werk van Nicolien Mizee (1965) graag sinds De kennismaking . Ik houd vooral van haar eigenzinnige en openhartige stijl, die vaak ontwapenend is.

Dwaalgast is een manifest om de ander serieus te nemen. Mizee schrijft over haar ontwikkelingsgerichte topografische desoriëntatie – ‘ruimtelijke dyslexie’, al leert ze die term pas op latere leeftijd kennen. Het betekent dat de schrijver zich niet kan oriënteren; zelfs in haar geboorteplaats Haarlem vindt ze met moeite het station of de V&D. Een geel plastic flesje siert de antenne op haar auto, opdat ze die herkent op de parkeerplaats bij IJmuiden. De beperking is op zichzelf al ernstig, maar leidt bovendien tot ongeloof:

Als je de weg niet kunt vinden, als je nooit je omgeving herkent, leef je in een universum zonder samenhang. En niemand die het begrijpt. Dus hou je maar op nog iets uit te leggen en dat is ook niet goed, want dan vinden ze je een slome duikelaar. En dat ga je dan zelf ook denken.

De toevallige vondst van de juiste medische informatie werkt emanciperend: de schrijver kan haar situatie onder woorden brengen en de ernst ervan duidelijk maken. Dat de beperking een onnodig ‘etiket’ op haar drukt, weerspreekt ze: het is juist het ontbreken van een diagnose die leidt tot het etiket ‘onwillig en gemakzuchtig’. En zo is het. Ik hoop dat Mizee ondertussen het gemak van online navigatie heeft omarmd.

[Paula · Rating 4 out of 5]

Niemand die zo grappig over haar eigen leven kan schrijven als Mizee. Tijd om aan de Faxen aan Ger te beginnen nu.

[Elisa Goudriaan · Rating 4 out of 5]

Bij Athenaeum in Amsterdam kocht ik de twee nieuwe edities van de Van Oorschot Terloops-reeks. Ik was een klein beetje ontstemd door de prijs ervan (27 euro voor 2 miniboekjes van 60p, zonder illustraties of wat dan ook dat ze duur kan maken!). Maar na lezing blijken ze allebei de prijs dubbel en dwars waard.

Ten eerste gaan ze allebei (!) over een vrouw zonder oriëntatievermogen, precies waar ik ook al mijn hele leven aan lijd. Dit wordt door Nicolien Mizee heel komisch beschreven, maar o zo herkenbaar. Veel dingen kan ze alleen vanuit haar huis vinden via één goed in haar hoofd opgeslagen weg, met herkenningspunten en als ze van de ene winkel naar de andere moet, kan ze niet even binnendoor gaan, maar moet ze eerst helemaal naar huis om die andere weg die ze kent te volgen. Precies zo laveerde ik ook altijd, voordat er navigatie voor de telefoon bestond. Ondertussen laat ze ons kennismaken met de natuur onder de rook van IJmuiden, waar ik nu absoluut heen wil een keer.

Inge Schilperoord houdt het nog kleiner en beschrijft haar gangen over begraafplaats Oud Eik en Duinen in Den Haag. De herinneringen aan haar oma, lange tijd haar enige zielsverwant in haar leven, vervlecht ze met die aan haar eigen volwassenwording. Een klein intiem boekje, met toch een groot verhaal. En ook naar deze begraafplaats wilde ik al langer eens toe gaan, omdat ik wist dat Suze Robertson hier begraven ligt. Dankzij Inge weet ik nu dat er nog meer beroemdheden liggen, en ook dat vogels er in alle rust gedijen. Ook hier wil ik spoedig eens heengaan.

[Ghislaine van Drunen · Rating 5 out of 5]

Hilarisch!

[Luna · Rating 3 out of 5]

Lief, al houd ik er toch meer van wanneer Nicolien Mizee schrijft over mensen dan wanneer ze schrijft over planten en vogels. Heerlijk & herkenbaar die frustraties om haar DTD (Developmental Topographical Disorientation - een gebrek aan oriëntatievermogen, ik wist niet dat het een naam had).

[Moniek Baars · Rating 4 out of 5]

leuke wandeling met een typische Mizee-afwijking. Dat verzin je niet

[Hester]

Geestig en ontroerend beschrijft Mizee de impact die het heeft als je je niet kunt oriënteren in ruimtes. Met een wandeling langs het Kennemermeer die erg aanlokkelijk klinkt.

[Made Marjon · Rating 5 out of 5]

Tot nu toe vind ik alles wat ik van Mizee gelezen heb de moeite waard. De Faxen aan Ger-serie staat met stip bovenaan, maar ook dit boekje was weer met dezelfde humor en die heerlijk toegankelijke stijl geschreven. Mizee maakt dat ze voelt als iemand die je goed kent en af en toe ergens tegenkomt om bij te praten.

[Bart · Rating 4 out of 5]

4⭐️

[Chrétien Breukers · Rating 4 out of 5]

Nicolien Mizee is de koningin van de autobiografische fictie; die misschien geen fictie is, maar who cares. Mooi boek(je). Nu weer een deel faxen aub.

[Sabine · Rating 4 out of 5]

Weer zo'n fijn boekje van Van Oorschot van wandelende schrijvers over hun wandelingen.

Voor wie Mizees Faxen Aan Ger gelezen heeft: het voelde wel heel raar dat de auteur getrouwd is, een heteroseksuele relatie heeft én niet meer in haar Haarlemse appartement woont.

[Marcella · Rating 3 out of 5]

Charmant chaotisch.

[Gerard de Bruin · Rating 4 out of 5]

Nog nooit eerder een iets van Nicolien Mizee gelezen, maar dit was een zeer aangename kennismaking.

[Febe'S Mening · Rating 3 out of 5]

3*

Bib Genk.

Fast but unmemorable read.

* "... vandaag voel ik me groot in mijn alleen zijn."

[Kirsten · Rating 4 out of 5]

Zoals de andere boekjes uit de reeks, een literaire praline. Geschreven met humor, een fijn tussendoortje.

[Els · Rating 5 out of 5]

Dwaalgast. Door: Nicolien Mizee.

Mijn liefde voor Nicolien Mizee begon met De grote wil, daarna volgenden (voor mij) haar toffe kleurboek én haar geweldige vogelboek. En nu is er Dwaalgast, in de Terloops reeks van Van Oorschot. Ook van deze reeks ben ik trouwens grote fan!

Dwaalgast is zoals al het werk van Mizee (dat ik ken, ik moet dringend eens aan de faxboeken beginnen): meeslepend, gedetailleerd, boordevol zelfinzicht en zelfspot, met een aangename dosis vogels én boordevol humor.

Ik leerde dat Nicolien DTD (ruimtelijke dyslexie) heeft en dat de Zuidpier in IJmuiden daarom de ideale wandeling is voor haar; je kan enkel heen én weer terug op de pier, dus geen kans op verdwalen.

Ik kreeg veel zin om die wandeling ook eens te maken én om alles van Mizee te lezen. Dwaalgast is dus dubbel geslaagd: fan!

[Michel Schynkel · Rating 3 out of 5]

Alweer een niet onaardig boekje in de reeks over wandelingen van uitgeverij Van Oorschot. Dit keer was Nicolien Mizee aan de beurt. Zij vertelt vooral over DTD (Developmental Topographical Disorientation), een aandoening waar zij aan lijdt. Mensen die daar last van hebben, kunnen zelfs na jaren nog steeds niet de weg vinden in hun eigen dorp, daar ze totaal geen inzicht hebben in hun ruimtelijke omgeving. Niet zo handig indien je graag wandelt. De pier van IJmuiden is dan ook niet toevallig haar meest geliefde wandelplek, daar kan je namelijk enkel heen en terug lopen. Ze schrijft over haar wedervaren met een zekere humor en tussendoor doet ze verslag van haar interesse voor fauna en flora.

[Bruno · Rating 4 out of 5]

Tot voor kort had ik moeten zeggen: wie is in godsnaam Nicolien Mizee (niet dat ik gelovig ben, het is maar een uitdrukking). Maar toen zag ik dat nieuwe boek met die aantrekkelijke cover, De pech, de zwaarheid en het zweven, waarvan ik pas na aanschaf te weten kwam dat het deel zes in een biografische reeks was, waarna ik gelukkig een tweedehandsje van De kennismaking, het eerste deel van Faxen aan Ger, op de kop kon tikken. Het staat op de TBR voor deze maand, maar ik weet niet of het nog gaat lukken. Peu importe.

Deze Dwaalgast is alvast een mooie kennismaking. Het is een hilarisch boekje, heel mooi geschreven, met veel oog voor de natuur. Ik heb ervan genoten.

[Netty · Rating 5 out of 5]

Dit luisterboek is ingesproken door de schrijfster zelf.
Ik vond de schrijfstijl erg goed, met humor of beter nog: zelfspot.
Mizee lijdt aan een gebrek aan oriëntatievermogen en kan bovendien geen zwerfafval laten liggen. Twee zaken waar ik zelf ook 'last' van heb. Veel herkenning dus voor mij.
En wanneer de wandelingen in het verhaal dan ook nog door mooie natuur voeren ben ik helemaal tevreden. Kortom: een aanrader.

[Charlotte · Rating 2 out of 5]

Ach, het was prima om weg te lezen, maar het voelde na hoofdstuk 4 als een monotone verjaardagsgast die je niet meer weg kreeg. Persoonlijk ben ik geen fan van die vogelaars beschrijvingen en het haalde de vaart uit het verhaal.

[Bram · Rating 3 out of 5]

De weg vinden blijkt moeilijk voor Mizee.

[Annabelle · Rating 3 out of 5]

Ik denk dat ik dit ook heb

[Jana Arns · Rating 4 out of 5]

Fijn, klein boekje.

[Bert Huisman]

13