اوّلش که متوجّه شدم ترجمهای نیمهآزاد است و عینِ به عین و تحتاللّفظی نیست، تُرش کردم و شاید حتّا ناصواب هم دانستم در ذهنْ این اقدامِ مترجم را. امّا هرچه در خواندنْ پیش رفتم و به آنِ نثرِ جنابِ شجاعی بیشتر خو گرفتم، این ذهنیّتم کم و کمرنگ شد، تا جایی که در انتهای کار احساسِ رضایت داشتم کاملاً. کتابِ کوچکِ شریفیست از سریِ «نیایشها و زیارتها»ی انتشاراتِ نیستان.