داشتم به این فکر می کردم که اگر حضرت آقایِ جانمان دریا باشد، چه کسی را می توانیم پیدا کنیم که به این دریا اتصال و اقتراب بیشتری دارد؟ البته فکرش را شوهرخالهی بیش از اندازه خوبم در سرم انداخت، که همیشه کارش این است که در مواقع حساس می آید و کمک می کند.. بعد تقارن این فکر و دهه ی فجر و خواندن این کتاب باعث شد که احساس کنم چند قدم تمایل قلبی ام نسبت به شیخِ پناهیان نزدیکتر می شود:)) کتاب فوق العاده جذاب بود. نه تنها پاسخگوی سوالات، بلکه راهنما و دستورالعملی هم برای مایی ست که ادعای منتظر بودن داریم. بررسی انواع و اجزای انتظار و نتیجه گیری هایی که بلافاصله آنهارا به نظام فکری انقلاب مرتبط می کند باعث می شود خواننده در عین مطالعه هم اعتقادش به انقلاب مقدس بیشتر شود و هم تکلیفش نسبت به این حرکت مشخص! چندتا از قسمت های کتاب را در ذهنم خط کشیدم که بنویسم ولی دیدم خیلی زیاد شدند.. یکی از جاهایی که خوب هست و واقعا دلپذیر، قسمتی است که نویسنده ی محترم به نامه های حضرت صاحب به شیخ مفید اشاره می کند. و یک جمله ی خوب..: از وضعیت و شرایط آینده ی خویش تو را آگاه خواهیم ساخت تا به این وسیله بدانی که بخاطر کار های شایسته ات نزد ما مقرب هستی:)
+بخونید این کتاب رو.. چندباره حتی! به نظرم نیازه هر سه ماه یک بار آدم یک تذکری نسبت به وظیفه هاش داشته باشه برای خودش!
کتاب سوالات زیادی رو طرح می کنه و به نسبت خوبی بهشون پاسخ می ده، پاسخ ها اغلب قابل قبول هستند و مقبول. اما نمی شه گفت تمام آنچه در باب انتظار لازم هست بدونیم و بفهمیم رو طرح کرده. ولی به جرات می شه گفت تا حد خوبی نقاط ابهام و سرگشتگی موضوع انتظار و منتظر بودن رو واضح می کنه. قطعا برای درک کامل مسئله به مطالعات بعدی هم نیاز هست ولی این کتاب نه تنها نقطه شروع خوبیه، بلکه انسان رو در مسیر قابل توجهی جلو می بره(در درک مسئله انتظار) کتابی بود که شش هفت سال پیش بهش نیاز داشتم. شاید اگر اون موقع چنین کتابی بود و می تونستم بخونم، شرایط و زندگی ام به گونه ای دیگه پیش رفته بود. اما دریغ و افسوس که نبود.
عالي عالي عالي بود... چه مفاهيم قشنگي پشت پرده مفهوم انتظار وجود داره كه هيچ وقت متوجهشون نبودم دقيقا هميشه احساس بلاتكليفي ميكردم زبان و دلم با هم ديگه هماهنگ نبودن..الان ميدونم كه اون ناهماهنگيه ريشش كجاست و نميونم بگم كه با خوندنش يه دفعههه متحول شدم و اون ناهماهنگيا كامل از بين رفت ولي حداقل الان ميفهمم كه بايد چه كار كنم كه هي دل دل نكنم و يه دله بشم و پامو از سطح انتظار به مفهوم عاميانش يه پله بالاتر بذارم... واقعا براي كساني كه تو خودشون تضادهاي رفتاري احساس ميكنن در رابطه با اين موضوع و همين طور براي ابهام زدايي شديدااااا پيشنهاد ميشه
خواندن این کتاب را در شب نیمه شعبان شروع کردم. هفته ای طول کشید که خواندمش. کتابی بسیار عامه فهم ولی با مطالب بسیار خوب و عمیق. فکر میکنم که تمام نوجوانها و جوانها ضروریست که این کتاب را بخوانند. البته خواندنش برای همه ضروری میرسد.
معلوم مبشود که نگاه عالمانه به پدیده ی انتظار چقدر تعیین کننده است در تمامی کارها و برنامه ریزیها برای یک زندگی سعادتمندانه ی مهدوی.
کتاب شفاف و هشداردهنده و راه گشایی بود. خیلی مفید و طبقه بندی شده موضوع انتظار و حواشی اون رو بررسی کرده بود. خوندنش رو به همه دغدغه مندها توصیه می کنم. بخش هایی از کتاب: -اعتقاد به مهدویت، محکم ترین سند حقانیت دین: همه انبیا برای تحقق عدالت در جهان آمدند ولی هیچ کدام به علت مهیا نبودن شرایط موفق نشدند و فقط برای حضرت مهدی این امکان وجود دارد که عدالت را در تمام عالم گسترش بدهد. اگر مهدویت نباشد، معنایش این است که همه تلاش انبیاء بی اثر است. -با این که عشق مقوله¬ای شخصی است، اما اشتیاق به فرج و ظهور منجی، تو را جهانی می کند؛ و این تمام عالم است که در گوشه قلب عاشق تو در حال انتظار است. -یک منتظر در مقام عمل مانند یک سرباز گت کرده که بند پوتین¬هایش را محکم بسته، آماده به خدمت است. نامه امام زمان به شیخ مفید: این نامه¬ای است به برادر باایمان،شیخ مفید....پس ما شکر وجود تورا به پشگاه خداوندی که جز او خدایی نیست می¬کنیم-. -یک منتظر دایره رفاقت¬ش خیلی وسیع است. رفاقت¬هایش از سر نیاز نیست، از سر علاقه¬ای است که به انسان-ها دارد. -ما چاره ای نداریم جز این که در این جهان آزاد و پر از رقابت ثابت کنیم که مهدیون از همه بهتر هستند. ما باید به جایی برسیم که وقتی سوال می شود: منتظر چه کسی است؟ همه بگویند: «معلوم است، کسی که از همه بانشاط تر است، بیشتر از همه خدمت می کند، بیشر از همه درس می خواند، نستوه و خستگی ناپذیر است و در یک کلام کسی که بلد است چگونه زندگی کند.» -با چه استدلالی متقاعد می¬شویم ه به عنوان یک منتظر باید متقی باشیم؟ همین که بدانیم گناه ما ظهور را به تاخیر میندازد کافی نیست؟ شاید باورش برای ما سخت باشد -آیت¬الله بهجت: "هر کس باید در فکر خود باشد و راهی برای ارتباط با حضرت حجت(عج) و فَرَج شخصی خود پیدا کند خواه ظهور و فرج آن حضرت(عج) دور باشد یا نزدیک! با این که ارتباط و وصل با آن حضرت(عج) و فرج شخصی، امر اختیاری ما است - به خلاف ظهور و فرج عمومی- با این حال چرا به این اهمّیت نمی دهیم که چگونه با آن حضرت(عج) ارتباط برقرار کینم؟ و از این مطلب غافل هستیم ولی به ظهور و دیدار عمومی آن حضرت(عج) اهمیت می دهیم و حال این که اگر برای فرج شخصی به اصلاح خود نپردازیم، بیم آن است که در ظهور آن حضرت(عج) از او فرار کنیم. چون راهی که می رویم راه کسانی است که اهمّ و مهّمی قایل نیستند."
اگر قرار باشد اخرسر خدا با معجزه مشکلات ما را حل کند یعنی کار امدی دین و اعتقادات ما همه زیر سوال خواهد رفت یعنی دین خدا اجرایی نبوده و هیچ کدام از پیامبران نتوانستند مردم را زیر پرچم توحید و ایمان خدا جمع کنند و یک حکومت فراگیر و ماندگار برپا کند. ایا واقعا امام زمان می ایند که بگویند :ای انسان!ما از ادم شدن تو ناامید شدیم,لذا خودمان با یک عنایت معنوی,قلب تو را منقلب می کنیم؟ایا واقعا اینگونه است؟ پس اینکه مردم تا بحال این همه زجر میکشیدند تا خودسازی کنند,کار بیهوده ای انجام میدادند؟ البته عنایت معنوی هم جز همین ساز وکار طبیعی است .منتها باید تئوری های علمی ان را استخراج کنیم و تبیین درستی از اینکه مثلا چگونه یک رهبر الهی با نورش جامعه را نجات میدهد. نباید فراموش کنیم که با وجود حضور نورانی و بی مانند رسول خدا و سپس امیرالمومنین و دیگر امامان ,به دلیل فراهم نبودن عوامل دیگر,هیچ گاه ان حکومت نمونه و نجات بخش به طور کامل مستقر نشد و تداوم نیافت.
این کتاب ابتدا سوال های زیادی طرح میکنه و خیلی از باورهای اشتباه را زیر سوال میبره که واقعا در ابتدا بسیار عالی بود. ولی بر خلاف باقی نظرات، به نظر من تقریبا هیچ تلاشی برای پاسخ به سوالات انجام نشد. در چند موردی هم که تلاش شد، بسیار نا تمام و نامشخص و مغرضانه و جهت دار پاسخ دادن. در پایان احساس میکنم حق عنوان کتاب ادا نشد در انتها و معتقدم در چندین مورد به این رسالت، خیانت هم شد. مساله انتظار و شرایط مطلوب و موعود با توجه به ماهیت نامشخص و بیانات کلی در روایات، آنطور که نویسنده ادعا میکنند شرح دادنی نیست. با این حال اگر نویسنده برخی از ادعا ها نسبت به شرایط مطلوب را مشخصا بیان میکرد شاید تاثیر بهتری میگذاشت. احساس میکنم نویسنده بخاطر ارادت و اعتقادش به برخی مسائل ، اصولی رو زیر پا گذاشته است.
نقدی بر صحبت های علیرضا پناهیان: انتظار مسئله ای اجتماعی است و تاثیر گذار ترین اعضای جامعه مسئولان آن و تاثیرپذیر ترین انسان ها اعضای معمول جامعه میباشند. اگر کاستی از آنان است و منظره بدی از خود بر تاثیر ملت به جا میگذارند... آنگاه چه انتظاری باید از ملتی داشت که نا منتظران مدعی را میبینند و بابت الگو برداری از آنها تقلید میکنند و خوی دزدی و خشونت میگیرند؟!
یک نقد اساسی برای برای اشتیاق به وضع موجود؟ اینکه ثواب هایمان در برابر زمان امام صادق (ع) بیشتر باشد. یا در برابر زمان امام عصر. باید به این عذاب خوشحال باشیم؟ ببخشید اما من اینگونه خواندم، بگذارید ما بچاپیم و برویم و خشنود باشید که ثوابتان بیشتر هم میشود...
در جایی به خدا قسم دادید و روایات شیخ های کاردرست که در میان ما نیستند را با تلخیص وارد آوردید که تنها قسم تاثیرگذار اثر بود. در کل نپسندیدم...
طبق معمول کتاب های استاد پناهیان درسته کم آمد ولی واقعا پنج ستاره هستند ، با خواندن این کتاب واقعا خیلی بیشتر میتوان به فهم واقعی از انتظار برای ظهور رسید.حتما بخونید. «انتظار» را از طاقچه دریافت کنید https://taaghche.com/book/33194