What do you think?
Rate this book
Justine Dalvik #1
Φόνοι στη σιωπή
Η Ζιστίν ζει μόνη σ’ ένα σπίτι δίπλα σε μια λίμνη. Είναι το σπίτι όπου πέθανε η μητέρα της όταν η Ζιστίν ήταν μικρή και όπου ο πατέρας της έφερε μια θετή μητέρα. Είναι το σπίτι όπου η Ζιστίν έμαθε να κρύβει τα τραύματα των παιδικών της χρόνων, που καθόρισαν τη ζωή και τις επιλογές της.
Χρόνια μετά, όταν συνειδητοποιεί τη δύναμη που έχει στα χέρια της, αποφασίζει να πάρει εκδίκηση.
Χρόνια μετά, όταν συνειδητοποιεί τη δύναμη που έχει στα χέρια της, αποφασίζει να πάρει εκδίκηση.
372 pages
First published January 1, 1998
5 people are currently reading
217 people want to read
About the author
Inger Frimansson
69 books15 followersInger Frimansson is a popular Swedish novelist and crime writer. Having previously worked for 30 years as a journalist, her first novel The Double Bed (Dubbelsängen) was published in 1984. Since then she has written around twenty-five books including poetry, short stories, and books for children. Her breakthrough was with Godnatt, min älskade in 1998. Her crime novels are best described as psychological thrillers.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 34 reviews
January 6, 2009
This book had received a prize in 1998 by being the year's best crime book. I wouldn't really call this a crime book! This is more a psychological drama book, not crime. I really didn't like this book. Justine was so disturbed that I just kept thinking why nobody had noticed it, and why she didn't receive any treatment. If you don't count Flora's torture as "treatment". I also detested that Justine got away so easily of all the things she had done. I'm not used to "crime" books where nobody has even the smallest hint who really did the crimes.
April 24, 2015
Olipas mielenkiintoinen, vangitseva, psykologisesti napakasti otteessaan pitävä kirja. Ensitutustumiseni Frimanssonin kirjoihin alkoi siis koukuttavasti , kirja poikkesi lupaavalla tavalla 'perusdekkareista'.
August 21, 2024
Nicht schlecht, aber sicher kein spannender Krimi. Habe lange gebraucht, um rein in die Geschichte zu kommen. Die Geschichte von Justine hat mich dann doch noch gepackt, aber mehr als 2,5 Punkte möchte ich eigentlich nicht geben.
March 29, 2020
Hyvää yötä, rakkaani kertoo Justinesta sekä hänen elämäänsä liittyvistä ihmisistä. Takakansi kertoo kirjan olevan dekkari, mutta rakenteeltaan ja kerronnaltaan tämä on tosi epätyypillinen dekkari, vaikka niitäkin olen lukenut tosi laidasta laitaan. Kirja kuvailee Justinelle ja muutamille muille ihmisille tapahtuneita asioita useammassa aikatasossa edeten. Kuitenkin vasta kirjan loppupuolella käy ilmi, että mitään rikosta on edes tapahtunut, vaikka alusta asti lukija huomaa Justinen olevan yksinäinen ja menettäneen paljon.
Kirja ei missään tapauksessa ollut huono, eikä lajityypille erikoinen juonenkulku itsessään häirinnyt lukukokemusta, vaikka huomion kiinnittikin. Jotenkin en vain saanut oikein otetta tästä, eikä yksikään henkilöistä aiheuttanut kiintymisen tai samastumisen tunteita.
Kirja ei missään tapauksessa ollut huono, eikä lajityypille erikoinen juonenkulku itsessään häirinnyt lukukokemusta, vaikka huomion kiinnittikin. Jotenkin en vain saanut oikein otetta tästä, eikä yksikään henkilöistä aiheuttanut kiintymisen tai samastumisen tunteita.
June 10, 2025
Spannend und dicht erzählt. Phantasievolle Details, glaubwürdige Charaktere. Paul Berf als Übersetzer garantiert eine hohe Qualität. Im Frühsommer am See unter Linden das Buch zu lesen ist meine Vorstellung von einem idealen Urlaubsmoment.
July 5, 2012
“Good Night, My Darling” is a book written by a well known mystery writer and marketed as a mystery novel. In this case the genre stamp is somewhat unfortunate as it takes away an otherwise effective unpredictable element. And even though there is ultimately murder in the tale, as a whole it really doesn’t fit seamlessly into the thriller and especially not the mystery category.
Frimansson has written a solid psychological tale with honed, highly literary language. She takes us to a grey, melancholy Sweden where people live in a frozen state of vague and barely registered malcontent. She solidifies her themes on modern existence in three nuanced and fleshed-out characters.
Berit is a book editor working for a small publisher. Her ever present insecurities and sense of aimlessness intensify when she is told she will be laid off.
Justine is an heiress living alone in her family’s old house with a lone raven to keep her company. She is plagued by memories of a deeply unhappy childhood.
Hans Peter is a man with a misspent youth and a failed marriage behind him. He spends his lonely nights working in a hotel reception.
Very quickly it becomes apparent that Justine is the main protagonist of the novel. Berit and Hans-Peter occupy only the present whereas we get to visit Justine’s troubled history. A daughter of a rich man who died before his time, Justine had to spend most of her childhood in the care of her authoritarian stepmother Flora. Systematic attacks on her self-esteem at home were accompanied by equally systematic domination by her schoolmates.
In the present Flora is dying on a hospital bed, unable to communicate. Visiting her stepmother makes Justine become haunted by her childhood again. She happens to get in contact with Berit, who we learn was her schoolmate and a major force behind the bullying.
“Good Night, My Darling” forms into a beautiful but hopeless tale on the psychology of revenge and the absolute cruelty associated with bullying and positions of authority. The depictions of Justine’s childhood are nuanced and dully horrid more than outright shocking, but they are still extremely uncomfortable to read. Frimansson takes the reader inside Justine’s psyche and summons a clear understanding on the ramifications of cruelty. Symmetrically, the insecurities of a bully are addressed through Berit. Flora is left a bit distant from the reader; she is seen through the eyes of a child, overbearing and unreasonable, even though her self-doubts and fears come across.
The problem with this novel is the fact that it’s divided into three different segments that don’t fit together as well as they maybe could have. This brings unevenness into the tone and structure which is slightly disorienting. Still, Frimansson manages to keep the story together well enough and as a whole the book works.
If you are looking for a fast-paced thriller or a mystery to be solved, “Good Night, My Darling” isn’t for you. But if you want to read a meaningful tale with heavy themes and rich characters this will suit you perfectly.
Frimansson has written a solid psychological tale with honed, highly literary language. She takes us to a grey, melancholy Sweden where people live in a frozen state of vague and barely registered malcontent. She solidifies her themes on modern existence in three nuanced and fleshed-out characters.
Berit is a book editor working for a small publisher. Her ever present insecurities and sense of aimlessness intensify when she is told she will be laid off.
Justine is an heiress living alone in her family’s old house with a lone raven to keep her company. She is plagued by memories of a deeply unhappy childhood.
Hans Peter is a man with a misspent youth and a failed marriage behind him. He spends his lonely nights working in a hotel reception.
Very quickly it becomes apparent that Justine is the main protagonist of the novel. Berit and Hans-Peter occupy only the present whereas we get to visit Justine’s troubled history. A daughter of a rich man who died before his time, Justine had to spend most of her childhood in the care of her authoritarian stepmother Flora. Systematic attacks on her self-esteem at home were accompanied by equally systematic domination by her schoolmates.
In the present Flora is dying on a hospital bed, unable to communicate. Visiting her stepmother makes Justine become haunted by her childhood again. She happens to get in contact with Berit, who we learn was her schoolmate and a major force behind the bullying.
“Good Night, My Darling” forms into a beautiful but hopeless tale on the psychology of revenge and the absolute cruelty associated with bullying and positions of authority. The depictions of Justine’s childhood are nuanced and dully horrid more than outright shocking, but they are still extremely uncomfortable to read. Frimansson takes the reader inside Justine’s psyche and summons a clear understanding on the ramifications of cruelty. Symmetrically, the insecurities of a bully are addressed through Berit. Flora is left a bit distant from the reader; she is seen through the eyes of a child, overbearing and unreasonable, even though her self-doubts and fears come across.
The problem with this novel is the fact that it’s divided into three different segments that don’t fit together as well as they maybe could have. This brings unevenness into the tone and structure which is slightly disorienting. Still, Frimansson manages to keep the story together well enough and as a whole the book works.
If you are looking for a fast-paced thriller or a mystery to be solved, “Good Night, My Darling” isn’t for you. But if you want to read a meaningful tale with heavy themes and rich characters this will suit you perfectly.
August 23, 2015
J'ai trouvé ce roman au détour d'une brocante, le résumé m'a convaincu, j'ai donc voulu découvrir qui était Justine et pourquoi elle vivait en hermite dans la maison de son enfance.
Malgré le fait que j'aie eu du mal à rentrer dans l'histoire, j'ai commencé à apprécier ma lecture au bout d'un peu plus de 50 pages, au moment où le récit se met en place et qu'on découvre les personnages qui entourent Justine. Mais voilà même si dans l'ensemble j'ai apprécié l'écriture de l'auteure il n'en reste pas moins qu'il est difficile de suivre l'intrigue puisque tout au long de l'histoire il y'a énormément de retour dans le passé et l'auteur revient dans le présent sans que le lecteur s'y attende vraiment. En conséquence la notion du temps est vite perdue et le fil de l'intrigue avec. C'est vraiment le gros défaut que je reproche à ce thriller qui au fond ressemble plus à un roman noir puisque les rebondissements sont quasi inexistants et que le résumé nous promet des choses qui tardent à arrivées et qui ne sont pas d'énormes révélations. C'est ce qui a sans doute finit par provoquer ma déception, cependant si l'écriture de l'auteure n'avait pas été aussi plaisante j'aurai surement abandonné l'histoire en cours de route, tout n'est donc pas négatif.
L'histoire de Justine est tout de même saisissante on ne peut qu'avoir de l'empathie pour ce personnage ayant eu une enfance maltraitée par une belle-mère jalouse et des camarades d'école la martyrisant. Un portrait très bien dressé qui nous fait comprendre pourquoi Justine choisit la solitude, ce qui ne peut qu'être compréhensible.
En faisant des recherches sur le net je me suis aperçue qu'il y'avait un 2 ème tome, mais je ne m'y pencherai pas, malgré l'écriture de qualité d'Inger Frimansson, je n'ai pas été assez emportée par cette histoire farfelue.
Malgré le fait que j'aie eu du mal à rentrer dans l'histoire, j'ai commencé à apprécier ma lecture au bout d'un peu plus de 50 pages, au moment où le récit se met en place et qu'on découvre les personnages qui entourent Justine. Mais voilà même si dans l'ensemble j'ai apprécié l'écriture de l'auteure il n'en reste pas moins qu'il est difficile de suivre l'intrigue puisque tout au long de l'histoire il y'a énormément de retour dans le passé et l'auteur revient dans le présent sans que le lecteur s'y attende vraiment. En conséquence la notion du temps est vite perdue et le fil de l'intrigue avec. C'est vraiment le gros défaut que je reproche à ce thriller qui au fond ressemble plus à un roman noir puisque les rebondissements sont quasi inexistants et que le résumé nous promet des choses qui tardent à arrivées et qui ne sont pas d'énormes révélations. C'est ce qui a sans doute finit par provoquer ma déception, cependant si l'écriture de l'auteure n'avait pas été aussi plaisante j'aurai surement abandonné l'histoire en cours de route, tout n'est donc pas négatif.
L'histoire de Justine est tout de même saisissante on ne peut qu'avoir de l'empathie pour ce personnage ayant eu une enfance maltraitée par une belle-mère jalouse et des camarades d'école la martyrisant. Un portrait très bien dressé qui nous fait comprendre pourquoi Justine choisit la solitude, ce qui ne peut qu'être compréhensible.
En faisant des recherches sur le net je me suis aperçue qu'il y'avait un 2 ème tome, mais je ne m'y pencherai pas, malgré l'écriture de qualité d'Inger Frimansson, je n'ai pas été assez emportée par cette histoire farfelue.
November 3, 2020
Välskriven och lätt obehaglig!
Även om det sägs att en serie böcker är fristående så vill jag gärna läsa dem i ordning. Därför blev jag väldigt glad när jag såg att inte bara var den senaste boken, utan även de två tidigare.
Justine Dalvik verkar ha en förmåga att dra till sig problem. Människor i hennes närhet försvinner och dör. Kan det ha att göra med hatet och mobbningen i skolan? Eller är det uppväxten med den grymma styvmamman som har format henne? Eller beror det på något helt annat?
Jag har inte läst något av Inger Frimansson tidigare trots att hon gett ut över 40 olika böcker. Hon har ett väldigt bra språk och boken är mycket lättläst. Jag vet egentligen inte varför men jag hade ganska höga förväntningar på denna boken. Dessvärre blev jag något besviken. Det står mycket om att det är en psykologisk thriller som bygger upp spänningen. Jag tyckte den var ganska förutsägbar. Men Justine är en mycket komplicerad människa och jag ser fram emot att lära känna henne lite bättre i de andra två böckerna.
Även om det sägs att en serie böcker är fristående så vill jag gärna läsa dem i ordning. Därför blev jag väldigt glad när jag såg att inte bara var den senaste boken, utan även de två tidigare.
Justine Dalvik verkar ha en förmåga att dra till sig problem. Människor i hennes närhet försvinner och dör. Kan det ha att göra med hatet och mobbningen i skolan? Eller är det uppväxten med den grymma styvmamman som har format henne? Eller beror det på något helt annat?
Jag har inte läst något av Inger Frimansson tidigare trots att hon gett ut över 40 olika böcker. Hon har ett väldigt bra språk och boken är mycket lättläst. Jag vet egentligen inte varför men jag hade ganska höga förväntningar på denna boken. Dessvärre blev jag något besviken. Det står mycket om att det är en psykologisk thriller som bygger upp spänningen. Jag tyckte den var ganska förutsägbar. Men Justine är en mycket komplicerad människa och jag ser fram emot att lära känna henne lite bättre i de andra två böckerna.
September 16, 2009
A creepy Scandinivian mystery about a truly strange woman, Justine who lives in the family home where circumstances converge to make this woman into a powerful and vengeful creature. If you've read psychological thrillers and like them, this is one for you.
July 7, 2010
For those readers who devoured The Girl With the Dragon Tattoo, here's another Swedish author you won't want to miss.
April 29, 2011
This book was a highly charged. It met all expectations from the hipe it was given. Inger Frimansson is truly a great author that lets you know how it happened and why.
March 22, 2014
I think this is one of the best books I've read. The use of several points of view about the protagonist in one of the strengths.
April 3, 2017
Hyvää yötä, rakkaani on aivan erilainen kuin muut genrensä edustajat.
August 29, 2019
Totalt fascinerande!! Inger Frimansson har skapat en mycket intressant story, och Marie Richardsson har tolkat den på ett briljant sätt!
Nästan som en opera: Frimanssons libretto Richardssons music!
Nästan som en opera: Frimanssons libretto Richardssons music!
September 22, 2024
Φόνοι στη σιωπή.!!
Νέμεσις!!
Αυτά τα δύο βιβλία τα γνώρισα μέσα από ομάδες βιβλίου στο Facebook. Τα βρήκα σε προσιτή τιμή και τα πήρα.
Θα ξεκινήσω από τους φόνους στη σιωπή.
Αυτό το βιβλίο με καθήλωσε, κόλλησα από την πρώτη λέξη του. Είπα " Εύα έχεις καιρό να διαβάσεις ένα τόσο δυνατό βιβλίο". Και πράγματι μέχρι και την τελευταία του λέξη με άφησε άφωνη και ευχαριστημένη με την επιλογή μου.
Και τα δύο είναι σκοτεινά, περίεργα και ενοχλητικά ως προς τον τρόπο γραφής. Αν ο αναγνώστης συνηθίσει τον τρόπο γραφής θα απολαύσει τους φόνους και της σιωπής για το άλλο...
Δεν είναι καθαρόαιμα αστυνομικά. Ναι υπάρχουν φόνοι φυσικά αλλά κινούνται και τα δύο στα πλαίσια του καθαρόαιμου ψυχολογικού θρίλερ. Έρευνα, φόνοι είναι ξένα και υπάρχει αδρανοποίηση της δράσης στην πλοκή, καθώς οι ανατροπές και οι εξελίξεις είναι " νεκρές"
Η ατμόσφαιρα είναι το δυνατό σημείο του βιβλίου, όχι τόσο όμως στη Νέμεσις.
Είναι σκοτεινή, σου προκαλεί στρες και δυσφορία σε κάποια σημεία. Ας συμφωνήσουμε όσοι το έχουμε διαβάσει ότι μιλάμε για ένα καταθλιπτικό βιβλίο.
Δεν υπάρχει φως σε αυτό το βιβλίο αλλά το δικαιολογώ γιατί θεωρώ ότι η συγγραφέας θέλει να αποτυπώσει την σκληρή πραγματικότητα χωρίς ωραιοποίησεις ή ανακούφιση για να δώσει έμφαση στη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ψυχής και της ίδιας της κοινωνίας.
Το θέμα του βιβλίου είναι η κακοποίηση από γονείς, φίλους και άγνωστους σε ένα παιδί. Οι τρόποι αφηγήσης των σκηνών αυτών είναι ανατριχιαστικές, και σου κόβουν την ανάσα.
Όμως το πιο δυνατό κομμάτι του βιβλίου είναι η ψυχογραφιση του παιδιού απέναντι στην κακοποίηση και αργότερα το πώς συμπεριφέρεται ως ενήλικη στις καταστάσεις της ζωής ( στο Νέμεσις)
Θεωρώ ότι είναι ένα πείραμα για μια βαθύτερη ψυχολογική και κοινωνική ανάλυση στην βία. Η συγγραφέας μέσα από το πρώτο βιβλίο διερευνά τις ανθρώπινες αντιδράσεις σε ακραίες καταστάσεις.
Ναι οι φονοι στη σιωπή μου άρεσε πάρα πολύ.
Για αυτό και ξεκίνησα άμεσα την νέμεσις όπου και απογοητεύτηκα.
Περίμενα μία εξέλιξη των χαρακτήρων και φυσικά με εστιάσει περισσότερο σε γεγονότα που οδήγησαν σε πράξεις. Δεν ανέπτυξε καθόλου την πλοκή του προηγούμενου βιβλίου. Για εμένα ήταν ένα βιβλίο που δεν θα έπρεπε καν να έχει γραφτεί.
Ανάγκασα τον εαυτό μου να το διαβάσει γιατί θεώρησα ότι κάπου θα ξεπροβάλει ένα θαύμα και θα γίνει αυτή η μεγάλη ανατροπή.
Ανατροπή δεν είχε ούτε στο πρώτο αλλά ούτε και στο δεύτερο βιβλίο. Μόνο σοκαριστικές εικόνες.
Η Νέμεσις εστιάζει περισσότερο στις συνέπειες της απώλειας και πώς οι οι υπόλοιποι ήρωες διαχειρίζονται το πένθος και έχουν σκέψη την εκδίκηση για τους ανθρώπους που έχασαν. Όμως αυτό γίνεται υπερβολικά κουραστικό γιατί υπάρχουν υπερβολικά πολλές λεπτομέρειες. Ένιωσα ότι η συγγραφέας έπρεπε απλά να καλύψει ένα βιβλίο άνευ λόγου και ουσίας.
Απογοητεύτηκα ακόμα περισσότερο γιατί στο τέλος δεν ένιωσα την ολοκλήρωση και τη δικαίωση. Δεν υπήρξε.
Μου άφησε ένα κενό και την αισθητή του ανολοκλήρωτου. Η Νέμεσις δεν αποκρίνεται στις προσδοκίες που αφήνει το πρωτο βιβλίο. Στην ουσία δε το ακολουθεί. Και είναι κρίμα γιατί οι φόνοι στη σιωπή είναι ένα υπέροχο μυθιστόρημα.
Νέμεσις!!
Αυτά τα δύο βιβλία τα γνώρισα μέσα από ομάδες βιβλίου στο Facebook. Τα βρήκα σε προσιτή τιμή και τα πήρα.
Θα ξεκινήσω από τους φόνους στη σιωπή.
Αυτό το βιβλίο με καθήλωσε, κόλλησα από την πρώτη λέξη του. Είπα " Εύα έχεις καιρό να διαβάσεις ένα τόσο δυνατό βιβλίο". Και πράγματι μέχρι και την τελευταία του λέξη με άφησε άφωνη και ευχαριστημένη με την επιλογή μου.
Και τα δύο είναι σκοτεινά, περίεργα και ενοχλητικά ως προς τον τρόπο γραφής. Αν ο αναγνώστης συνηθίσει τον τρόπο γραφής θα απολαύσει τους φόνους και της σιωπής για το άλλο...
Δεν είναι καθαρόαιμα αστυνομικά. Ναι υπάρχουν φόνοι φυσικά αλλά κινούνται και τα δύο στα πλαίσια του καθαρόαιμου ψυχολογικού θρίλερ. Έρευνα, φόνοι είναι ξένα και υπάρχει αδρανοποίηση της δράσης στην πλοκή, καθώς οι ανατροπές και οι εξελίξεις είναι " νεκρές"
Η ατμόσφαιρα είναι το δυνατό σημείο του βιβλίου, όχι τόσο όμως στη Νέμεσις.
Είναι σκοτεινή, σου προκαλεί στρες και δυσφορία σε κάποια σημεία. Ας συμφωνήσουμε όσοι το έχουμε διαβάσει ότι μιλάμε για ένα καταθλιπτικό βιβλίο.
Δεν υπάρχει φως σε αυτό το βιβλίο αλλά το δικαιολογώ γιατί θεωρώ ότι η συγγραφέας θέλει να αποτυπώσει την σκληρή πραγματικότητα χωρίς ωραιοποίησεις ή ανακούφιση για να δώσει έμφαση στη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ψυχής και της ίδιας της κοινωνίας.
Το θέμα του βιβλίου είναι η κακοποίηση από γονείς, φίλους και άγνωστους σε ένα παιδί. Οι τρόποι αφηγήσης των σκηνών αυτών είναι ανατριχιαστικές, και σου κόβουν την ανάσα.
Όμως το πιο δυνατό κομμάτι του βιβλίου είναι η ψυχογραφιση του παιδιού απέναντι στην κακοποίηση και αργότερα το πώς συμπεριφέρεται ως ενήλικη στις καταστάσεις της ζωής ( στο Νέμεσις)
Θεωρώ ότι είναι ένα πείραμα για μια βαθύτερη ψυχολογική και κοινωνική ανάλυση στην βία. Η συγγραφέας μέσα από το πρώτο βιβλίο διερευνά τις ανθρώπινες αντιδράσεις σε ακραίες καταστάσεις.
Ναι οι φονοι στη σιωπή μου άρεσε πάρα πολύ.
Για αυτό και ξεκίνησα άμεσα την νέμεσις όπου και απογοητεύτηκα.
Περίμενα μία εξέλιξη των χαρακτήρων και φυσικά με εστιάσει περισσότερο σε γεγονότα που οδήγησαν σε πράξεις. Δεν ανέπτυξε καθόλου την πλοκή του προηγούμενου βιβλίου. Για εμένα ήταν ένα βιβλίο που δεν θα έπρεπε καν να έχει γραφτεί.
Ανάγκασα τον εαυτό μου να το διαβάσει γιατί θεώρησα ότι κάπου θα ξεπροβάλει ένα θαύμα και θα γίνει αυτή η μεγάλη ανατροπή.
Ανατροπή δεν είχε ούτε στο πρώτο αλλά ούτε και στο δεύτερο βιβλίο. Μόνο σοκαριστικές εικόνες.
Η Νέμεσις εστιάζει περισσότερο στις συνέπειες της απώλειας και πώς οι οι υπόλοιποι ήρωες διαχειρίζονται το πένθος και έχουν σκέψη την εκδίκηση για τους ανθρώπους που έχασαν. Όμως αυτό γίνεται υπερβολικά κουραστικό γιατί υπάρχουν υπερβολικά πολλές λεπτομέρειες. Ένιωσα ότι η συγγραφέας έπρεπε απλά να καλύψει ένα βιβλίο άνευ λόγου και ουσίας.
Απογοητεύτηκα ακόμα περισσότερο γιατί στο τέλος δεν ένιωσα την ολοκλήρωση και τη δικαίωση. Δεν υπήρξε.
Μου άφησε ένα κενό και την αισθητή του ανολοκλήρωτου. Η Νέμεσις δεν αποκρίνεται στις προσδοκίες που αφήνει το πρωτο βιβλίο. Στην ουσία δε το ακολουθεί. Και είναι κρίμα γιατί οι φόνοι στη σιωπή είναι ένα υπέροχο μυθιστόρημα.
September 9, 2020
Most often, noir concerns itself with detectives and murder and things that just don’t happen in most polite societies. In this case, the noir is entirely encapsulated in a feeling of mounting suspense. Justine is a young step-daughter of Flora and her father. Her father dotes on her, Flora hates her and abuses her, most frequently by forcing her into the basement and into a tub that she fills with water and threatens to heat. Justine takes it for years, until beloved Pappa dies and Flora has a stroke that puts her, totally paralyzed, into a nursing home. Then there is old school mate Berit who loved to torture her. Justine is a bit fragile; she has a weak ankle from breaking it at one time and she limps a lot. She also keeps a raptor of indeterminate breed in her house where it frequently scares the bejeebers out of guests, male and female. Throughout the novel, Frimansson keeps ratcheting up the likelihood of Justine’s revenge and, in the last chapters, all hell breaks loose as Berit, a new boyfriend, a captivating young photographer and others get near her and depart. Frimansson knows just how hard to press the accelerator and the pace builds to an elegant conclusion. This is my first acquaintance with Frimansson, but it will not be my last. She knows how to create wonderful villains and this is an early novel.
October 3, 2021
Aloitin uuden skandidekkarin. Vaihteeksi. Inger Frimansson: Hyvää yötä, rakkaani. Like 2021. Ainakin Nextoryllä sähkökirjana luen 25.09.2021 alkaen. Nukuin myös tämän ääreen, mikä ei haittaa, koska kirjan nimi. On rohkeaa antaa dekkarin päähenkilölle desademainen tahi viaton nimi, Justine. Myös on hän persoonallinen päähenkilö ulkonäkönsä ja havaintojensa puolesta. Rikoskirjaan on minun nykyään helpoin humpsahtaa ine. Kirja ilmestyi kuukausi sitten.
137. kirja jonka luin tänä vuonna 01.10.2021, mutta niin täynnä kirjoitusvirheitä, vääriä sanoja, sanan alku oikein, mutta loppu ei sovi lauseeseen edes dadassa. Rivivirheitä.
Mutta muuten erikoinen, kylmäävä, goottilainen, ruotsalainen dekkari.
Ruåtsin dekkariakatemian palkinto. Onko painetussa kirjassa näitä virheitä?
Ikään kuin ennakoiva tekstinkäsittely tai auto correct olisi osissa lauseita muuten niin loisteliaassa, häijyssä ja surullisessa tarinassa.
🍄🍄🍄🍄
137. kirja jonka luin tänä vuonna 01.10.2021, mutta niin täynnä kirjoitusvirheitä, vääriä sanoja, sanan alku oikein, mutta loppu ei sovi lauseeseen edes dadassa. Rivivirheitä.
Mutta muuten erikoinen, kylmäävä, goottilainen, ruotsalainen dekkari.
Ruåtsin dekkariakatemian palkinto. Onko painetussa kirjassa näitä virheitä?
Ikään kuin ennakoiva tekstinkäsittely tai auto correct olisi osissa lauseita muuten niin loisteliaassa, häijyssä ja surullisessa tarinassa.
🍄🍄🍄🍄
May 1, 2018
You could maybe blame it on the translator, but this is not good writing. Maybe agents in Sweden don't care if your style is to tell instead of show. I wanted to pitch the book against the wall within five minutes, no matter how good the plot might have turned out to be.
December 14, 2019
Ich habe dieses Buch nur bis zum Ende gelesen, weil ich die ganze Zeit gehofft habe, dass noch die große Wendung käme. Wo ist denn hier der Krimi? Eine verstörende Charakterstudie, mehr konnte ich nicht erkennen.
January 20, 2019
War nichtganz mein Fall eine verstörtes reiches Mädchen, hat eine schwere Kindheit und entwickelt sich merkwürdig.
Kein Krimi sondern ein Psychodrama mit Toten.
Kein Krimi sondern ein Psychodrama mit Toten.
January 4, 2020
Goed opgebouwd verhaal.
August 15, 2021
???????????????????
June 15, 2022
If I meet anyone named Justine in the next few days, I will turn around and run very fast….
August 28, 2023
It had been a long time since I read such a disturbing book, it just gave me the creeps.
December 6, 2024
Yhdellä sanalla: erilainen.
Pidemmin: paikoitellen hieman tunkkainen 90-luvun käännös tökkäsi sanavalinnoillaan, mutta muuten nopealukuinen dekkari, jossa ei tarvitse jännittää kuka on murhaaja.
Pidemmin: paikoitellen hieman tunkkainen 90-luvun käännös tökkäsi sanavalinnoillaan, mutta muuten nopealukuinen dekkari, jossa ei tarvitse jännittää kuka on murhaaja.
September 15, 2025
spændende psykologisk drama med Justine som hovedperson der både bliver mishandlet af sin stedmor og mobbrt af skolekammerater som barn og tager hævn som voksen
May 18, 2012
After the success of The Girl With the Dragon Tattoo, translated fiction - particularly mysteries - attracted new attention. This novel, originally written in Swedish, won awards in both Sweden and for translated fiction, so I admit to having some rather high expectations for it. Unfortunately, the book ultimately disappointed me. I had a hard time connecting with any of the characters, and even the plot failed to generate much interest.
Though the novel is relatively brief (about 315 pages), the build-up is drawn out very slowly. The characters that are introduced did not immediately connect with one another, leaving the first half of the novel in a rather disjointed state. And though Frimmasson offers a multitude of different points-of-views, none of the characters are particularly likable - or even sympathetic. Even after the “thrilling” part begins (a murderous rampage that is no mystery at all), it is hard to muster up any emotion at all for any of the characters. And while some of the scenes are well-written, nothing provides enough of a connection to quell the general apathy created by reading this.
Though the novel is relatively brief (about 315 pages), the build-up is drawn out very slowly. The characters that are introduced did not immediately connect with one another, leaving the first half of the novel in a rather disjointed state. And though Frimmasson offers a multitude of different points-of-views, none of the characters are particularly likable - or even sympathetic. Even after the “thrilling” part begins (a murderous rampage that is no mystery at all), it is hard to muster up any emotion at all for any of the characters. And while some of the scenes are well-written, nothing provides enough of a connection to quell the general apathy created by reading this.
February 3, 2016
Прочитала первую по хронологии книгу второй, и ни капли не жалею. Иногда попискивала из своего угла «вот, вот, я так и знала, что это она!», когда события, описываемые мельком и полунамеками во второй («Тень в воде»), разворачиваются непосредственно в этой. Да черт, я даже не знала, правда ли все это произошло, или же это бред воспаленного мозга Жюстины. Оказалось – правда. И даже страшнее, чем думалось.
Я уже упоминала, что у Жюстины нелады с психикой. Собственно, первопричина этих неполадок в ее голове как раз и описывается в книжке. Маленькая искалеченная девочка, рано потерявшая маму, которой на смену пришла злая мачеха. О, сколько ей еще придется ждать момента, чтобы отомстить – и отпустить... Хотя отомстить – грубое, неотесанное слово. Жюстина не такая, она дрейфует от островка к островку, от безразличия и холодной сдержанности к вспышкам ярости. Понятное дело, добром это не кончится – ни для кого.
Фриманссон налегает на психологизм, за что я ее очень уважаю. Бескомпромиссная жестокость с надеждой на искупление.
annikeh.net
Я уже упоминала, что у Жюстины нелады с психикой. Собственно, первопричина этих неполадок в ее голове как раз и описывается в книжке. Маленькая искалеченная девочка, рано потерявшая маму, которой на смену пришла злая мачеха. О, сколько ей еще придется ждать момента, чтобы отомстить – и отпустить... Хотя отомстить – грубое, неотесанное слово. Жюстина не такая, она дрейфует от островка к островку, от безразличия и холодной сдержанности к вспышкам ярости. Понятное дело, добром это не кончится – ни для кого.
Фриманссон налегает на психологизм, за что я ее очень уважаю. Бескомпромиссная жестокость с надеждой на искупление.
annikeh.net
August 29, 2012
2 1/2.
Para mí, este libro promete mucho más de lo que da, se va por las ramas en exceso a la hora de introducir a determinados personajes que, a fin de cuentas, no resultan especialmente relevantes para la historia, y no ofrece un final completamente satisfactorio, al menos para mi propio gusto personal.
Lo bueno es que se lee fácilmente y resulta bastante ameno, pero tengo que reconocer que el personaje principal me ha puesto un poquito de los nervios. Si se supone que los "dramas" de su pasado han de justificar sus actos del presente, la cosa para mí no funciona demasiado bien. Por no mencionar el episodio del 'Cazador', al que se le quiere dar tanto misterio que la cosa resulta un tanto hueca.
Para mí, este libro promete mucho más de lo que da, se va por las ramas en exceso a la hora de introducir a determinados personajes que, a fin de cuentas, no resultan especialmente relevantes para la historia, y no ofrece un final completamente satisfactorio, al menos para mi propio gusto personal.
Lo bueno es que se lee fácilmente y resulta bastante ameno, pero tengo que reconocer que el personaje principal me ha puesto un poquito de los nervios. Si se supone que los "dramas" de su pasado han de justificar sus actos del presente, la cosa para mí no funciona demasiado bien. Por no mencionar el episodio del 'Cazador', al que se le quiere dar tanto misterio que la cosa resulta un tanto hueca.
Displaying 1 - 30 of 34 reviews